บทที่ 543 สู้ไม่ได้

“ในเมื่อคุณไม่เชื่อผม งั้นผมจะทำให้คุณเห็นว่าทีมที่คุณไว้ใจมันเป็นยังไง”

เนี่ยเฟิงต้องทำลายความเชื่อมั่นของหัวหน้าฝ่ายบริหารการเงิน ทันใดนั้นหัวหน้าฝ่ายบริหารประหม่าขึ้นมาในทันที แต่ไม่นานหัวหน้าฝ่ายบริหารการเงินก็คิดถึงทีมของตัวเอง หรือเขาไม่รู้เลย？ดังนั้นเขาจะแพ้ไม่ได้เด็ดขาด！

แต่สิ่งที่ทำให้คิดไม่ถึงก็คือ เนี่ยเฟิงกลับตรวจสอบพบช่องโหว่หลายจุด แต่หัวหน้าฝ่ายบริหารการเงินกลับไม่เคยพบจุดบกพร่องเหล่านี้มาก่อน หลังจากที่เขาเห็นจุดบกพร่องพวกนี้ก็เบิกตากว้างทันที

หัวหน้าฝ่ายบริหารการเงินมองไปที่ตัวหนังสือเหล่านั้นอย่างเหลือเชื่อแล้วพูดเองเออเองว่า

“นี่เป็นไปได้ยังไง？ฉันไม่เชื่อนายต้องล้อเล่นหรือปลอมแปลงแน่！”

“ถ้านายไม่เชื่อ ไปเรียกสมาชิกในทีมของนายมาถามได้เลย ถ้าหากผมพูดผิดตรงไหน งั้นผมจะจบการแข่งขันในตอนนี้ทันที แล้วจะเดินออกจากโรงเรียนผู้ดีเมืองจันทร์”

นัยน์ตาทั้งคู่ของเนี่ยเฟิงมีลำแสงแห่งความมั่นใจ หัวหน้าฝ่ายบริหารการเงินเปิดอ่านซ้ำไปซ้ำมา เขาทรุดตัวลงกับพื้น เดิมทีคิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำนั้นดีพอแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าลูกน้องในมือของตัวเองจะยักยอก เขากลับไม่สังเกตเลย

สมาพันธ์นักศึกษาเป็นเหมือนกับบริษัท ภายใต้การควบคุมของฝ่ายบริหารการเงิน แต่หน่วยงานด้านการเงินไม่สามารถค้นพบสิ่งนี้ หัวหน้าฝ่ายบริหารการเงินบกพร่องต่อหน้าที่จริงๆ

ความจริงลิซ่ารู้เรื่องนี้มานานแล้ว ลิซ่าเป็นผู้หญิงที่ฉลาดมากคนหนึ่ง เธอรู้ว่าถ้าอยากได้แกะก็ต้องให้แกะกินหญ้าเสียก่อน

ในทุกเดือนพวกเขาทำเงินได้มากมาย เพราะสถานที่ให้เช่ามีราคาที่แพงมาก ถ้าอยากมีสมาคมของตัวเองที่นี่ ก็ต้องเสียค่าเช่า

ค่าใช้จ่ายเหล่านี้จะถูกจ่ายให้กับประธานสมาคมสมาพันธ์นักศึกษาโดยไม่มีข้อยกเว้น

ประธานสมาคมสมาพันธ์นักศึกษามีเงินมากมายอยู่ในมือ ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อรักษาตำแหน่งของตัวเองไว้ทำไม

การยักยอกเล็กๆน้อยๆจึงเป็นเรื่องปกติ ไม่เพียงแต่ยักยอกยังมีการรับสินบนอีกด้วย ในเวลานี้เนี่ยเฟิงเดินไปยังฝ่ายเลขานุการ แล้วเปิดโปงเรื่องที่สมาชิกของฝ่ายเลขานุการรับสินบนอย่างไร้ความปรานี หัวหน้าฝ่ายเลขานุการไม่สามารถรับได้แม้แต่น้อย

นี่เป็นแค่การเอาชนะแค่สองฝ่ายเท่านั้น หัวหน้าฝ่ายอื่นๆต่างเริ่มกระวนกระวาย และใบหน้าของเสี่ยวเฮยก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือด เขาคิดไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงจะมีความสามารถจริงๆ

“ฉันขอสละสิทธิ์ นายมีความสามารถมองทะลุปรุโปร่งอย่างนี้ ความสามารถในการกรองข่าวของนายคงไม่แย่ไปกว่ากันหรอก ตอนแรกฉันคิดว่านายไม่มีความสามารถอะไร ตอนนี้ดูท่าจะเป็นคนที่เหมาะจะอยู่เคียงข้างประธานสมาคมที่สุด”

แทนที่จะปล่อยให้เนี่ยเฟิงสังเกตเห็นความประมาทเลินเล่อของพวกเขา สู้พวกเขายอมรับเองเสียยังดีกว่า

พวกเขามีความมั่นใจในงานของพวกเขามาก เพราะพวกเขาคิดว่านอกจากพวกเขาแล้วก็ไม่มีใครหน้าไหนที่จะสามารถทำงานได้ แต่ตอนนี้การปรากฏตัวของเนี่ยเฟิงกลับเป็นสิ่งที่ตบหน้าของพวกเขาอย่างจัง พวกเขารู้แล้วว่าตัวเองไม่ใช่หนึ่งเดียวอีกต่อไปแล้ว

ลิซ่าเห็นท่าทางของพวกเขาใบหน้าเศร้าสร้อย ใบหน้าจึงเผยให้เห็นรอยยิ้มออกมา เห็นเพียงลิซ่าค่อยๆเดินไปทางเนี่ยเฟิง

“เนี่ยเฟิง ฉันรู้อยู่แล้วว่าความสามารถของนายหาตัวจับยาก”

เนี่ยเฟิงเก็บสายตากลับไป เขายักไหล่ ถ้าจะเอาชนะคนเหล่านี้ เป็นอะไรที่ไม่ต้องลงแรงเยอะเลย อีกทั้งมันไม่มีความหมายอะไรสำหรับเนี่ยเฟิง

“พวกนายยังมัวตะลึงอะไรอยู่อีกเข้าใจผิดแล้ว หรือคิดว่าคนอื่นจะจบแบบนี้เลยหรอ？ไม่ควรขอโทษหน่อยหรอ？เป็นเพราะพวกนายอยู่ในตำแหน่งนานเกินไปแล้วใช่ไหม ดังนั้นพวกนายเลยคิดว่าไม่จำเป็นต้องขอโทษ？”

ลิซ่าพูดจบก็ถลึงตาใส่พวกเขาทันที หัวหน้าเหล่านั้นรีบพากันก้มหน้าก้มตาขอโทษทันที

“ประธานสมาคมครับ ผมขอกลับไปจัดการเรื่องเอกสารสักครู่นะครับ พรุ่งนี้ผมจะออกจากสมาพันธ์นักศึกษาทันที”การแสดงความสามารถรอบด้านของเนี่ยเฟิงเป็นสิ่งที่ทำลายกฎของธรรมชาติของความเก่งรอบด้าน ขืนพวกเขาอยู่ต่อไปก็จะเป็นเหมือนกับตัวตลก นี่เป็นเรื่องที่ตลกเกินไปแล้ว

“ประธานสมาคมครับได้โปรดให้เวลาพวกเราหน่อยนะครับ ถ้าผมจัดการเอกสารทางด้านของผมเสร็จ จะไม่สร้างปัญหาให้พวกคุณ ขอบคุณสำหรับการฝึกฝนการสนับสนุนตลอดมาของประธานสมาคมครับ”