บทที่ 556 การขอร้องของอลิซ

อลิซรู้สึกว่าลิซ่าแสดงให้เห็นได้ดีมากๆ เปรียบเทียบกับเธอแล้วก็ยิ่งเหมือนเป็นตัวภาระคนหนึ่งที่ไม่มีประโยชน์เลย อลิซยิ่งคิดยิ่งรู้สึกเสียใจ อีกทั้งรู้สึกว่าตนเองไม่มีสิทธิ์อยู่ข้างกายเนี่ยเฟิงต่อไปเลยสักนิด

เห็นลักษณะท่าทางแบบนี้ของอลิซ โดยสัญชาตญาณเนี่ยเฟิงคิดว่าอลิซได้รับความตกใจจนแย่แล้ว นิสัยของอลิซมีความคล้ายคลึงกันกับคางเมิ่งพี่สาวของเขาเล็กน้อย ก็ร่าเริงกระฉับกระเฉงขนาดนั้นเช่นกัน

ไร้ทุกข์ ไร้โศก ล้วนไม่เคยมีความกลัดกลุ้มเพราะเรื่องทางโลกมาก่อนเลย

ครั้งนี้ที่อลิซรู้สึกเสียใจก็เป็นเพราะว่านิสัยเดิมค่อนข้างใจงามบริสุทธิ์ เดิมทีเนี่ยเฟิงไม่คิดที่จะยุ่งเรื่องของอลิซ แต่ว่าอลิซมีความคล้ายคลึงกันหลายส่วนกับพี่สาวของตนเองจริงๆ ดังนั้นเนี่ยเฟิงก็เลยเอ่ยคำพูดปลอบโยนว่า “คุณทำได้ดีมากแล้ว ไม่จำเป็นต้องเพราะเรื่องจุกจิกเหล่านั้นมาเรียกร้องตัวเองโหดเกินไป”

การปลอบโยนของเนี่ยเฟิงเหล่านี้ไม่ได้เกิดผลใดๆเลย กลับยิ่งทำให้อลิซรู้สึกว่าตนเองไม่มีประโยชน์ อลิซแอบตัดสินใจอยู่ในใจว่า จะต้องเป็นคนคนหนึ่งที่มีประโยชน์ต่อเนี่ยเฟิงอย่างแน่นอน อย่างน้อยถ้าพบเจอกับเรื่องแบบนี้อีก เธอก็จะมีความสามารถที่ป้องกันตนเองได้ อลิซรวบรวมความกล้าจ้องมองไปยังเนี่ยเฟิง

“เนี่ยเฟิง! ฉันมีเรื่องอยากจะขอร้องคุณ!”

เนี่ยเฟิงอึ้งชะงักไปหนึ่งที “เรื่องอะไรเหรอ?”

“ฉันรู้สึกว่าฉันอ่อนแอมากเกินไปแล้วจริงๆ ดังนั้นฉันอยากขอให้คุณฝึกกังฟูให้กับฉัน สอนฉันยิงปืน! สอนความสามารถและทักษะการต่อสู้พอสมควรให้ฉัน แน่นอนคุณไม่ได้สอนฉันเปล่าๆอยู่แล้ว ฉันจะจ่ายเงินอยู่นะ!”

เนี่ยเฟิงเห็นนัยน์ตาของอลิซเขียนเต็มไปด้วยความจริงจัง เดิมทีอลิซก็เกิดอยู่ในเมืองทองอยู่แล้ว วันหลังเธอก็จะกลายเป็นเจ้าเมืองน้อย เดิมทีชีวิตควรต้องไร้กังวลเรื่องอาหารเสื้อผ้าเสวยสุขทั้งชีวิต แต่ตอนนี้อลิซถึงขนาดพิจารณาสิ่งเหล่านี้

“อยู่ดีๆทำไมมีความคิดเช่นนี้ล่ะ? สามารถให้บิดาคุณจัดวางบอดี้การ์ดมาปกป้องคุณมากหน่อย การฝึกกังฟูไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายขนาดนั้น อีกทั้งยังต้องค่อยๆก้าวไปตามลำดับ ไม่มีทางลัดอะไรให้เดิน?”

