บทที่ 551 จัดการให้ราบคาบ

เสี่ยวเฮยตื่นตกใจจริงๆ โดยจิตใต้สำนึกเขาเหนี่ยวไกปืน โชคดีว่าความเร็วของเนี่ยเฟิงเร็วพอ เสี่ยวเฮยยังไม่ทันยิงก็ถูกแย่งปืนไปแล้ว

“คุณทำอะไรล่ะ?!”

ล้วนถึงช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้แล้ว ตกลงเนี่ยเฟิงคิดที่จะทำอะไรล่ะ? เนี่ยเฟิงไม่รู้ว่าตอนนี้มีสภาพการณ์อะไรเลยเชียวเหรอ?

เนี่ยเฟิงยกนิ้วตนเองขึ้นมาวางอยู่บนริมฝีปาก ให้สัญญาณเสี่ยวเฮยอย่าพูด

เนี่ยเฟิงจ้องมองลิซ่าหนึ่งที ให้สัญญาณลิซ่าเคลื่อนย้ายความสนใจของวิลต่อไป

ลิซ่าฉลาดมากๆ และอยู่ในเวลานี้ยามนี้ลิซ่าก็สงบมากเช่นกัน แม้ว่าอลิซสั่นระริกเหมือนเช่นดั่งร่อนข้าว แต่ก็รู้ว่าเนี่ยเฟิงเพื่อที่จะรับรองถึงความปลอดภัยของตนเอง ดังนั้นอลิซปล่อยมือที่จับเนี่ยเฟิงไว้

ในเวลานี้พานฉางอันตกใจจนใกล้จะล้มสลบไป แต่พานฉางอันเข้าใจ ถ้าหากเขาล้มสลบไปจริงๆ นั่นแค่จะสร้างความยุ่งยากให้กับพวกเขาอีก!

ปัจจุบันนี้พวกเขายังถือว่าปลอดภัยอยู่ ถึงยังไงยังมีกำแพงแห่งหนึ่งขวางกระสุนไว้ กำแพงแห่งนี้ยังถือว่าแข็งแกร่งอยู่ แต่ว่าพวกเขารออยู่ที่นี่นานไม่ได้ เพราะว่าศัตรูประชิดใกล้ทีละก้าวๆ

เนี่ยเฟิงจ้องมองปืนพกที่อยู่ในมือหนึ่งที สิ่งที่ยุ่งยากกว่าก็คือปืนพกนี้จะต้องทำการลั่นไกเสร็จแล้วจึงสามารถยิ่งกระสุนออกไปได้หนึ่งที ไม่สามารถยิงต่อๆกันเหมือนเช่นดั่งปืนกล

แต่ว่าไม่เป็นไร เนี่ยเฟิงสามารถเล่นปืนพกจนเหมือนเช่นดั่งปืนกล มิฉะนั้นเนี่ยเฟิงก็เสียแรงที่อยู่ในสนามรบมาก่อนแล้วล่ะ?

“วิล ผมไม่เคยได้ยินบิดาของผมพูดเรื่องที่พันธมิตรแตกหักมาก่อน คุณลืมไปแล้วเลยเชียวเหรอ? สามพันธมิตรใหญ่ได้เซนต์กฎเกณฑ์สันติภาพอยู่นะ! คุณจะทำเรื่องที่โหดร้ายไร้มนุษยธรรมเป็นฝ่ายเดียวเหรอ? ยังมีความตายของหลุยส์เกี่ยวข้องกับคุณใช่หรือไม่ล่ะ?”

ลิซ่ารู้ว่าเนี่ยเฟิงจะให้เธอเคลื่อนย้ายความสนใจของวิล สมองของเธอหมุนอย่างรวดเร็ว

“อย่ายัดเรื่องนี้อยู่บนหัวฉัน อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าความตายของหลุยส์เกิดขึ้นโดยสงครามกลางเมืองของพวกคุณ หลุยส์หยาบคายไร้เหตุผลทำตัวเป็นใหญ่อยู่ที่วิทยาเขตB เป็นคนของวิทยาเขตA ของพวกคุณไปฆ่าเขาแล้วมั้ง แต่ไม่ว่ายังไงก็ได้ ถึงยังไงหลุยส์ก็เป็นคนของพันธมิตรที่หนึ่ง เขาตายแล้วฉันย่อมดีใจแน่นอน”

วิลหัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่ง “คุณก็อย่าคิดที่จะถ่วงเวลาเลย ผมเคยพูดมาก่อนแล้ว กองทัพคุ้มกันของพวกคุณมาไม่ได้เลยสักนิด เพราะว่ากองทัพคุ้มกันของพวกคุณถูกคนของผมจัดการไปแล้ว! ยังมีสนธิสัญญาสันติภาพอะไร เหอะๆ คุณคิดว่าเมืองจันทร์จะมีสันติภาพอะไรอยู่เหรอ?”

