บทที่ 520 ไม่ดูกำลังความสามารถของตน

คนที่ลงฝั่งเนี่ยเฟิงชนะน้อยยิ่งกว่าน้อย ปัจจุบันนี้มีเพียงแค่สามคน คนหนึ่งเนี่ยเฟิงให้พานฉางอันไปลง อีกคนหนึ่งเป็นอลิซ ยังมีอีกคนหนึ่งไม่รู้ว่าเป็นใคร

คนที่ลงฝั่งเนี่ยเฟิงก็มีหนึ่งร้อยหกสิบล้านแล้ว

แต่คนลงฝั่งหวางต้าฉิวสูงถึงหกร้อยล้านแล้ว

“ไอ้โง่เหล่านั้น ถึงขนาดลงไอ้คนคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนให้ชนะ หนึ่งร้อยหกสิบล้านนั้นจะไม่เสียเงินไปเปล่าๆโดยไม่ได้อะไรกลับมาเลยเหรอ?”

“ก็ใช่สิ สหภาพนักศึกษาครั้งนี้ก็จะเสียเงินแล้วมั้ง? คนที่เป็นเจ้ามือก็ต้องมีความตื่นตัวเช่นนี้ล่ะ!”

ทุกคนต่างคนต่างแย่งกันพูดถกกันขึ้นมาเลย

และในเวลานี้ หวางต้าฉิวก็เก็บสายตากลับจ้องมองไปยังเนี่ยเฟิง “ความกดดันของคุณมากไหม?”

“ไม่เลยสักนิด เป็นไงล่ะ? ความกดดันของคุณมากเหรอ?” เนี่ยเฟิงยักไหล่แล้วยักไหล่อีก ไม่แคร์ทั้งใบหน้า

“ฮึ! คุณก็คือแทบตายแล้วยังปากแข็งล่ะ อีกสักครู่จะให้คุณรู้จักอะไรเรียกว่าร้ายกาจ!” หวางต้าฉิวจ้องมองเนี่ยเฟิงอยู่อย่างเย็นชา แม้ว่าคนของสหภาพนักศึกษาเข้าแทรกเข้าร่วมเรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกมีความไม่พอใจเล็กน้อย แต่ว่ามีเงินไม่เอาเป็นไอ้เหี้ย ตัวเขาเองย่อมลงบ้างอยู่แล้ว

หลังจากลงไปพอสมควรแล้ว หยุดการลงโดยสหภาพนักศึกษา พวกเขาฝั่งนี้ส่งกรรมการสนามไป

พวกสมาชิกของสหภาพนักศึกษายึดครองที่นั่งที่ดีที่สุด ลิซ่าก็นั่งอยู่ตรงกลาง เธอใช้สายตาที่เหยียดหยามพยายามจับผิดจ้องมองเนี่ยเฟิงอยู่ ใครก็ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่บ้าง

เนี่ยเฟิงยื่นมือถือให้กับพานฉางอัน “ช่วยดูแลเก็บรักษาให้ผม ผมกลัวว่าอีกสักครู่ผมจะเคลื่อนไหวแรงเกินไป สิ่งนี้จะหล่นออกมา”

มือสองข้างของพานฉางอันรับมือถือมา เขาเลียริมฝีปากแห้งๆเลียแล้วเลียอีกจ้องมองเนี่ยเฟิงอยู่ คำพูดมากมายดูเหมือนล้วนสะอึกอยู่ในคอ เขาคายไม่ออกและกลืนไม่ลงด้วย

สุดท้ายก็กลายเป็นคำเดียวว่า “พี่เฟิง คุณระมัดระวังหน่อย!”

