บทที่ 539 แผนการตามไม่ทันความเปลี่ยนแปลง

จู่ๆลิซ่าก็หัวเราะออกมา“ระหว่างสมาพันธ์นักศึกษามีข้อพิพาทกันจริงๆ เพียงแต่ในนี้มีซ่อนคนที่มีความสามารถไว้ เป็นดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำขนาดย่อมๆ ตอนนี้วิทยาเขตBอาจจะต้องล่มสลายเพราะสูญเสียหลุยส์ไป แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าโรงเรียนจะล้มลงด้วย อำนาจของพันธมิตรที่หนึ่งรวมตัวอยู่ที่นี่ ฉันก็เป็นพันธมิตรที่หนึ่งเหมือนกัน เรายังคงรักษาความสมดุลอันน้อยนิดไว้”

“น่าเบื่อจริงๆ”เนี่ยเฟิงยักไหล่ เรื่องที่สามารถจัดการได้ในทันทีทำไมต้องทำให้มันยุ่งยากขนาดนั้นด้วย

“แต่ นายยังติดค้างฉันหนึ่งครั้ง นายพึ่งมาใหม่ ไม่รู้อิทธิพลของแจ็กสันหรอก หลังจากนี้นายก็จะต้องปรากฏตัวในฐานะว่าที่สามีของฉัน”

ใบหน้าของลิซ่าเผยให้เห็นถึงรอยยิ้มได้ใจ“ไม่รู้ว่าอลิซรู้เรื่องนี้แล้วจะโกรธรึเปล่า！”

“งั้นว่ามาเลย เธออยากให้ฉันทำอะไร？”

“เข้าร่วมกับสมาพันธ์นักศึกษา เป็นไง？”ลิซ่าสนใจเนี่ยเฟิงมาก เธอชอบเนี่ยเฟิงมาโดยตลอด ประเด็นคือเนี่ยเฟิงเก่งมากจริงๆ

ดังนั้นหลังจากที่เนี่ยเฟิงทำให้หวางต้าฉิวแพ้ ลิซ่าต้องเชิญชวนเนี่ยเฟิง แต่กลับถูกเนี่ยเฟิงปฏิเสธในครั้งที่แล้ว

“ก็ได้ แต่ฉันมีเงื่อนไข”

ลิซ่าตกตะลึง“นายมีเงื่อนไขอะไร？”

“ตอนนี้ยังคิดไม่ออก รอฉันคิดออกแล้วค่อยพูดแล้วกัน”

“ได้ ไม่เป็นไร ถึงนายจะอยากนั่งตำแหน่งของประธานสมาพันธ์นักศึกษา ฉันก็จะให้ เพราะนายเป็นสเปคที่ฉันชอบ”ลิซ่าขยิบตาส่งให้เนี่ยเฟิงหนึ่งครั้ง

“พี่เฟิง！พี่เฟิงรอผมด้วย！”

พานฉางอันพึ่งถูกปล่อยตัวออกมา หลังจากที่พานฉางอันถูกปล่อยตัวเขาก็รีบมาหาเนี่ยเฟิงทันที ถึงได้พบว่าเนี่ยเฟิงเดินจากไปไกลแล้ว

เนี่ยเฟิงหันหลังกลับไป เห็นพานฉางอันวิ่งมาด้วยหายใจหอบไปด้วย“พวกเขาไม่ได้ทำอะไรนายใช่ไหม？”

“ไม่มีๆ แต่ผมตกใจแทบแย่ น่ากลัวเกินไปแล้ว ผมเห็นทหารพวกนั้นก็มือสั่นขาสั่นไปหมดเลย ผมตัวสั่นทั้งตัว”

พานฉางอันหายใจออกมายาวๆ รู้สึกว่าตัวเองแทบจะถูกคนพวกนั้นทำให้ตกใจแทบแย่

“พวกเขาถามอะไรนายไปบ้าง？”

เนี่ยเฟิงรู้ดีว่าพวกเขาไม่สามารถล้วงความลับจากปากของพานฉางอันออกมาได้

“ถามแค่ว่าเมื่อวานพี่เฟิงไปไหนมา เมื่อวานผมแทบจะอยู่กับพี่ทั้งวัน อีกอย่างในกล้องวงจรปิดในโรงเรียนก็ไม่มีพี่อยู่ด้วย ผมคิดว่าพวกเขาทำเรื่องให้เป็นเรื่องใหญ่！”

“แต่เมื่อวานเนี่ยเฟิงทำให้ผมตกใจจริงๆ พี่บอกว่าจะออกไปผมรู้สึกกลัวเหมือนกัน ผมเป็นห่วงว่าพี่จะไปหาคนของสมาคมเทพมรณะ แต่……พี่น่าจะไม่ไปหรอกใช่ไหม？”

พานฉางอันคิดในใจว่าเวลาไม่กี่นาที มันไม่สามารถไปวิทยาเขตBได้ด้วยซ้ำ ยิ่งอย่าพูดถึงเรื่องฆ่าคนเลย

และด้วยเหตุนี้ ดังนั้นพานฉางอันจึงมั่นใจว่าเนี่ยเฟิงไม่ใช่ฆาตกรที่ฆ่าหลุยส์อย่างแน่นอน

เนี่ยเฟิงกลับมาโดยไม่ได้บอกพานฉางอันว่าตัวเองไปทำอะไรมา เมื่อพานฉางอันต้องเผชิญหน้ากับการซักถาม สิ่งที่พูดออกมาก็จะเป็นความจริงทั้งหมด

“นายว่ายังไงล่ะ？”เนี่ยเฟิงไม่ได้ตอบกลับคำถามของพานฉางอัน แต่ถามกลับพานฉางอันแทน

พานฉางอันฉีกยิ้ม“ผมคิดว่าพี่เฟิงไม่น่าจะไปหรอกครับ ถ้าพี่เฟิงจะไปจริงๆ ไม่มีทางกลับมาภายในระยะเวลาอันสั้นขนาดนี้หรอก ที่ผมพูดถูกไหมครับพี่เฟิง？”

เนี่ยเฟิงหัวเราะแต่ไม่พูดอะไร

“เอาล่ะ ตอนนี้ใกล้ได้เวลาทานข้าวแล้ว ฉันก็ควรกลับแล้ว อย่าลืมมารายงานตัวตอนบ่ายล่ะ”