“คำพูดเหล่านี้ถึงเวลานั้นผมจะพูดตามความจริงกับพวกผู้พิพากษาอยู่บนศาลทหาร!”

“งั้นก็ต้องดูว่าคุณมีทางที่จะรอดไหม! ยังโยนการดิ้นรนที่ไม่มีผลทิ้งเถอะ เพราะว่าพวกคุณไม่มีทางรอดแล้ว!”

วิลไม่เชื่อว่าพวกเขาหลายคนจะมีฝีมือมากเท่าไหร่ อาศัยเพียงปืนพกกระบอกหนึ่ง ก็อยากจะจัดการกองทัพที่ดีเยี่ยมของเขาไปเลยเหรอ? พูดล้อเล่นอะไรล่ะ?

คนที่มีความคิดเช่นนี้ ยังมีเสี่ยวเฮย เสี่ยวเฮยไม่เข้าใจว่าเนี่ยเฟิงตกลงคิดจะทำอะไร แต่ไม่ว่าเนี่ยเฟิงอยากจะทำอะไรล้วนเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้เพียงแค่ปืนพกกระบอกหนึ่งก็จัดการฝ่ายตรงข้ามยี่สิบกว่าคนไปได้!

แต่ปัจจุบันนี้ปืนพกถูกเนี่ยเฟิงเอาไปแล้ว ซองกระสุนก็ถูกเนี่ยเฟิงปล้นชิงขูดรีดไปหมดแล้ว ลิซ่ายังเชื่อเนี่ยเฟิงอีกมากๆ อยู่ภายใต้สภาพการณ์แบบนี้ไม่ว่าเสี่ยวเฮยพูดอะไรล้วนใช้ไม่ได้

ในเวลานี้เนี่ยเฟิง ได้พบตำแหน่งที่ดีที่สุดแล้ว ความเร็วในการหลบของเนี่ยเฟิงจะยิ่งเร็วมากกว่าคนธรรมดา เขาดูอย่างแม่นยำว่าสถานที่แห่งหนึ่งที่อยู่ข้างๆเหมาะสำหรับเป็นป้อมปราการและจุดการยิงมากๆ เห็นเพียงเขายกปืนที่อยู่ในมือขึ้นจู่โจมอย่างรวดเร็ว!

คนธรรมดาอยากจะรู้ถึงทิศทางของฝ่ายตรงข้าม จำเป็นต้องเห็น สำหรับเนี่ยเฟิงมากล่าวไม่จำเป็นเลย เพราะว่าเนี่ยเฟิงอยู่ในสนามรบถูกขัดเกลาจนมีฝีมือและวิธีเฉพาะตนแล้วเขาเพียงแค่ได้ยินเสียงก็สามารถแยกแยะทิศทางได้

ตอนที่วิลได้ยินเสียงปืนตื่นตกใจหนึ่งที จากนั้นเขาก็เลยรู้สึกว่าร่างกายของตนเองเจ็บปวดขึ้นมา!

ถ้าหากไม่ใช่บนกายของวิลสวมใส่เสื้อเกราะกันกระสุนอยู่ อาจจะถูกจัดการไปแล้ว!

หลังจากพวกทหารได้ยินเสียง ยิงกราดไปยังทิศทางเสียงปืนไปทั่วทันที แต่ในเวลานี้เนี่ยเฟิงไปยังป้อมปราการอีกที่หนึ่งทำการสู้รบสงครามกองโจรกับพวกเขาขึ้นมาแล้ว

เนี่ยเฟิงรู้สึกเสียดายเล็กน้อย ถ้าหากวิลไม่ได้สวมใส่เสื้อเกราะกันกระสุน นัดนั้นเมื่อกี้จะเอาชีวิตของเขาไปแล้ว

แต่คิดดูแล้วก็เป็นเรื่องปกติมาก วิลกล้ากำเริบเสิบสานยืนอยู่ที่นั่น ย่อมทำการเตรียมตัวรอบคอบอย่างยิ่งอยู่แล้ว