บทที่ 505 หนังสือรับรอง

อะเดค่าอึ้งชะงักแล้วอึ้งชะงักอีก เจ้าเมืองเมืองกู่ปาอาจจะคิดว่าเนี่ยเฟิงเป็นนักฆ่ารับจ้างที่มีพลังความสามารถเพียบพร้อมไปแล้ว ตอนนี้เจ้าเมืองเมืองกู่ปาเห็นได้ชัดคือหวาดกลัวแล้ว

เดิมทีอะเดค่าก็เป็นคนที่ฉลาดคนหนึ่ง แป๊บเดียวก็คิดวิธีได้

“ถูกแล้ว! ฉันเป็นคนจ้างเอง ก็เพื่อที่จะเจรจากับพวกคุณ!”

เนี่ยเฟิงยักคิ้วหนึ่งที เมื่อกี้อะเดค่ายังมีลักษณะท่าทีที่เป็นกังวลแบบนั้น ตอนนี้ถึงขนาดล้วนไม่หวาดกลัวเลยสักนิด

ตามความจริงๆอะเดค่ายังคงหวาดกลัวมากอยู่ เพียงแค่หวาดกลัวขนาดไหนเธอก็หดถอยไม่ได้เช่นกัน!

“โอ้ว? คุณเป็นคนจ้างเองเหรอ?”

เจ้าเมืองเมืองกู่ปาพินิจพิเคราะห์อะเดค่าขึ้นลงหนึ่งรอบ พูดอยู่ในใจว่า สาวน้อยคนนี้ลักษณะท่าทีเห็นแล้วไม่เหมือนคนมีเงิน ตกลงว่าเธอเอาอะไรไปจ้างนักฆ่าที่ร้ายกาจขนาดนั้นล่ะ? แต่เจ้าเมืองเมืองกู่ปาจะไม่ถามออกมาอยู่แล้ว ถูกบุคคลที่ร้ายกาจเช่นนี้จับตาอยู่ไม่ใช่เป็นเรื่องที่ดีนะ

แม้ว่าลูกชายของตนเองถูกทำร้ายจนพิการแล้ว เขาก็โมโหมากๆแต่ทหารรับจ้างที่เขาจ้างช่างล้วนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเนี่ยเฟิงจริงๆ

ถ้าหากจะสู้กับเนี่ยเฟิงจริงๆ มีแต่จะถูกปฏิบัติอย่างโหดร้ายทารุณเท่านั้น

ไม่ว่ายังไงเขาก็เป็นเจ้าเมืองแห่งเมืองนี้ เขาจำเป็นต้องอยู่รอดจึงจะสามารถคิดวิธีจัดการเรื่องนี้

“ใช่! วันนี้ฉันมาก็คือจะให้คุณละทิ้งการกระทำในการเวนคืนที่ดิน! คุณทำเช่นนี้ทำให้พวกมวลชนของเมืองกู่ปาพลัดจากที่อยู่ไปอย่างคนสิ้นเนื้อประดาตัว! แม้ว่าคุณเป็นเจ้าเมือง แต่ก็เป็นเมื่อก่อนที่ทุกคนเสนอออกมาล่ะ! นี่ไม่ได้แสดงว่าที่ดินจะเป็นของคุณนะ!”

อะเดค่ายืนตัวตรง เธอรู้สึกว่าเนี่ยเฟิงหนุนหลังให้ตนเองอยู่ ดังนั้นตอนนี้ล้วนไม่หวาดกลัวเลยสักนิด!