เนี่ยเฟิงหน้าก็ไม่หันโบกมือแล้วโบกมืออีก ขึ้นเวทีประลองโดยตรง

สิ่งที่สวมใส่อยู่บนกายเนี่ยเฟิงเป็นเนื้อผ้าที่ธรรมดามากที่สุด เห็นแล้วก็ไม่ใช่แบรนด์อะไร แม้แต่สิ่งที่สวมใส่อยู่บนเท้าเนี่ยเฟิงก็แค่รองเท้าผ้าใบที่ธรรมดามาก

บนใบหน้าของเขาแขวนรอยยิ้มอันหนึ่งอยู่ดูเหมือนเข้ากันได้ง่ายมาก เพียงแค่พอดูละเอียดหน่อยก็จะพบเห็นรอยยิ้มนั้นของเนี่ยเฟิงไม่ถึงนัยน์ตาเลยสักนิด

เพราะว่าช่วงนี้อากาศเย็นลงแล้ว ดังนั้นสิ่งที่สวมใส่อยู่บนกายเนี่ยเฟิงเป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาว เดิมทีเขาก็เป็นประเภทที่เวลาใส่เสื้อแล้วดูผอม เวลาถอดเสื้อมีกล้ามเนื้อแบบนั้น เขาที่ใส่เสื้อไว้ดูแล้วเหมือนมีความผอมแห้งอ่อนแอเล็กน้อย

ในเวลานี้ หวางต้าฉิวก็กระโดดขึันเวทีประลองด้วย เขาเป็นเฮฟวีเวท ส่วนสูงของเขาเกือบจะสองเมตร รูปร่างใหญ่มาก กล้ามเนื้อเป็นมัด

ผมของหวางต้าฉิวตัดสั้นมาก หน้าตาแข็งแกร่งเด็ดขาด โดยเฉพาะตาคู่นั้น เต็มเปี่ยมไปด้วยแรงอาฆาต

สิ่งที่สวมใส่อยู่บนกายเขาเป็นชุดเทควันโด เพียงเห็นหวางต้าฉิวถอดเสื้อออก แขนเสื้อมัดอยู่บนเอวที่กำยำล่ำสันของเขา

กล้ามเนื้อที่ใหญ่ล่ำทั้งตัวของเขานั้นทำให้หญิงสาวไม่น้อยร้องกรี๊ด

เพียงแค่รูปร่างของหวางต้าฉิว ก็เป็นสองเท่าของเนี่ยเฟิงแล้ว

หวางต้าฉิวยืนอยู่ต่อหน้าเนี่ยเฟิง ก็เหมือนเช่นดั่งภูเขาเล็กๆลูกหนึ่ง

หวางต้าฉิวยกมือแล้วยกมืออีกไปยังที่นั่งผู้ชม ล้อมรอบเนี่ยเฟิงหนึ่งรอบ คนทั้งหลายล้วนเห็นรอยแผลเป็นที่อยู่ข้างหลังหวางต้าฉิวนั้น คือถูกทิ้งไว้โดยกรงเล็บของหมี

พานฉางอันสูดลมหายใจหนึ่งที แต่ก่อนเขาก็แค่เคยฟังมาโดยตลอดเท่านั้น ตั้งแต่ไหนแต่ไรไม่เคยรู้ว่านี่เป็นการคงอยู่ที่แท้จริงๆ ในเวลานั้นเขาก็เก็บท่าทีที่สงสัยไว้เช่นกัน ในตอนนี้เขาไม่สงสัยแล้ว

อลิซกังวลจนกำชายกระโปรงของตนเองไว้อย่างแน่น เธอจิตใจร้อนรุ่มกระสับกระส่ายจ้องมองไปยังเนี่ยเฟิง

หลังจากหวางต้าฉิวโอ้อวดหนึ่งรอบ เดินไปยังข้างหน้าเนี่ยเฟิง “ไอ้หนุ่ม ผมจะทำให้คุณรู้สึกเสียใจภายหลังกับคำพูดที่คุณพูดออกมาในวันนี้”

มุมปากเนี่ยเฟิงยักขึ้นเล็กน้อย “ใช่เหรอ? ผมเฝ้ารอคอยมาก”