บทที่ 567 โรงพยาบาลเซนเตอร์

เมื่อกี้เจ้าเมืองเมืองกู่ปาเกือบจะถูกเนี่ยเฟิงฆ่า ตอนนี้หวาดกลัวจนตัวสั่นไปหมดมานานแล้ว

เป็นไปได้ยังไงที่เขาจะปกปิดเรื่องที่ไปเกี่ยวข้องกับพวกเขาเวสลี่อีก เจ้าเมืองเมืองกู่ปากังวลว่าปกปิดต่อไปอีก เนี่ยเฟิงจะฆ่าตัวเองไปเลย ดังนั้นเจ้าเมืองเมืองกู่ปาได้แต่เอ่ยปากพูดว่า “ผมเพียงแค่พ่อค้าคนกลางคนหนึ่งเท่านั้น รับผิดชอบเพียงส่งพวกเขาไปที่ห้างประมูล สำหรับที่ไปของพวกเขา ผมก็ไม่รู้แล้ว”

เจ้าเมืองเมืองกู่ปาไม่ได้ปกปิดเรื่องใดๆเลยจริงๆ หลังจากเขาส่งคนไปที่ห้างประมูลและสถาบันการแพทย์ ได้เงินก้อนใหญ่แล้วก็กลับมาเลย

“สถาบันการแพทย์แห่งนั้นอยู่ที่ไหนล่ะ? ตกลงใครที่ให้เงินคุณ คุณรีบติดต่อกับเขา ถ้าหากว่าพวกเขาเวสลี่มีอันเป็นไปอะไร งั้นคุณก็ตายแน่เลย”

เนี่ยเฟิงจ้องมองเจ้าเมืองเมืองกู่ปาอยู่อย่างเย็นยะเยือก เจ้าเมืองเมืองกู่ปากลืนน้ำลายหนึ่งทีอย่างลำบาก เขารู้สึกคำพูดที่เนี่ยเฟิงพูดออกมาย่อมจะกลายเป็นจริงอย่างแน่นอน ดังนั้นเขารีบพยักหน้า

เจ้าเมืองเมืองกู่ปาก็สนใจมากขนาดนั้นไม่ได้แล้ว เขาโทรหาผู้รับผิดชอบของสถาบันการแพทย์ก่อนหน้านั้นคนนั้น ผู้รับผิดชอบได้รับสายจากเจ้าเมืองเมืองกู่ปาก็ดีใจมากเช่นกัน ยังคิดว่าเจ้าเมืองเมืองกู่ปาจะจัดหาสินค้าที่มีคุณภาพดีอะไรให้อีกล่ะ.....

เจ้าเมืองเมืองกู่ปาอยู่ภายใต้การวางแผนของเนี่ยเฟิง เขาได้ซักถามถึงสินค้าพวกนั้นที่ส่งไปครั้งก่อนของตนเอง ตอนนี้เป็นยังไงบ้างแล้ว? ผู้ที่รับผิดชอบกลับพูดตรงๆไม่อ้อมค้อม

“สินค้าชุดนี้ที่ครั้งก่อนคุณส่งเข้ามายังถือว่าใช้ได้ แต่คุณสมบัติทางกายล้วนไม่ค่อยเท่าไหร่ ต้องบำรุงรักษาระยะหนึ่งจึงจะสามารถใช้ได้”

ก็พูดได้ว่าตอนนี้พวกเขาปลอดภัยอยู่ พออะเดค่าได้ยินโทรศัพท์ฝั่งโน้นพูดเช่นนี้ ทันใดนั้นโล่งอกไปที โชคดีที่ยังไม่เป็นไร มิฉะนั้นเธอย่อมจะตำหนิตนเองมากแน่นอน เพราะว่าเธอถึงขนาดเชื่อคำพูดของเจ้าเมืองเมืองกู่ปาอย่างง่ายดาย ส่งพวกเขาไปยังทางตัน

“คุณผู้ชายผมก็รู้มากแค่นั้นล่ะ........พูดได้อีกว่า สถาบันการแพทย์แห่งนั้นไม่ได้อยู่ภายใต้การคุ้มครองของผม มีเถ้าแก่ที่ยิ่งใหญ่กว่าอยู่เบื้องหลังพวกเขา ผมไม่มีทางที่จะเอาคนกลับคืนมา........”