อลิซมีความร้อนใจเล็กน้อย เธอจับข้อมือของเนี่ยเฟิงไว้ทันที เธอส่ายหัวแล้วส่ายหัวอีก พอนึกถึงว่าวันนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา วันหลังอาจจะมีอีก อลิซก็รู้สึกว่าตนเองอยู่ในความอันตราย อลิซล้วนไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อน

“ก็เหมือนเช่นดั่งครั้งก่อน บอดี้การ์ดถูกกั้นไว้อยู่นอกประตู ฉันอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อเกือบถูกทำร้าย.....สรุปก็คือ ไม่ว่ายังไงมีทักษะอย่างหนึ่งก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร! คุณก็ช่วยฉันหน่อยเถอะ ฉันไม่ใช่ประเภทที่ทำไม่เสมอต้นเสมอปลาย ฉันก็ไม่ใช่ทำอะไรได้ไม่นานก็ล้มเลิกแบบนั้นเช่นกัน ฉันจริงจังมากนะ!”

อลิซพูดอยู่กำกำปั้นอย่างแน่น พูดอย่างจริงจังมากๆกับเนี่ยเฟิง

“พี่เฟิง ถ้าหากคุณรับอลิซเป็นลูกศิษย์ล่ะก็ งั้นอลิซก็จะเป็นศิษย์น้องน้อยของผมแล้วใช่หรือไม่ล่ะ? พี่เฟิง คุณวางใจเถอะ ศิษย์น้องน้อยมีตรงไหนไม่เข้าใจผมจะนำพาเธอเองล่ะ!”

พอพานฉางอันนึกถึงว่าตนเองไม่ได้ทำการต่อสู้อยู่ตัวคนเดียว ทันใดนั้นก็มีชีวิตชีวาขึ้นมา เพียงเห็นพานฉางอันตบหน้าอกของตนเองตบแล้วตบอีก ตอบกลับอย่างจริงจังมากๆ

เนี่ยเฟิงอดไม่ไหวที่จะยิ้มแล้วยิ้มอีก ในใจคิดอยู่ว่าความมั่นใจในตนเองของพานฉางอันก็ไม่รู้มาจากที่ไหน ถึงขนาดรู้สึกว่าตนเองมีสิทธินำพาคน

แต่เนี่ยเฟิงยังคงส่ายหัวแล้วส่ายหัวอีก “สภาพร่างกายของคุณไม่เหมาะในการต่อสู้เลย ดังนั้นยังคงควรกินๆ ควรดื่มๆ อย่าคิดสิ่งเหล่านี้เลย”

หลังจากเนี่ยเฟิงพูดจบหมุนตัวก็ออกไปเลย อลิซคล้อยตามทุกอย่างไล่ตามขึ้นไป ใบหน้าเล็กๆที่ประณีตนั้นของอลิซขมวดกลายเป็นก้อน

“ฉันจะไม่เหมาะในการต่อสู้ยังไงล่ะ วันหลังฉันจะพยายามให้ดีๆ ฉันจะฝึกฝนให้กลายเป็นคิงคองบาร์บี้แบบนั้น! ฉันจะมีกล้ามเนื้อเต็มตัว ใครล้วนสู้ฉันไม่ได้!”

ย่างก้าวของเนี่ยเฟิงดั่งลม โดยทั่วไปเดินเร็วเล็กน้อย อลิซเกือบจะไล่ตามไม่ทัน ถ้าหากไม่ใช่อลิซวิ่งเหยาะๆไปข้างหน้าอาจจะถูกเนี่ยเฟิงละทิ้งไปแล้ว

พานฉางอันอยู่ข้างๆได้ยินอลิซพูดอย่างนี้? พินิจพิเคราะห์อลิซขึ้นมาทันที

ในใจคิดอยู่ว่าถ้าหากอลิซฝึกฝนจนกลายเป็นลักษณะเหมือนดั่งคิงคองบาร์บี้แบบนั้นเกรงว่าน่าตื่นตะลึงมากล่ะ?