บทที่ 568 คิดวางแผนการของเขา

พยาบาลน้อยพินิจพิเคราะห์เนี่ยเฟิงอยู่ เห็นไม่มีคน เธอถามทันทีว่า “ฝั่งโน้นของคุณมีสินค้ามากเท่าไหร่ล่ะ?”

เนี่ยเฟิงรู้ว่าตนเองไม่ได้มาผิดที่ ดังนั้นเขาตอบกลับว่า “ประมาณสิบกว่าคน”

ตาของพยาบาลน้อยล้วนเบิกโพลงแล้ว เธอตื่นเต้นดีอกดีใจพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก เพียงแค่คนมากเกินไป เธอตัดสินใจเองไม่ได้ “คุณรออยู่นี่สักพัก ฉันจะไปหาหมอมันเดบ”

พยาบาลน้อยพูดจบ วิ่งออกไปทันที หลังจากผ่านไปสักพักเธอจึงแก้มแดงกลับมา “หมอมันเดบอยากพบกับคุณ!”

เนี่ยเฟิงตามพยาบาลน้อยมาถึงที่มันเดบเลย

หลังจากปิดประตูไว้ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่สวมใส่เสื้อกาวน์เดินออกมาแล้ว “คุณบอกว่าคุณได้จัดหาสินค้ามาให้เหรอ?”

มันเดบมีความสงสัยเล็กน้อย เนี่ยเฟิงดูแล้วไม่เหมือนคนมีเงินเลย

เนี่ยเฟิงยิ้มอยู่พยักหน้า “ใช่ครับหมอ เจ้าเมืองเมืองกู่ปาให้ผมมา” ตอนนี้เจ้าเมืองเมืองกู่ปาแม้แต่ตดล้วนไม่กล้าปล่อยสักที ก็กังวลว่าจะแส่หาภัยใส่ตัว “เขาไม่ว่างเป็นการชั่วคราว ให้ผมเข้ามาถามดูว่าขั้นตอนจะเหมือนอย่างคราวก่อนหรือไม่”

พอมันเดบได้ยินว่าเป็นคนที่เจ้าเมืองเมืองกู่ปาให้มา เขาก็เชื่อทันทีเลย ถึงยังไงก่อนหน้านั้นทั้งสองคนเพิ่งได้ค้าขายทำธุรกิจร่วมกันมาก่อน อีกทั้งสินค้าชุดนี้ที่เจ้าเมืองเมืองกู่ปาส่งมาไม่เลวจริงๆ

“เจ้าเมืองเมืองกู่ปาวันนี้ยังโทรหาผมอยู่ ผมยังคิดว่ามีเรื่องอะไรล่ะ ที่แท้คือสั่งให้คุณเข้ามาติดต่อกับผม เป็นอย่างนี้ละก็ไม่มีปัญหาแล้ว สินค้าชุดนั้นของคุณจะส่งมาเมื่อไหร่ล่ะ?”

“สินค้าชุดนี้บ่ายวันนี้ก็จะส่งออกไป”

มันเดบดีใจจนพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก “ช่วงนี้ขาดสินค้าพอดี พวกคุณฝั่งโน้นสามารถจัดหาสินค้าให้ก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุดอยู่แล้ว คุณบอกกับเจ้าเมืองเมืองกู่ปา เพียงแค่ส่งสินค้าไปยังสถานที่เก่า คนของพวกเราก็จะไปรับเอง”

เนี่ยเฟิงพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก เขารู้ว่ามันเดบเป็นเพียงแค่ผู้ติดต่อคนหนึ่งเท่านั้น เขาไม่เกิดประโยชน์อะไรเลย เนี่ยเฟิงไม่สามารถได้รับข้อมูลที่แม่นยำมากจากมันเดบที่นี่ ถ้าหากเขาบังคับที่จะถามล่ะก็ เป็นไปได้มากที่อาจจะแหวกหญ้าให้งูตื่น

เนี่ยเฟิงออกจากโรงพยาบาลเซนเตอร์ กลับไปเมืองกู่ปา ในเวลานี้อะเดค่าที่ร้อนใจรออยู่ในคลินิกแพทย์แผนจีน ในที่สุดก็เฝ้าคอยเนี่ยเฟิงกลับมาแล้ว เพียงแค่ข้างหลังเนี่ยเฟิงล้วนไม่มีคนอะไร

“คุณผู้ชาย คุณทำไมกลับมาคนเดียวล่ะ?”

อะเดค่าพยายามจะหาพวกเขาเวสลี่

“ผมไปที่โรงพยาบาลเซนเตอร์ หมอที่นั่นเป็นเพียงแค่พ่อค้าคนกลางคนหนึ่งเท่านั้น ผมต้องการรู้ถึงฐานของพวกเขาว่าอยู่ที่ไหน ทำลายฐานของพวกเขาโดยตรงอาจจะยิ่งดีกว่าหน่อย”

เนี่ยเฟิงบอกความคิดของตนเองออกมา

“ความคิดของคุณผู้ชายฉันรู้สึกว่าถูกมาก”

อะเดค่าแน่ใจมากๆ

“พวกคุณไปพักผ่อนให้ดีๆก่อนเถอะ ให้ผมมาจัดการก็พอ”

เดิมทีเนี่ยเฟิงคิดจะให้พวกเขาช่วยสักหน่อย แต่เนี่ยเฟิงมีความกังวลอีกเล็กน้อย ประเด็นหลักคือพวกเขาถูกทำร้ายมาครั้งหนึ่งก่อนแล้ว ถ้าหากให้พวกเขาออกหน้าอีก พวกเขาอาจจะยิ่งหวาดกลัว

ดังนั้นเนี่ยเฟิงคิดที่จะใช้เงินจ้างมาหลายคน

แต่ก็อยู่ในเวลานี้ โทรศัพท์ของเนี่ยเฟิงดังขึ้นแล้ว

เนี่ยเฟิงหยิบโทรศัพท์ออกมาตรวจดู พบเห็นเป็นลิซ่าโทรมา

เมื่อคืนยุ่งมากจนเนี่ยเฟิงลืมเรื่องในวันนี้ตนเองที่ต้องไปกินข้าวบ้านลิซ่า

เดิมทีคิดว่าหนึ่งวันก็จัดการได้แล้ว นึกไม่ถึงยังต้องวิ่งอีกรอบหนึ่ง

ถ้าหากเป็นเช่นนี้ล่ะก็ งั้นวันนี้เนี่ยเฟิงก็ไปกินข้าวที่บ้านลิซ่าไม่ได้แล้ว แม้ว่าเขาก็ไม่ได้คิดที่จะไปเช่นกัน

แต่ตั้งแต่แรกก็รับปากไปแล้ว เนี่ยเฟิงยังคงรับโทรศัพท์ขึ้นมาพูดกับลิซ่าสักหน่อย

“ที่แท้เป็นเช่นนี้ ไม่เป็นไร ถ้าคุณมีธุระละก็ไปทำก่อนเถอะ แล้วฉันค่อยพูดกับบิดาฉันสักหน่อย เขาเข้าใจได้อยู่ล่ะ”

แม้ว่าลิซ่ามีความรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ยังคงเข้าอกเข้าใจผู้อื่นมากๆ

ในเวลานี้เนี่ยเฟิงเหมือนนึกอะไรออก “ใช่แล้ว ผมต้องการคนสิบกว่าคน”

ลิซ่าอึ้งชะงักไปหนึ่งที “คุณจะเอาคนไปทำอะไรล่ะ?”

“ช่วยคน”