บทที่ 557 มีความคิดอะไร

แต่นึกไม่ถึง คืนนี้อลิซแต่งตัวสวยสุดขีดปรากฏอยู่ต่อหน้าเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงแม้แต่สายตาเดียวถึงขนาดล้วนไม่ได้ให้เธอ ทำการฝึกเธออย่างสุดกำลังโดยตลอด

อลิซไม่เคยเหนื่อยขนาดนี้มาก่อน ภาพพจน์ส่วนตัวล้วนไม่สนแล้ว ทำการฝึกหนึ่งรอบลงมา อลิซไม่มีเรี่ยวแรงใดๆแล้ว เพียงเห็นอลิซนั่งอยู่ขั้นบันไดพิงอยู่ราวที่อยู่ข้างๆ บุคลิกดีของคุณหนูใหญ่ล้วนไม่มีเลยสักนิด

แม้แต่พานฉางอันก็รู้สึกว่าดูเหมือนวันนี้ทำการฝึกในจะยิ่งโหดเหี้ยมมากกว่ายามปกติเยอะเลย พานฉางอันหอบฮื้ดๆล้มอยู่กับสนามหญ้าที่อยู่ข้างๆ ก็ยกแรงกำลังกับจิตสติใดๆไม่ขึ้นแล้ว

เนี่ยเฟิงนั่งยองๆอยู่ต่อหน้าอลิซ ในเวลานี้อลิซล้วนไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยกมือขึ้น

“เป็นยังไงล่ะ? รู้สึกเหนื่อยมากใช่หรือไม่ล่ะ? ทำการฝึกอบรมครั้งแรกล้วนเป็นเช่นนี้ล่ะ”

อลิซกะพริบตาอย่างลำบากจ้องมองไปยังเนี่ยเฟิง เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าการฝึกฝนถึงขนาดเป็นเรื่องหนึ่งที่เหนื่อยขนาดนั้น ยามปกติอลิซก็จะวิ่งตอนเช้าเช่นกัน แต่ไม่มีสักครั้งเหมือนอย่างตอนนี้

เนี่ยเฟิงตั้งใจเพิ่มปริมาณการออกกำลังกายมากขึ้น อยู่ภายใต้สภาพการณ์ที่ไม่ทำร้ายข้อต่อของพวกเขาทั้งสองคน ทำให้ร่างกายของพวกเขาออกกำลังกายเกินพิกัด คิดว่าคืนนี้พวกเขาทั้งสองจะนอนหลับสนิทอย่างแน่นอน แต่ต่อจากนี้หลายวันก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้นแล้ว

สุดท้ายอลิซล้วนขาอ่อนกลับไปถึงที่พักของตนเอง หลังจากกลับไปอลิซล้างหน้าล้างตาสักหน่อยก็นอนหลับไปเลย วันที่สองอลิซตื่นขึ้นมาก็รู้สึกว่าร่างกายเหมือนดั่งกระจุย เธอเหนื่อยจนไม่ไหว

เพราะว่าหลังจากทำการฝึกอบรมด้วยความเข้มสูง เนี่ยเฟิงไม่ได้ให้พวกเขาทำการยืดเนื้อยืดตัวเลย ด้วยเหตุนี้กล้ามเนื้อของพวกเขาอยู่ในสภาพที่ตึงเกร็ง เพราะว่าร่างกายไม่เคยทำการฝึกอบรมมาก่อนแม้แต่ครั้งเดียว ดังนั้นกล้ามเนื้อของอลิซยิ่งจะปวดเมื่อยง่าย

ต่อจากนี้เนี่ยเฟิงไม่ให้พวกเขามีโอกาสหอบพักหายใจเลย ตั้งแต่เช้าก็เข้ามาเรียกพวกเขาไปทำการฝึกอบรมต่ออีก พานฉางอันก็ไม่เคยคิดว่าตนเองถึงขนาดจะผ่านชีวิตอย่างนี้ แต่ก่อนเขาล้วนจะอดหลับอดนอนดูวิดีโอทุกคืน ตอนนี้ถึงขนาดนอนเร็วตื่นแต่เช้าเลย นี่ช่างเหลือเชื่อจริงๆ

ในเวลานี้ร่างกายของทั้งสองคนล้วนปรับยังไม่ดี ก็ถูกบีบบังคับออกไปทำการฝึกอบรม วิ่งรอบสนามกีฬาหลายรอบ อลิซรับไม่ไหวแล้ว รู้สึกว่าตนเองล้วนอาจจะสลบไม่ได้สติไปได้ในทุกเวลาทุกสถานที่

พานฉางอันก็รู้สึกว่าตนเองไม่สามารถควบคุมร่างกายได้เลยจริงๆ รู้สึกเหมือนเช่นดั่งวิญญาณร่างกายแยกออกจากกันแล้ว

ถึงเวลาพักผ่อน พานฉางอันไม่สนภาพพจน์ ก้นนั่งลงกับพื้นทันที เหนื่อยจนเหมือนดั่งสุนัขตัวหนึ่ง

“พี่เฟิง แต่ก่อนพวกเราดูเหมือนไม่ได้ทำการฝึกอบรมรุนแรงขนาดนั้นล่ะ ทำไมอยู่ดีๆเพิ่มปริมาณทำการฝึกอบรมมากขึ้นแล้วล่ะ? ผมล้วนใกล้จะเหนื่อยตายแล้ว”

“ทำการฝึกอบรมย่อมจะค่อยๆก้าวไปตามลำดับอยู่แล้ว ผมรู้สึกว่าร่างกายของคุณยังสามารถทนต่อความกดดันได้อีก ดังนั้นก็เลยจัดทำแผนการโดยเฉพาะให้กับพวกคุณ เป็นยังไงแล้วล่ะ? พวกคุณรับไม่ไหวแล้วเชียวเหรอ?”

เนี่ยเฟิงยิ้มตาหยีซักถามแบบนี้

เป็นไปไม่ได้ที่พานฉางอันกับอลิซทั้งสองคนจะขี้เกียจเลยสักนิด

เพราะว่าตอนที่พวกเขาทั้งสองคนทำการฝึกอบรม เนี่ยเฟิงยังวิ่งพร้อมกันอยู่ ตรวจตราท่าทางของพวกเขาทั้งสองได้ทำถึงที่หรือไม่อย่างละเอียด หนึ่งคือกังวลว่ากล้ามเนื้อของพวกเขาจะฉีกขาด จะทำให้กระดูกได้รับบาดเจ็บ สองคือทำให้พวกเขาขี้เกียจไม่ได้

พานฉางอันรีบส่ายหัวพูดว่าตนเองล้วนไม่มีความหมายที่จะสงสัยเนี่ยเฟิงเลยสักนิด พูดได้อีกว่า นี่คือพวกเขาทั้งสองคนเป็นฝ่ายขอร้องเนี่ยเฟิงช่วยทำการฝึกอบรมให้กับตนเอง ถ้าหากตอนนี้บอกว่าไม่ฝึกแล้ว งั้นก็รู้สึกผิดต่อเนี่ยเฟิงเช่นกันล่ะ

เนี่ยเฟิงจ้องมองอลิซที่ยามปกติเจี้ยวๆจ้าวๆเหมือนเช่นดั่งนกกระจาบฝนล้วนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียวแล้ว ใบหน้าที่ขาวสะอาดหมดจดแดงระเรื่อ ดูลักษณะท่าทีแล้วเหนื่อยไม่เบาเลย