บทที่ 542 เข้ามาทีละคน

เนี่ยเฟิงโบกมือไปมา“ไม่จำเป็นหรอก เพราะคนอย่างผมชอบคนที่มีคุณธรรม ในเมื่อพวกเขาไม่เชื่อในความสามารถของผม ถ้าอย่างนั้นผมก็ทำได้แค่แสดงความสามารถของผมให้พวกเขาเห็น”

หลังจากที่เนี่ยเฟิงพูดจบก็เดินไปทางพวกเขา แล้วเขาก็มองไปที่หัวหน้าแต่ละคน จากนั้นก็หัวเราะพลางพูดขึ้นมาว่า“ผมไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ใครคนใดคนหนึ่ง แต่ผมแค่หมายถึงคนที่อยู่ที่นี่ทั้งหมดล้วนเป็นขยะ”

“ว่าไงนะ？！”

หัวหน้าแต่ละคนรู้สึกเหลือเชื่อมาก พวกเขาเบิกตากว้างด้วยความโกรธ ทำไมเนี่ยเฟิงถึงกล้าพูดอะไรแบบนี้ออกมา สมองของเขามีปัญหารึไง？！

ลิซ่าที่ได้ยินเนี่ยเฟิงพูดแบบนั้น จึงรู้สึกเพียงชื่นชม เธอจะรอดูว่าเนี่ยเฟิงจะมีความสามารถมากแค่ไหน！

“นาย！นายจะไปรู้อะไร？นายรู้ไหมว่าแต่ละแผนกของเรามีประโยชน์ในสมาพันธ์นักศึกษายังไง งานที่พวกเราสัมผัสเป็นสิ่งที่นายไม่สามารถจินตนาการได้！”

หัวหน้าฝ่ายปราบคอร์รัปชันโกรธจนตัวสั่น เนี่ยเฟิงกล้าปฏิเสธคุณค่าของพวกเขาได้อย่างไร？การดำรงอยู่ของพวกเขาทำให้สมาพันธ์นักศึกษาสะดวกมากแค่ไหน？หมอนี่มันไม่รู้อะไรด้วยซ้ำ ถึงได้กล้าพูดจาส่งเดชอย่างนี้！

“พูดแค่นี้พวกนายก็รับไม่ได้แล้วหรอ？ดูท่าความสามารถในการต่อต้านการโจมตีของพวกนายจะไม่ไหวเอาซะเลย”

ตั้งแต่ต้นจนจบเนี่ยเฟิงลดคุณค่าของพวกเขาให้ต่ำลง มันจึงทำให้พวกเขารู้สึกโกรธมาก เดิมทีพวกเขาดูถูกเนี่ยเฟิง แต่ตอนนี้ทำให้พวกเขาหัวเสียเป็นอย่างมาก ประเด็นหลักคือพวกเขารู้สึกว่าเนี่ยเฟิงพึ่งพาใต้กระโปรงของประธานสมาคมเพื่อไต่ขึ้นสู่ตำแหน่ง และไม่รู้เหมือนกันว่าประธานสมาคมชอบเนี่ยเฟิงตรงไหน เขาแค่ดูค่อนข้างหล่อเล็กน้อยเท่านั้นเอง

“ในเมื่อพวกคุณเป็นหัวหน้าของแต่ละแผนก นั่นก็คือหัวกะทิในหมู่คนหัวกะทิสินะ งั้นความรู้ที่พวกคุณมีอยู่ก็ต้องดีที่สุด เอาอย่างนี้ไหมล่ะ ให้หัวหน้าของพวกคุณมาแข่งกับผมหน่อยเป็นไง？”

เดิมทีเนี่ยเฟิงอยากจะไว้หน้าพวกเขา แต่ในเมื่อพวกเขาอยากจะเสียหน้า งั้นก็ให้พวกเขาเข้ามาได้เลย

