บทที่ 540 อำนาจเด็ดขาด

พานฉางอันดูจริงจังมาก เพราะเขาได้ถือว่าเนี่ยเฟิงเป็นที่พึ่งของตนเองไปแล้ว เนี่ยเฟิงไม่ใส่ใจอะไร แต่เขาไม่ได้บอกพานฉางอันเรื่องจุดประสงค์ที่แท้จริงในการเข้าสมาพันธ์นักศึกษา

ตอนบ่าย เนี่ยเฟิงตรงไปที่สมาพันธ์วิทยาเขตA

พอมาถึงวิทยาเขตA เนี่ยเฟิงก็เห็นผู้ชายที่รูปร่างเหมือนหมีคนหนึ่ง

เสี่ยวเฮยใช้สายตาอันดุดันมองไปที่เนี่ยเฟิง ราวกับจะแผดเผาเนี่ยเฟิงให้เป็นจุน

ตอนนี้เสี่ยวเฮยรู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก เพราะเนี่ยเฟิงได้เข้าร่วมกับสมาพันธ์นักศึกษาของพวกเขา นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยปรากฏในประวัติศาสตร์

ถึงแม้ในทุกปีประธานสมาพันธ์นักศึกษาจะคัดเลือกคนใหม่เข้ามา แต่คนใหม่เหล่านี้จะต้องผ่านการสังเกตการณ์ตลอดหนึ่งปีเมื่อเข้าสู่โรงเรียน เมื่อรวบรวมข้อมูลทุกอย่างได้แล้วถึงจะมีสิทธิ์เข้าร่วม

ไม่เหมือนเนี่ยเฟิงที่เป็นอย่างในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาใช้เส้นสาย ดูท่านอกจากจะมีศิลปะการต่อสู้ ความสามารถอื่นๆจะไม่มีเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมลิซ่าอยากได้เขาเข้ามาในสมาพันธ์นักศึกษา

เสี่ยวเฮยกำหมัดแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

หลังจากที่ลิซ่าเห็นว่าเนี่ยเฟิงมาแล้ว ใบหน้าของเธอจึงมีรอยยิ้มสวยเผยให้เห็น จากนั้นลิซ่าก็ค่อยๆเดินมา

“ข้อมูลของนายฉันเตรียมไว้ให้แล้วนะ ไม่ต้องเสียเวลาไปทำเรื่องพวกนั้นหรอก นายเป็นคนที่ฉันคัดเลือกเข้ามาด้วยตัวเอง งั้นนายก็จะมีสิทธิ์เลือกสาขาที่ไหนอยากเข้า นายพูดมาได้เลย อยากจะเข้าสาขาไหนหรืออยากจะอยู่กับฉันในฐานะรองประธานก็ได้”

เงื่อนไขที่ลิซ่าให้เขามามันดึงดูดใจมาก ต้องรู้ว่าการได้เป็นถึงรองประธาน อำนาจที่อยู่ในมือของเขาจะมีเยอะมากขึ้น

เสี่ยวเฮยที่ได้ยินลิซ่าพูดแบบนั้นจึงรู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก ดวงตาที่เขามองไปที่เนี่ยเฟิงจึงแทบจะลุกเป็นไฟ

เนี่ยเฟิงไม่ใส่ใจเสี่ยวเฉยแม้แต่น้อย เห็นเพียงแค่เนี่ยเฟิงหาที่แล้วนั่งลง สายตาของลิซ่ามองตามการเคลื่อนไหวของเนี่ยเฟิง

“ฉันต้องการอำนาจเด็ดขาด”

หลังจากที่เนี่ยเฟิงนั่งลง เขาก็พูดกับลิซ่าอย่างจริงจัง เวลานี้เสี่ยวเฮยทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เห็นเพียงแค่เขาพูดอย่างเย้ยหยันว่า

“นายไม่ดูตัวเองหน่อยล่ะว่าเป็นใคร！ถึงได้อยากจะมีอำนาจเด็ดขาด ถ้างั้นนายก็ต้องอยากได้ตำแหน่งของประธานสมาพันธ์เลยไม่ใช่หรอ？”

สีหน้าของลิซ่าเปลี่ยนไป เห็นเพียงลิซ่าถลึงตาใส่เสี่ยวเฮย ให้เสี่ยวเฮยหุบปาก ห้ามพูดอะไรไร้สาระ

เสี่ยวเฮยรู้สึกอัดอั้นมาก เขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้

“ประธานครับ ผมไม่รู้ว่าไอ้หมอนี่ใส่ยาอะไรให้คุณกิน แต่ผมคิดว่าเขาไม่มีสิทธิ์เป็นประธานสมาพันธ์ เขาเป็นแค่นักเรียนที่ย้ายเข้ามาเรียนในโรงเรียนเมื่อไม่นานมานี้เท่านั้น！ถ้าคุณให้เขาเป็นประธานของพวกเรา แล้วสมาชิกคนอื่นๆพวกเขาจะคิดยังไง？พวกเขาจะต้องคิดว่ามีอะไรดลจิตดลใจประธาน！”

“ฉันแยกแยะการตัดสินใจของฉันเองได้ ไม่ต้องให้นายมาสอนฉันหรอก อีกอย่างนายไม่มีสิทธิ์อะไรมาพูดกับฉันอย่างนี้ นายเป็นแค่ลูกน้องฉันคนหนึ่งเท่านั้น”

ระหว่างพวกเขามีการแบ่งแยกลำดับชั้นที่เข้มงวดมาก เสี่ยวเฮยรู้ดีไม่ว่าอย่างไรตนเองก็เป็นแค่บอดิการ์ดคนหนึ่งของลิซ่าเท่านั้น

แต่เสี่ยวเฮยไม่เคยคิดว่าก่อนว่า ลิซ่าจะปฏิบัติกับตนเองเช่นนี้เพื่อคนนอกคนหนึ่ง เสี่ยวเฮยรู้สึกเจ็บปวดมาก แต่เขาไม่สามารถจากลิซ่าไปไหนได้ เพราะเขารักลิซ่าจริงๆ

ตอนนี้เนี่ยเฟิงยกมือขึ้นมาเพื่อห้ามบทสนทนาของทั้งสองคน

“นายพูดผิดแล้วล่ะ ฉันแค่อยากได้อำนาจเด็ดขาด แต่ฉันไม่ได้อยากเป็นประธานหรอก และไม่อยากเป็นสมาชิกหนึ่งในสมาพันธ์นักศึกษาของพวกนายด้วย”

เสี่ยวเฮยรู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างมาก ดวงตาทั้งคู่ของเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ ถ้าเป็นแบบนั้น เนี่ยเฟิงก็อยากได้อำนาจของสมาพันธ์นักศึกษาไปฟรีๆน่ะสิ？！

“นายกล้าดียังไง สมองของนายเต็มไปด้วยความคิดแปลกๆ นายคิดว่าประธานของเราจะมอบอำนาจแบบนั้นให้นายงั้นหรอ？”