บทที่ 507 ตำแหน่งสามารถทำได้ทุกอย่าง

อยู่ภายใต้การนำพาของอะเดค่า ไม่นานเนี่ยเฟิงก็มาถึงสมาคมย่อยขนาดเล็กของสมาคมนักล่าเงินรางวัล

ต้องบอกว่าสมาคมนักล่าเงินรางวัลนี้มีเงินหน่อยจริงๆ สมาคมย่อยขนาดเล็กก็จัดตกแต่งได้สวยงามสง่าเหลือเกิน

คนที่นั่งอยู่ข้างหน้าประตูของสมาคมย่อยขนาดเล็กเป็นผู้หญิงที่แต่งกายไม่เลวมากคนหนึ่ง เห็นมีคนเข้ามา ผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าจ้องมองไปยังเนี่ยเฟิง

ผู้หญิงเห็นเนี่ยเฟิงในชั่วพริบตาเดียวนั้น เธอหัวเราะเยาะพูดว่า “เด็กน้อยมาจากที่ไหนล่ะ? ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่ให้คุณวิ่งเล่นนะ!”

เนี่ยเฟิงจ้องมองไปยังข้างในสมาคมหนึ่งที เพราะว่ามีม่านประตูขวางอยู่ ดังนั้นล้วนไม่เห็นอะไรเลย

“คุณพูดอะไรนะ? คุณผู้ชายคนนี้ไม่ใช่เด็กน้อยนะ เขาร้ายกาจมากล่ะ!” อะเดค่ารีบกระโดดเต้นออกมาพูดล้างมลทินอยู่

“คนที่มาที่นี่ล้วนบอกว่าตนเองร้ายกาจมาก แต่จะร้ายกาจมากจริงหรือไม่ พวกเรามีตาจ้องมองอยู่ บอกเถอะ พวกคุณมาทำอะไรที่นี่ล่ะ? อยากจะเข้าร่วมสมาคมใช่หรือไม่?”

ผู้หญิงทั้งมองเล็บของตนเอง ทั้งพูดอย่างไม่สนใจไยดีอยู่

“ในสมาคมนักล่าเงินรางวัลของพวกคุณมีอาชีพมากเท่าไหร่ล่ะ?” เนี่ยเฟิงถามอย่างตรงๆไม่อ้อมค้อม

“เห็นลักษณะท่าทีเด็กผู้ชายอย่างคุณคนนี้คิดที่จะเข้าร่วมสมาคมของพวกเราจริงๆ แม้ว่าคนที่พวกเรารับที่นี่ไม่ได้จำกัดอายุ แต่คุณต้องรู้ว่าเข้าร่วมสมาคมหมายความว่าอะไรอยู่”

“ไม่จำเป็นต้องพูดกับผมมากขนาดนั้นเลย คุณเพียงแค่บอกกับผมเรื่องอาชีพในสมาคมนักล่าเงินรางวัลและเงื่อนไขการเข้าร่วมก็พอแล้ว”

ตั้งแต่ต้นจนจบบนใบหน้าเนี่ยเฟิงล้วนไม่มีรอยยิ้มอะไรเลยสักนิด และอะเดค่าพอได้ยินเนี่ยเฟิงพูดอย่างนี้ ทันใดนั้นตาทั้งคู่เปล่งแสง

“ถ้าหากเป็นคุณผู้ชายอยากจะเข้าร่วมสมาคมนักล่าเงินรางวัลจะไม่มีปัญหาอย่างเด็ดขาด! แต่ว่าสมาคมนักล่าเงินรางวัลอันตรายมากๆจริงๆ คุณผู้ชายคุณจะต้องระมัดระวังรอบคอบนะ!”

