บทที่ 566 มุ่งตรงประเด็นหลัก

โชคดีฝีมือในการขับรถของเนี่ยเฟิงล้ำเลิศมากๆ ไม่นานรถของพวกเขาก็มาถึงนอกเมืองกู่ปา

เนี่ยเฟิงขับรถไปซ่อนไว้ในสถานที่อำพรางขึ้นมา จากนั้นพาทาสหลายคนนั้นไปยังคลินิกแพทย์แผนจีนของพวกเขา

ตอนแรกทาสหลายคนนั้นไม่เชื่อเนี่ยเฟิงเลย แต่ว่าผ่านการสนับสนุนของอะเดค่า หัวใจดวงหนึ่งของพวกเขาวางลงมาเลย

เพราะว่าอยู่ในช่วงเวลาที่ถูกกักขัง อะเดค่าต่อพวกเขาไม่เลวมากๆเลย

พวกเขามาจากเมืองต่างถิ่น ก็มีคนมาจากเมืองกู่ปาเช่นกัน

ตอนนี้พวกเขาเหนื่อยล้ามากๆ มีบางคนพิงอยู่หน้าประตูก็นอนหลับไปแล้ว เนี่ยเฟิงรู้ว่าในใจพวกเขาจะรู้สึกหวาดกลัวดังนั้นให้พวกเขาพักผ่อนก่อน

อะเดค่าก็ควบคุมอาการง่วงนอนของตนเองไม่ไหวเช่นกัน หลายวันนี้อะเดค่ากินไม่ได้นอนไม่หลับ สมองเลอะๆเลือนๆ แต่ว่าเธอไม่กล้านอนเลยสักนิด เพราะว่าพอนอนหลับไป สิ่งที่เธอจะเผชิญหน้าก็ไม่รู้ว่าคืออะไรอีกแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น พวกเขาตื่นขึ้นมาจากกลิ่นหอมของอาหารพักหนึ่ง อยู่ในสภาพแวดล้อมที่แปลกหน้านี้ พวกเขารู้สึกถึงความไม่เป็นจริง กระทั่งมีคนยื่นมือออกมาหยิกตนเองอย่างรุนแรงหนึ่งที ทำความแน่ใจว่าตนเองได้สติไหม

หลังจากเนี่ยเฟิงเห็นพวกเขาตื่นแล้ว เรียกพวกเขาเข้ามากินข้าว พวกเขาไม่ได้กินอาหารที่ดูดีมาหลายวันแล้ว

“คุณผู้ชาย ขอบคุณคุณ ถ้าหากไม่ใช่คุณ เป็นไปไม่ได้ที่พวกเราจะรอด เพียงแค่ยังไม่รู้เบาะแสของพวกเขาเวสลี่เหมือนเดิม ฉันกังวลว่าพวกเขาจะถูกฆ่าแล้ว!”

อะเดค่ากินไม่ลง เธอแขวนหัวใจดวงหนึ่งไว้วางลงไม่ได้เลยสักนิด

เนี่ยเฟิงรู้ถึงความกังวลของอะเดค่า

“อีกสักครู่คุณไปจวนเจ้าเมืองเมืองกู่ปากับผมสักครั้ง พวกเราไปถามตาเฒ่าคนนั้นโดยตรง ถ้าหากเขากล้าพูดโกหก งั้นผมก็ตัดลิ้นเขาไปเลย”

ตาทั้งคู่ของเนี่ยเฟิงขึงลับลง เขาดูแล้วสุภาพอ่อนโยนอย่างยิ่ง แต่คำพูดที่พูดออกมากลับทำให้คนรู้สึกหวาดกลัวเหลือเกิน

อะเดค่ามีความลังเลเล็กน้อย “ตอนนี้พวกเราไปหาเจ้าเมืองเมืองกู่ปา นั่นจะไม่ใช่โยนตนเองเข้าไปในแหเหรอ? พวกเขาล้วนเป็นพวกเดียวกันนะ งานประมูลในวิลล่าพวกเขาก็รู้อยู่เช่นกัน ถึงเวลานั้นพวกเขาตรวจสอบพบเห็นว่าการเกิดไฟไหม้ในฉากนี้ เป็นคุณก่อขึ้นเอง งั้นคุณก็ปลีกตัวไม่ออกล่ะ!”

“ทำก็ทำไปแล้ว ยังหวาดกลัวพวกเขาอีกเหรอ?”

เนี่ยเฟิงล้วนไม่หวาดกลัวพวกขี้ขลาดที่รังแกผู้อ่อนแอแต่กลัวผู้แข็งแรงกลุ่มนี้เลยสักนิด พูดได้อีกว่า ถ้าหากไม่รีบกระทำการหน่อยล่ะก็ เป็นไปได้มากที่พวกเขาเวสลี่จะเกิดเรื่อง

เนี่ยเฟิงย้อนนึกถึงใบหน้าที่อ่อนนิ่มนั้นขึ้นมา ในนี้ยังมีเด็กๆที่กินนมอยู่คนหนึ่ง คนกลุ่มนี้อำมหิตจริงๆ ก็ไม่รู้ว่าลงมือได้ยังไงล่ะ

อะเดค่ากำกำปั้นกำแล้วกำอีก เพื่อน้องๆของตนเอง เธอจำเป็นต้องออกหน้า! “ฉันรู้แล้ว เพียงมีคุณผู้ชายอยู่ งั้นฉันล้วนไม่หวาดกลัวอะไรอีก คุณผู้ชายคุณพาฉันไปเถอะ!”

ครั้งนี้เนี่ยเฟิงไม่ได้ปฏิเสธอะเดค่าเลย แต่ว่าพวกทาสที่อยู่ข้างหลังอะเดค่าเหล่านั้น นัยน์ตาสองข้างล้วนเป็นกังวล พวกเขาไม่รู้ว่าครั้งนี้อะเดค่าไปแล้วยังจะได้กลับมาอีกหรือไม่

“พวกคุณไม่ต้องกังวล ไม่เป็นไรล่ะ เพียงแค่คุณผู้ชายอยู่นั่น พวกเราก็จะปลอดภัยอยู่!”

“พี่อะเดค่า งั้นคุณช่วยฉันดูหน่อยได้หรือไม่ น้องสาวของฉันก็ถูกพวกเขาจับไปเหมือนกัน เพราะว่าเธออายุน้อยเกินไป ฉันได้ยินพวกเขาพูดว่าจะให้ไปตัดอวัยวะพร้อมกันกับพวกเขาเวสลี่......”

เมโดว์ดูน่าสงสารมากจ้องมองไปยังอะเดค่า อะเดค่ารักสงสารจนแย่แล้ว เธอพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก สาบานจะพาคนที่ถูกจับไปเหล่านั้นกลับมาอย่างแน่นอน

หลังจากกินข้าวเสร็จ เนี่ยเฟิงกับอะเดค่าทั้งสองคนก็เลยออกจากประตูคลินิกแพทย์แผนจีนเลย ส่วนพวกเขาเมโดว์รออยู่ในคลินิกแพทย์แผนจีนอย่างร้อนใจ จ้องมองพวกเขาทั้งสองคนออกไป เมโดว์และคนอื่นๆก็รู้สึกว่าตนเองเหมือนดั่งสูญเสียแรงหนุนช่วยไป

“พวกเขายังจะกลับมาไหม?”

ข้างในนี้มีคนอายุที่น้อยกว่าบางคนกังวลเป็นพิเศษ เพราะว่าอยู่ในสายตาของพวกเขาเนี่ยเฟิงก็คือวีรบุรุษ