หางตาของเจ้าเมืองเมืองกู่ปาชักแล้วชักอีก เขาบดฟันหลังบดแล้วบดอีก ปัจจจุบันนี้ไม่ใช่เวลาที่จะล่วงเกินสาวน้อยคนนี้ ถ้าหากสาวน้อยคนนี้เกิดใจอาฆาตขึ้นมา เขาจะไม่รอด

“ที่แท้เป็นเพราะเรื่องนี้นั่นเอง ขอโทษจริงๆ แต่ก่อนผมก็ไม่เคยคิดมาก่อน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะลูกน้องของผมคิดเองเออเอง ตอนนี้ผมก็จะถอนการแจ้งเตือนการเวนคืนที่ดินออก”

“ไม่เพียงแค่ต้องถอนออก อีกทั้งต่อไปนี้ล้วนขูดรีดพวกเราไม่ได้อีก! การจัดเก็บภาษีของพวกคุณหนักเกินไปแล้วจริงๆ! นี่ไม่ใช่จะเอาชีวิตของพวกเราเลยเหรอ?” คนที่อยู่ในเมืองกู่ปาเดิมทีก็ไม่มีเงินอะไรอยู่แล้ว นี่พวกเขาก็จะเอาชีวิตคนอื่นเลยจริงๆ!

เจ้าเมืองเมืองกู่ปามีเพียงรอยยิ้ม “ได้ ได้ ผมจะทำนะ”

หลังจากเจรจาหารือเสร็จ อะเดค่าจึงโล่งอกไปที

“คุณผู้ชาย พวกเราไปเถอะ!”

“ช้าก่อน พูดด้วยปากเปล่าแต่ไร้หลักฐาน คุณต้องเขียนในสิ่งที่ร่วมปรึกษาหารือออกมา ทำการรับรองให้ดีๆ” เนี่ยเฟิงไม่เชื่อไอ้คนนี้จะถือคำพูดด้วยปากเปล่าว่าเป็นจริง เขาเอามาหลอกลวงเด็กๆยังพอใช้ได้

เนื่องด้วยฝีมือของเนี่ยเฟิงเจ้าเมืองเมืองกู่ปาจำเป็นต้องลงนามรับรอง หลังจากได้รับหนังสือรับรอง อะเดค่าดีใจขึ้นมา

“คุณผู้ชาย พวกเราไปเถอะ?”

ตามความจริงเนี่ยเฟิงอยากจะฆ่าเจ้าเมืองเมืองกู่ปาโดยตรงนะ เขาเกะกะมาก แต่ว่ามีหนังสือรับรองเช่นนี้ เนี่ยเฟิงก็ปล่อยพวกเขาไปสักครั้งเถอะ พูดได้อีกว่า อะเดค่าเป็นเด็กกำพร้าจากสงคราม เคยเห็นการเข่นฆ่าอย่างโหดร้ายทารุณมาก่อน น่าจะค่อนข้างหวาดกลัว

“ดีที่สุดคุณจำการรับรองของคุณไว้ ถ้าหากคุณทำอะไรอยู่ลับหลังล่ะก็ ผมคิดว่าผมจะไม่ปล่อยคุณไปแน่” เนี่ยเฟิงทิ้งคำพูดนี้ไว้ เจ้าเมืองเมืองกู่ปาได้เพียงแต่ส่งคนออกไปด้วยรอยยิ้ม

เนี่ยเฟิงกับอะเดค่าเพิ่งไป เจ้าเมืองเมืองกู่ปาก็เลยโมโหจนอาละวาดขึ้นมา!

“ผมโมโหแทบตาย! ตกลงว่านักฆ่าไอ้คนนี้ที่ร้ายกาจขนาดนั้นจ้างมาจากที่ไหนล่ะ?! พวกคุณดูสิผมใช้เงินมากขนาดนั้นจ้างพวกคุณ ผลสุดท้ายพวกคุณล้วนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนักฆ่าคนนี้! พวกคุณไม่รู้สึกผิดต่อเงินที่ผมเสียไปเหรอ?”

ในเวลานี้พวกทหารรับจ้างที่ล้มระเนระนาดนอนอยู่กับพื้นเหล่านั้น ก็ค่อยๆคลานขึ้นมาปัจจุบันนี้พวกเขายังรู้สึกได้ว่าหน้าอกของตนเองเจ็บปวดเหลือเกิน