ความจริงลิซ่ายอมรับว่าตนเองมีความสามารถในการพนัน เพราะไม่รู้ว่าเนี่ยเฟิงจะสร้างปาฏิหาริย์ได้หรือไม่ ลิซ่าไม่ค่อยเข้าใจ แต่ลิซ่าสามารถรับรู้ได้ว่าบนตัวของเนี่ยเฟิงมีพลังบางอย่าง ไม่มีใครสามารถเลียนแบบได้

มันเป็นรัศมีบางอย่างของราชา ลิซ่าจะสามารถสัมผัสได้จากผู้ที่มีตำแหน่งสูงสุดเท่านั้น ปัจจุบันเธอไม่เคยเห็นใครที่มีความมั่นใจและสุขุมใจเย็นเช่นนี้มาก่อน

ลิซ่ารู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เนี่ยเฟิงต้องมีความสามารถอย่างแน่นอน ดังนั้นถึงได้กล้าพูดจาจองหองแบบนี้ออกมา

ลิซ่าจึงตัดสินใจมอบอำนาจเด็ดขาดให้กับเนี่ยเฟิง เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าเสี่ยวเฮยกลับร่วมมือกับหัวหน้าของแผนกต่างๆจัดการสอบสวนขึ้นมา

ลิซ่าคาดหวังเป็นอย่างมาก เธอก็อยากดูเช่นกันว่าเนี่ยเฟิงเก่งเหมือนที่ตัวเองจินตนาการไว้หรือไม่ ลิซ่าอยากรู้เหมือนกันว่าตัวเองพนันถูกหรือไม่

“เจ้าเด็กนี่จองหองจริงๆ？นายคิดว่านายเป็นใคร？ถึงจะเป็นคนที่ฉลาดที่สุดก็ไม่ใช่คนที่เก่งทุกอย่างหรอกนะ！”

หัวหน้าฝ่ายบริหารการเงินกลอกตาหนึ่งครั้ง รู้สึกว่าเนี่ยเฟิงกำลังรนหาที่ตาย

“มันก็ไม่ใช่แบบนั้นเสมอไปหรอก นายไม่เคยเจอคนที่เก่งทุกอย่าง ดังนั้นนายก็เลยปฏิเสธการดำรงอยู่ของคนแบบนั้น นี่เป็นการกระทำที่ใจแคบมาก พูดไร้สาระให้มันน้อยๆเถอะ พูดมาเลยว่าพวกนายกล้าประลองรึเปล่า？”

เนี่ยเฟิงไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย การกระทำดูถูกเหยียดหยามของเขา ทำให้หัวหน้าคนอื่นๆหัวเสียจนกัดฟันกรอด พวกเขาจะปล่อยเนี่ยเฟิงไปได้อย่างไร พวกเขาแทบอยากจะยื่นข้อเสนอนี้ออกไปให้เนี่ยเฟิง！

“แข่งก็แข่งเลยสิอย่าหาว่าพวกเรารังแกนายก็แล้วกันการแข่งขันครั้งนี้ประธานสมาคมจะเป็นกรรมการ ประธานสมาคมครับ กรุณาดูให้ชัดด้วยว่าไอ้ราชาจอมขี้โม้ที่คุณเลือกมามันน่าตลกแค่ไหน！”

ดูท่าทุกคนจะประเมินให้คะแนนเนี่ยเฟิงไม่ค่อยดีนัก ประเด็นหลักจู่ๆเนี่ยเฟิงก็ปรากฏตัวขึ้น อาจจะทำให้พวกเขาสูญเสียผลประโยชน์ไป แน่นอนว่าพวกเขาเป็นกังวลว่าอาณาจักรกับทรัพยากรที่ตนสร้างขึ้นมาจะถูกคนอื่นเอาไป

“ได้สิ งั้นฉันก็จะเป็นกรรมการให้แล้วกัน”

ในเมื่อเนี่ยเฟิงยินยอม ถ้าอย่างนั้นลิซ่าก็จะรอดูความสามารถของเนี่ยเฟิงว่าเป็นอย่างไร

“ไม่จำเป็นหรอก เพราะผมจะทำให้พวกคุณแพ้อย่างราบคาบ”