หญิงหน้าเคาร์เตอร์ได้ยินเนื้อหาการพูดคุยของพวกเขาทั้งสองคน อดไม่ไหวที่จะลืมตาขาวหนึ่งที “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นคุณก็ดูก่อนเถอะ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นอาชีพของสมาคมนักล่าเงินรางวัล ไม่ว่าอาชีพแบบไหนล้วนมี อีกทั้งการประกาศภารกิจก็มีมากมายหลากหลาย มีภารกิจบางอย่างต้องเป็นอาชีพที่ระบุจึงจะสามารถทำได้”

“อันนี้”

เนี่ยเฟิงยื่นมือออกไป ชี้คำหนึ่งในนั้นชี้แล้วชี้อีก คำนี้คือ“สามารถทำได้ทุกอย่าง”

อะเดค่าตกกะใจ หญิงหน้าเคาร์เตอร์เห็นคำนี้อดไม่ไหวที่จะเปล่งเสียงหัวเราะเยาะออกมาพักหนึ่ง “ไอ้หนุ่ม คุณรู้ไหมว่านี่หมายความว่าอะไรล่ะ? นี่ต้องสามารถทำได้ทุกอย่างนะ! ไม่มีฝีมือที่แท้จริงก็อย่ารับเรื่องที่ตัวเองทำไม่ได้!”

“ผมมองออกอยู่แล้ว ผมจะเอาอาชีพนี้” เนี่ยเฟิงชี้คำนั้นชี้แล้วชี้อีกครั้งหนึ่ง พูดอย่างจริงจังมากๆ และหญิงหน้าเคาร์เตอร์ก็ได้เก็บรอยยิ้มเช่นกัน พินิจพิเคราะห์เนี่ยเฟิงขึ้นลงอยู่

อะเดค่าร้อนใจดึงแขนเสื้อของเนี่ยเฟิงดึงแล้วดึงอีก เพราะว่าแต่ก่อนไม่มีเงิน อะเดค่าก็เคยคิดวิธีเข้าสมาคมนักล่าเงินรางวัลนี้มาก่อน และเวลานั้นที่อะเดค่าเลือกก็คือสามารถทำได้ทุกอย่าง เพราะว่าถ้าหากได้ตำแหน่งสามารถทำได้ทุกอย่าง ภารกิจทั้งหมดเธอล้วนสามารถรับได้

แต่อยากจะได้ตำแหน่งที่สามารถทำได้ทุกอย่างจำเป็นต้องรับการท้าสู้ที่โหดเหี้ยมทารุณมากๆสิบอย่าง แม้แต่ด่านแรกอะเดค่าก็ยังผ่านไม่ได้เลย

ต่อมาอะเดค่าอยากจะเข้าร่วมอาชีพอื่นๆ ตรวจสอบก็ไม่ผ่านเหมือนเดิม

เรื่องนี้สำหรับอะเดค่ามากล่าวยังคงกระทบอย่างแรง อะเดค่าก็เข้าใจ ไม่มีความสามารถจริงๆไม่สามารถทำงานแบบนี้

แต่ถ้าหากเป็นเนี่ยเฟิงน่าจะไม่มีปัญหานะ เพราะว่าเนี่ยเฟิงร้ายกาจมากจริงๆ แต่จะท้าสู้ตำแหน่งสามารถทำได้ทุกอย่างจริงๆ อาจจะค่อนข้างยุ่งยาก มองทั้งสมาคมคนโดยทั่วไปที่สามารถได้ตำแหน่งสามารถทำได้ทุกอย่างก็ไม่กี่คน

บนใบหน้าหญิงหน้าเคาร์เตอร์ปรากฏรอยยิ้มที่หัวเราะเยาะเล็กน้อยออกมา เป็นอย่างที่คิดไว้ลูกวัวเพิ่งเกิดไม่กลัวเสือจริงๆ แต่ว่าก็เป็นเรื่องปกติมากเช่นกัน คนที่มาถึงที่นี่สิบคนมีแปดเก้าคนล้วนพุ่งมายังตำแหน่งสามารถทำได้ทุกอย่างล่ะ