เจ้าเมืองเมืองกู่ปาพูดอย่างจืดชืดแบบนี้ แต่เนี่ยเฟิงไม่คิดที่จะปล่อยเขาไปเลย เนี่ยเฟิงจ้องมองเจ้าเมืองเมืองกู่ปาอยู่อย่างเย็นชา ชี้ไปยังเหรียญทองหลายหีบนั้นที่อยู่บนพื้นชี้แล้วชี้อีก

เจ้าเมืองเมืองกู่ปาที่ไหนยังจะกล้าเก็บเงินเหล่านี้ไว้ล่ะ เขาผลักเหรียญทองออกไปทันที

“เป็นผมที่เสียสติปัญญาจึงทำเรื่องที่โหดร้ายไร้มนุษยธรรมอย่างนี้ออกมา คุณจงอย่าสืบสวนหน้าที่รับผิดชอบกับผมเลย ผมสำนึกผิดแล้ว วันหลังผมไม่กล้าอีกแล้ว คุณปล่อยผมไปเถอะขอร้อง!”

“ผมรู้สึกว่าคนที่เหมือนอย่างคุณจะไม่รู้ว่าตนเองผิดที่ไหนอย่างเด็ดขาด ดังนั้นครั้งนี้ผมยังคงสั่งสอนคุณสักหน่อย ทำให้คุณรู้ว่าเรื่องที่คุณทำจะต้องชดใช้อยู่แล้ว”

หลังจากเนี่ยเฟิงพูดจบเดินไปยังเจ้าเมืองเมืองกู่ปา เจ้าเมืองรู้สึกถึงว่ามีความกดดันที่น่ากลัวอย่างหนึ่งกวาดมาอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาไม่สามารถขยับตัวได้

โดยสัญชาตญาณเจ้าเมืองเมืองกู่ปารู้สึกถึงความหวาดกลัวโจมตีมา แต่เขาไม่มีทางหลบอีก ได้เพียงแต่เบิ่งตาค้างจ้องมองเนี่ยเฟิงเดินมายังข้างหน้าเขาอยู่

เนี่ยเฟิงยิ้มตาหยีจับนิ้วมือของเขาไว้ เจ้าเมืองรู้สึกปวดจี๊ดขึ้นมาต่อจากนี้นิ้วมือของเขาก็หักไปข้างหลังด้วยลักษณะที่แปลกประหลาดอย่างหนึ่งเลย เขาร้องเศร้าโศกเสียงหนึ่ง เนี่ยเฟิงไม่ได้คิดว่าจะปล่อยเขาไปเลย เขาเหมือนกับเลียนแบบสูตรสำเร็จรูป หักนิ้วอีกห้านิ้วของเจ้าเมืองเมืองกู่ปา

อยู่ในกระบวนการนี้ เจ้าเมืองเมืองกู่ปานอกจากร้องเศร้าโศก ไม่มีแรงกำลังรับมือใดๆ เนี่ยเฟิงยกเท้าขึ้นมาเหยียบนิ้วเท้าหลายนิ้วของเจ้าเมืองเมืองกู่ปาแตกเลย ทำให้มือกับเท้าล้วนไม่สามารถใช้ได้

“วันนี้ผมหักนิ้วมือของคุณ คือจะทำให้คุณรู้ว่าเงินบางอย่างไม่สามารถได้มาโดยผิดต่อมโนธรรม เหยียบเท้าของคุณหัก คือจะทำให้คุณอย่าวิ่งไปวิ่งมาไปทำร้ายคน”

หลังจากเนี่ยเฟิงทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ ยึดเหรียญทองหลายหีบนั้นโดยตรง เจ้าเมืองเมืองกู่ปาที่ไหนยังจะสนใจได้มากขนาดนั้นล่ะ เขาเรียกองครักษ์ของตนเองมาทันทีส่งเขาไปรักษาที่โรงพยาบาล

การเหยียบของเนี่ยเฟิงช่างมีเทคนิคมากนะ นิ้วเท้าของเจ้าเมืองเมืองกู่ปาล้วนแตกเป็นจุณ ถึงแม้ว่าทำการผ่าตัดก็ไม่สามารถเดินได้ดีๆใช้นิ้วมือได้ดีๆอีกแล้ว ก็พูดได้ว่าวันหลังเขาอยากจะนับเงินล้วนนับเองไม่ได้อีกแล้ว

เจ้าเมืองเมืองกู่ปาอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา ยังไงเขาก็นึกไม่ถึง นังหนูไร้เดียงสาอย่างอะเดค่าแบบนี้ ถึงขนาดมีนักล่าเงินรางวัลที่ร้ายกาจอย่างนี้อยู่เบื้องหลังหนุนหลังให้เธอ ก็ไม่รู้ว่านักล่าเงินรางวัลคนนี้ตกลงถูกใจอะไรอะเดค่า