บทที่ 545 รวมทีม

เนี่ยเฟิงพึ่งเข้ามาโรงเรียนนี้ได้ไม่นาน เขาจึงรู้จักคนไม่มาก เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งไม่มีคนไหนที่สามารถเรียกได้ พานฉางอันจึงพูดเตือนเนี่ยเฟิงว่า

“พี่เฟิง พี่รู้จักอลิสใช่ไหม？เราไปเรียกอลิสมารวมทีมกันไหม เธอเป็นคนของวิทยาเขตAเหมือนกัน ผมคิดว่าเธอน่าจะยินดีที่จะเข้าร่วมกับเรานะครับ！”

พานฉางอันใช้ดวงตาเป็นประกายมองไปที่เนี่ยเฟิงแล้วพูดเสนอแนะกับเนี่ยเฟิง เดิมทีเขาไม่คิดที่จะร่วมแข่งขันมาราธอนอะไรอยู่แล้ว ถ้าหากไม่เป็นเพราะพานฉางอันเอาแต่ถาม เนี่ยเฟิงไม่อยากไปจริงๆ

“ถ้าหาคนไม่ครบ งั้นก็ไม่ต้องไปแล้วล่ะ”

ความหมายของเนี่ยเฟิงชัดเจนมาก ใบหน้าของพานฉางอันเศร้าลงมาในทันที

แต่ผ่านไปไม่นานพานฉางอันก็ตั้งสติ เห็นเพียงแค่พานฉางอันกล่าวทักทายเนี่ยเฟิงหนึ่งครั้ง หลังจากนั้นก็รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ใช่แล้ว พานฉางอันจะไปหาอลิส

พานฉางอันรู้ดี ถ้าใช้ฐานะของตนเองไม่สามารถที่จะนัดหญิงสาวได้ แต่ใช้ชื่อของเนี่ยเฟิง อลิสจะต้องมาอย่างแน่นอน ประกอบกับเพื่อนของอลิส ถ้าเป็นเช่นนั้นทีมของพวกเขาก็ครบคนแล้ว！

อีกทั้งระหว่างการวิ่งมาราธอนเขาอาจจะสามารถปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนของอลิสได้ พอพานฉางอันนึกถึงจุดนี้เขาก็รู้สึกมีความสุขมาก พานฉางอันกำหมัดแน่น แล้วรีบสาวเท้าเร็วยิ่งขึ้น

ผ่านไปไม่นานพานฉางอันก็ตามหาอลิสจนพบ ตอนนี้อลิสรู้สึกหงุดหงิดจนหัวแทบจะระเบิด เพราะมีคนจำนวนมากในโรงเรียนต่างอยากรวมทีมกับอลิส

แต่อลิสไม่คิดที่จะไปร่วมวิ่งมาราธอน แม้แต่เพื่อนพวกนั้นของอลิสต่างไปหาทีมของตัวเองแล้ว

ในเวลานี้เองพานฉางอันก็มาถึง

พานฉางอันมองเห็นในห้องเรียนมีคนรวมตัวกันจำนวนมาก เขาไม่สามารถเข้าไปได้ด้วยซ้ำ ระหว่างนี้เขาร้อนรนมาก จึงพูดออกไปว่า

“พวกนายรีบถอยนะ！อลิสมีนัดแล้ว！”

เมื่ออลิสได้ยินเสียงของพานฉางอัน เธอก็รู้สึกตื่นเต้นมาก เธอลุกขึ้นมาแล้วเดินไปหาพานฉางอันทันที เพราะอลิสรู้ว่าพานฉางอันเป็นลูกน้องของเนี่ยเฟิง ครั้งนี้พานฉางอันอาจจะได้รับคำสั่งมาจากเนี่ยเฟิง ก็ไม่แน่

“แกเป็นใครห้ะ กล้าดียังไงมานัดอลิสของพวกเขาไป ใครเป็นคนนัดเธอห้ะ？หรือว่าแกใช่ไหม？แกไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาของตัวเองล่ะ ว่าแกคู่ควรไหม？”

พานฉางอันไม่กลัวพวกเขาแม้แต่นิดเดียว พานฉางอันยืดอก แล้วพูดอย่างมั่นใจว่า

“ฉันเป็นใครฉันรู้ตัวเองดี ฉันไม่ได้เป็นคนชวนอลิสสักหน่อย อาจารย์ฉันเป็นคนชวนอลิสต่างหาก คนอย่างพวกนายเป็นแค่เศษสวะในสายตาของอาจารย์ฉันเท่านั้นแหละ พวกนายรีบกลับไปอาบน้ำแล้วนอนพักผ่อนซะเถอะ！”

คำพูดของพานฉางอันกระตุ้นให้พวกเขาโกรธสำเร็จ พวกเขาพุ่งตัวเข้ามาอย่างดุร้าย ดูท่าอยากจะจัดการพานฉางอันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย หลายวันมานี้พานฉางอันฝึกวิชามาเล็กๆน้อยๆ เขารู้สึกตัวขยายใหญ่ขึ้น รู้สึกกว่าคนพวกนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตนเอง

โชคดีที่ตอนนี้อลิสบอกให้หยุด บอกให้พวกเขาอย่าทำตัวไร้เหตุผล ถึงแม้พวกเขาจะใจร้อนแค่ไหน แต่กลับฟังคำสั่งของอลิส เนื่องจากอลิสเป็นนางฟ้าของพวกเขา

ด้วยความสามารถของพานฉางอันในตอนนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาจริงๆ แต่พานฉางอันกลับรู้สึกมาตลอดว่าตนเองอาจจะแข็งแกร่งเหมือนกับเนี่ยเฟิง

ประกอบกับ พานฉางอันคิดว่าตนเองมีเนี่ยเฟิงคอยสนับสนุน ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีใครกล้ารังแกเขา อาจจะมีความคิดเช่นนี้ ดังนั้นพานฉางอันจึงจองหองเป็นพิเศษ

ถึงพวกเขาจะเกลียดจนกัดฟันกรอดมากแค่ไหน แต่พวกเขาไม่กล้าทำอะไรผลีผลาม ทำได้เพียงแค่มองอลิสกับพานฉางอันทั้งสองเดินจากไปโดยที่ทำอะไรไม่ได้

อลิสรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก เธอจึงรีบเอ่ยถามพานฉางอันทันทีว่า

“เนี่ยเฟิงให้นายมาหาฉันใช่ไหม？”