บทที่ 550 ไม่กลัว

“พอนายพูดแบบนี้ ฉันก็รู้สึกเหมือนกันว่าการแข่งขันครั้งนี้เกิดขึ้นเร็วเกินไป ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้รับรายงานมาก่อน จู่ๆระหว่างนี้ก็บอกว่าจะมีการแข่งขันวิ่งมาราธอน เมื่อวานฉันบอกกับพวกเขาไปแล้ว ว่ารีบเกินไปรึเปล่า แต่ประธานสมาคมสมาพันธ์นักศึกษาพวกนั้นต่างเห็นพ้องต้องกันว่าจัดได้”

คนอย่างลิซ่าทำอะไรก็ตามล้วนต้องผ่านการวางแผนก่อน ถึงแม้ก่อนหน้านี้การแข่งขันวิ่งมาราธอนจะวางแผนไว้ดีแล้ว แต่ไม่ได้จัดขึ้นในเดือนนี้

ลิซ่าสงสัยว่าฝ่ายตรงข้ามจะพุ่งเป้ามาที่ตนเอง ไม่แน่อาจจะเป็นไอลีน

เป็นเพราะหลุยส์ทำให้ไอลีนได้รับการพิจารณาคดีทางการทหารจากพันธมิตรที่หนึ่ง

แจ็กสันผู้ซึ่งเป็นพ่อของหลุยส์เห็นคนบ้าระห่ำที่ไม่มีความประนีประนอมใดๆทั้งสิ้น ในพันธมิตรที่หนึ่งมีผู้บังคับบัญชาไม่กี่คน แจ็กสันเป็นคนที่คนอื่นๆไม่อยากยุ่งด้วยที่สุด เขาเป็นคนที่สนับสนุนการทำสงครามและการแย่งชิง

คราวนี้ลูกชายของแจ็กสันก็ตายไปแล้ว แน่นอนว่าแจ็กสันจะก่อเรื่องราวให้ใหญ่โต หลังจากที่ตรวจสอบเรื่องนี้ หลังจากนั้นก็หาหลักฐานที่ชี้ตัวเนี่ยเฟิงได้ ประกอบกับได้รับการปกป้องจากลิซ่า พวกเขาจึงไม่สามารถแตะต้องเนี่ยเฟิงได้……

“อาจจะเป็นเพราะเรื่องของหลุยส์ก็ได้”

ลิซ่าเหลือบมองไปที่เนี่ยเฟิง สีหน้าของเธอเคร่งขรึมขึ้นในทันที

หลังจากที่เสี่ยวเฮยเหนี่ยวไกยิงมือปืนซุ่มยิงตายไปหนึ่งคนก็รีบถอยกลับมา เขาตรวจสอบกระสุนของตัวเองครู่หนึ่ง“ยังมีกระสุนอีกสิบแปดนัด บนตัวผมยังมีอีกหนึ่งหนึ่งคลิป ในนั้นมีกระสุนทั้งหมดยี่สิบนัด”

เพราะการแข่งขันวิ่งมาราธอนในครั้งนี้พุ่งเป้าไปที่สมาชิกในโรงเรียนดังนั้นจึงมีการรักษาความปลอดภัยที่ดีมาก ปากทางของถนนทุกเส้นมีทีมสารวัตรนักเรียนคอยตรวจตรา

ทีมสารวัตรนักเรียนชุดนี้ไม่เหมือนกับทีมสารวัตรนักเรียนของโรงเรียนอื่นๆ เพราะในมือสมาชิกของทีมสารวัตรนักเรียนมีอาวุธปืนกระสุนจริง พวกเขาจำเป็นต้องรักษาความปลอดภัยของนักเรียนในโรงเรียน

เหล่านักเรียนโรงเรียนล้วนเป็นลูกหลานคนชั้นสูง หากเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา ถ้าอย่างนั้นพ่อแม่ของพวกเขาจะต้องไม่ยอมรามือง่ายๆอย่างแน่นอน

“เราห่างจากปากทางเข้าเท่าไร？”

ลิซ่าเงยหน้าขึ้นมองไปยังเสี่ยวเฮย เสี่ยวเฮยขมวดคิ้ว“เราห่างจากปากทางเข้าหนึ่งกิโลเมตร”

“ไม่ได้ยินเสียงปืนเป็นเรื่องธรรมดา”

เนื่องจากมือปืนซุ่มยิงใช้กระบอกเก็บเสียง

“เราไปค้นหาที่อยู่ของพวกมันดีกว่าไหม ตามหาพวกมันออกมาทีละคนแล้วจัดการซะ？”

เสี่ยวเฮยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดเสนอแนะ

“นายคิดว่ากลุ่มมือปืนซุ่มยิงจะรออยู่ที่เดิมอย่างนั้นหรอ？ศัตรูหลบอยู่ในที่มือ เราอยู่ในที่แจ้งเรายังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครมาจากไหน มีกี่คน ตกลงอยากจะฆ่าใครตาย”

เนี่ยเฟิงค่อยๆพูดออกมา

เสี่ยวเฮยทุบไปที่กำแพงด้วยความหงุดหงิด ในใจกำลังคิดว่าขืนนั่งรอความตายอย่างนี้ก็ไม่ใช่ทางออก

“ตำแหน่งนี้ยังถือว่าปลอดภัย นายอยู่ที่นี่ปกป้องพวกเขา ฉันจะไปรวบรวมข้อมูล”

เนี่ยเฟิงมองไปรอบๆ เมื่อมั่นใจว่าว่าไม่มีทางอื่นที่จะโจมตีที่นี่ยกเว้นระยะประชิด เขาสั่งการเสี่ยวเฮย

“ไม่ได้ นี่มันอันตรายเกินไป พื้นที่แห่งนี้เป็นเขตพื้นที่พัฒนา ถึงจะไม่รู้มีคนพักอาศัยอยู่หรือไม่ แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่นายจะไปปะทะกับศัตรูเพียงลำพัง”

ลิซ่าส่ายหัวไปมา

“จริงด้วยๆ เนี่ยเฟิง นายอย่าใจร้อนไปเลยนะ！”

อลิสเป็นห่วงความปลอดภัยของเนี่ยเฟิงเช่นกัน เธอจ้องมองไปที่เนี่ยเฟิง ไม่ต้องการให้เนี่ยเฟิงไปเสี่ยงกับอันตราย

ในเวลานี้เอง มีเสียงปืนดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว！

กระสุนยิงพุ่งชนมายังกำแพงที่พวกเขาหลบซ่อนตัวอยู่ เนี่ยเฟิงรีบกดตัวทุกคนลงทันที ตอนนี้อลิสตกใจจนตัวสั่นเทา เธอรีบล้วงมือถือคิดจะโทรศัพท์หาพ่อของตนเอง แต่คิดไม่ถึงว่าจะไม่มีสัญญาณแม้แต่น้อย！

“ที่นี่ไม่มีสัญญาณเลย ไหนบอกว่าสัญญาณครอบคลุมทุกพื้นที่ในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ！”