บทที่ 512 ใจสั่นไหว

อลิซซ่อนตัวอยู่ในอ้อมอกของเนี่ยเฟิง จับเสื้อผ้าของเนี่ยเฟิงไว้อย่างแน่น เธอได้กลิ่นผู้ชายที่อยู่บนกายเนี่ยเฟิงหนาวเหน็บมากๆ มีลักษณะรุกรานอย่างหนึ่ง แต่กลับน่าดมเป็นพิเศษ อลิซรู้สึกเพียงสบายใจ

“คุณ คุณเป็นใครล่ะ? คุณทำไมอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อหญิงล่ะ?”

อลิซเอ่ยปากถามอย่างระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง เนี่ยเฟิงก้มหัวจ้องมองอลิซหนึ่งที แต่เพราะว่ามืดมิดไปหมด ดังนั้นได้เพียงแต่เห็นโครงร่างเล็กน้อยพอถูๆไถๆ

“ผมเป็นใครคุณล้วนไม่รู้คุณก็ไปกับผมเลย คุณจะไม่กล้วว่าผมกับผู้ชายคนนั้นเป็นพวกเดียวกันเลยเชียวเหรอ?”

ใบหน้าของอลิซซีดขาวในชั่วพริบตาเดียว เธอหวาดกลัวจ้องมองไปยังเนี่ยเฟิง ในใจคิดอยู่ว่าอาจจะเป็นไปได้มากที่มีสภาพการณ์เช่นนี้ แต่ว่า......

“แต่ว่าคุณดูแล้วไม่เหมือนคนร้ายคนหนึ่ง!”

“แม้แต่ใบหน้าของผมคุณล้วนมองไม่เห็น คุณก็สามารถวินิจฉัยว่าผมไม่ใช่คนร้ายได้เหรอ?”

อลิซมีความอึดอัดเล็กน้อยยิ้มแล้วยิ้มอีก “แม้ว่ามองไม่เห็นใบหน้าของคุณ แต่ฉันรู้สึกว่าคุณน่าจะเป็นคนที่ไว้ใจได้มากๆคนหนึ่ง”

เนี่ยเฟิงยิ้มแล้วยิ้มอีก “อาจจะใช่มั้ง”

“คุณยังไม่ได้ตอบฉันล่ะ ทำไมคุณอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อได้ล่ะ?”

ในใจอลิซคิดอยู่ว่านี่ถึงยังไงก็เป็นห้องเปลี่ยนเสื้อหญิง แม้แต่บอดี้การ์ดล้วนไม่สามารถเข้ามาได้ คนคนนี้มาที่นี่ได้ยังไงล่ะ?

“เป็นบิดาคุณฝากฝังให้ผมมาปกป้องความปลอดภัยของคุณ”

อลิซตกกะใจ “คุณ คุณอยู่ข้างกายฉันโดยตลอดเหรอ? ทำไมฉันไม่ได้สังเกตล่ะ?”

“แม้แต่คุณล้วนสามารถสังเกตถึง งั้นคนที่จะทำร้ายคุณเหล่านั้นย่อมจะรู้การคงอยู่ของผมแน่นอน เป็นไปได้ยังไงที่ผมจะเปิดโปงตนเองล่ะ?”

อลิซรู้แจ้งกระจ่างในฉับพลันพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก “งั้นคุณต้องร้ายกาจมากแน่นอนล่ะ? เดี๋ยวก่อน.....คุณจ้องมองฉันอยู่ตลอดเลยเชียวเหรอ?”

“ใช่”

ใบหน้าของอลิซแดงระเรื่อในชั่วพริบตาเดียว “งั้นเมื่อกี้ฉันอาบน้ำอยู่ในห้องอาบน้ำ คุณก็อยู่เช่นกันเหรอ?”

“อยู่ ผมก็อยู่ข้างห้องคุณ”

“อะไร! คุณไอ้ลามกใหญ่คนนี้ คุณถึงขนาดดูฉันอาบน้ำ!”

อลิซดิ้นรนขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง เนี่ยเฟิงขมวดคิ้วแล้วขมวดคิ้วอีก กอดคนไว้ยิ่งแน่นเล็กน้อย เพราะเขากังวลว่าอลิซจะตกลงไป

“ดีที่สุดคุณอยู่เฉยๆหน่อยเดี๋ยวนี้ ถ้าหากคุณดิ้นรนอีกก็จะตกลงไปแล้ว”

“คุณ! ฉันจะไม่ให้คุณอุ้มฉันอยู่ล่ะ คุณรีบปล่อยฉันลงไป คุณไอ้ลามกใหญ่! อันธพาลน่ารังเกียจคนนี้!”

เนี่ยเฟิงถอนหายใจหนึ่งทีอย่างจนใจ ได้เพียงแต่ปล่อยคนลงไป แต่ว่าอลิซขาอ่อนทั้งคู่ เกือบจะล้มลงกับพื้น ถ้าหากไม่ใช่เนี่ยเฟิงกอดเธอไว้ทันที เธออาจจะล้มลงไปแล้ว

เพียงแค่เพราะว่ามืดมิดไม่มีแสง ดังนั้นตอนที่เนี่ยเฟิงกอดคนมีความลึกซึ้งลุ่มลึกนิดหนึ่ง มือของเขาขวางอยู่หน้าอกของอลิซโดยตรง

เนี่ยเฟิงรู้สึกส่วนมืออ่อนนุ่มไปพักหนึ่ง ก็เข้าใจแล้วว่าตนเองจับอยู่ที่ไหนแล้ว

“คุณปล่อยฉัน! คุณอันธพาลน่ารังเกียจคนนี้!”

อลิซทั้งอายทั้งโมโห

“พูดเหมือนผมยินดีที่จะดูคุณอาบน้ำอย่างนั้นล่ะ”

หลังจากเนี่ยเฟิงเบ้ปากแล้วเบ้ปากอีกปล่อยมือออกเลย อลิซยืนไม่มั่นคงล้มลงกับพื้น เนี่ยเฟิงก็ไม่ได้สนใจอลิซอีกเลย

อลิซโซซัดโซเซคลานขึ้นมาจากพื้น อลิซเห็นรอบด้านล้วนมืดตึ๊ดตื๋อ ความหวาดกลัวเกิดขึ้นตามธรรมชาติอย่างหนึ่งเธอกังวลมากว่าคนที่จะทำร้ายเขาจะกลับมาอีก

เป็นเพราะว่าสาเหตุที่หวาดกลัวมากเกินไปแล้วนั่นเอง ดังนั้นอลิซรีบติดตามอยู่ข้างหลังเนี่ยเฟิง