บทที่ 506 สมาคมย่อยขนาดเล็ก

ความสามารถในการดื่มเหล้าของเนี่ยเฟิงดีมากมาโดยตลอด ดังนั้นเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะดื่มจนเมา เขาเห็นการเดินของอะเดค่า มีความรู้สึกเซไปเซมาเล็กน้อย ดังนั้นยื่นมือออกไปพยุงไว้ทันที

อะเดค่าดื่มเหล้าไม่ค่อยเป็น ใบหน้าที่ขาวอ่อนนุ่มนั้นแดงระเรื่อขึ้นมาทั้งสองข้าง เนี่ยเฟิงเห็นรูปร่างลักษณะที่เป็นแบบนี้ของอะเดค่ามีความรู้สึกจนใจเล็กน้อย “ทั้งที่รู้ว่าตนเองดื่มเหล้าไม่เป็น ทำไมต้องดื่มมากขนาดนั้นอีกล่ะ?”

อะเดค่ายิ้มแย้มแจ่มใสพูดว่า “นี่ไม่ใช่เพราะว่าดีใจเหรอ? ถ้าหากคุณปู่ยังมีชีวิตอยู่ รู้ว่าพวกเราไม่ต้องขายคลินิกแพทย์แผนจีนแล้วน่าจะดีใจมากเช่นกัน”

แต่น่าเสียดายแล้ว ตอนที่ต่อต้านคุณปู่เสียชีวิตไปแล้ว พอนึกถึงจุดนี้อะเดค่าก็รู้สึกในใจทรมานเหลือเกิน

กลับไปถึงคลินิกแพทย์แผนจีน อะเดค่าเมาจนไม่รู้เรื่องแล้ว พวกเด็กคนอื่นๆล้วนนอนหลับไปแล้ว เนี่ยเฟิงได้แต่วางอะเดค่าอยู่บนเตียงข้างๆ

เป็นไปไม่ได้ที่เนี่ยเฟิงจะให้อะเดค่าที่เมาอ้อแอ้นอนอยู่ในห้องเดียวกันกับเด็กๆกลุ่มนั้น ก็อยู่ตอนที่เนี่ยเฟิงจะออกไป อะเดค่ายื่นมือออกมา จับแขนของเนี่ยเฟิงไว้ทันที ตาที่น่าสงสารเหลือเกินของเธอคู่นั้น จ้องมองเนี่ยเฟิงอยู่ “คุณผู้ชาย คืนนี้คุณอยู่นี่ต่อได้หรือไม่? อย่าไปเลย.......”

เนี่ยเฟิงนั่งอยู่ข้างเตียงของอะเดค่า “ดูแล้วคุณช่างเมาจนไม่รู้เรื่องจริงๆ นอนหลับให้ดีๆเถอะ ไม่มีเรื่องอะไรแล้วล่ะ”

อะเดค่าใช้สายตาที่เฝ้ารอคอยจ้องมองเนี่ยเฟิงอยู่ เนี่ยเฟิงรู้ว่าอะเดค่าอยากจะตอบแทนบุญคุณของตนเอง แต่ตอนนี้เขาช่างไม่มีความคิดอย่างนั้นจริงๆ

โชคดีไม่นานอะเดค่าก็นอนหลับไปแล้ว ส่วนเนี่ยเฟิงฝึกฝนอยู่ทั้งคืน

ตอนที่อะเดค่าตื่นขึ้นมารู้สึกว่าหัวของตนเองเจ็บปวดเป็นพิเศษเมื่อคืนดื่มเหล้ามากเกินไปแล้วจริงๆ อะเดค่าก็ไม่รู้ว่าตนเองกลับมาได้อย่างไร

เธอเลอะๆเลือนๆคลานขึ้นมาจากเตียง ในเวลานี้พบเห็นตนเองถึงขนาดนอนอยู่บนเตียงของเนี่ยเฟิง

เธอตกกะใจ รีบมองข้างเตียงหนึ่งที พบเห็นเนี่ยเฟิงก็นั่งอยู่ข้างกายเธอ ในชั่วพริบตาเดียวใบหน้าของอะเดค่าแดงระเรื่อไปหมด “ฉัน.......คุณผู้ชาย เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นแล้วเหรอ?”

ในเวลานี้อะเดค่าจึงรู้สึกว่าบนกายเหมือนเย็นเยือกเล็กน้อย เธอรีบก้มหัวดู พบเห็นตนเองถึงขนาดไม่ได้ใส่เสื้อผ้า!

อะเดค่าตื่นตกใจหนึ่งที เธอรีบใช้มือปิดหน้าอกของตนเองไว้

หรือว่าเมื่อคืนดื่มมากไปแล้วเธอกับเนี่ยเฟิง......

“คุณอย่าเข้าใจผิดนะ เมื่อคืนดื่มมากเกินไป อ้วกเต็มตัวผมทั้งอ้วกเต็มตัวตนเอง ผมเห็นแล้วสกปรกมากเกินไปแล้วจริงๆ ไม่มีทางอื่นได้เพียงแต่ช่วยคุณถอดเสื้อออก”

เนี่ยเฟิงอธิบายอย่างจริงจังมากๆอยู่ จากนั้นพูดอีกว่า “ผมไม่ได้ทำอะไรกับคุณเลยสักนิด”

เนี่ยเฟิงเห็นลักษณะท่าทีที่แค้นอับอายจนโกรธของอะเดค่า เขาก็อดไม่ไหวที่จะหัวเราะขึ้นมาเช่นกัน “เอาล่ะ เอาล่ะ แม้ว่าไม่มีอะไรน่าดู แต่ว่าเพื่อที่จะรักษาความหยิ่งในศักดิ์ศรีของคุณ ผมยังคงออกไปก่อนล่ะ”

หลังจากเนี่ยเฟิงออกไป อะเดค่ารีบใส่เสื้อผ้า จากนั้นใบหน้าแดงระเรื่อเดินออกไป โชคดี พวกเด็กๆคนอื่นยังไม่ตื่น ไม่ได้เห็นสภาพอับอายของตนเองเลย

“อะเดค่า คุณรู้หรือไม่ว่าโรงเรียนที่ดีที่สุดในเมืองจันทร์ที่นี่คือโรงเรียนไหนล่ะ?”