บทที่ 569 ตามรอย

“นั่นยังไงล่ะ?”

ลิซ่าได้ยินเนี่ยเฟิงพูดคำนี้ออกมา เธอล้วนตะลึงงันแล้ว

เป็นอย่างที่คิดไว้เนี่ยเฟิงเป็นคนที่ดีที่สุดในฝูงชนจริงๆ

“แต่ว่าคุณแค่ตัวคนเดียว พวกเขาคณะหนึ่ง พันธมิตรหนึ่ง ที่ไหนคุณจะเป็นคู่ต่อสู้ของพันธมิตรหนึ่ง…”

สิ่งที่ลิซ่าพูดนี้ก็เป็นคำที่จริงมากๆเช่นกัน ด้านหนึ่งเธอหวังว่าเนี่ยเฟิงจะสามารถกล้าหาญอย่างนี้ต่อไป อีกด้านหนึ่งก็หวังว่าเนี่ยเฟิงจะสามารถเจียมตัวสักหน่อย

ดังคำกล่าวที่ว่าคนมีความสามารถที่เหนือกว่าง่ายที่จะได้รับความอิจฉา…

“คุณกังวลอยู่เหรอ? เพราะคุณเคยบอกว่าผมเป็นว่าที่สามีของคุณมาก่อน ถ้าหากเรื่องนี้ถูกพบเห็นแล้ว งั้นคุณก็จะตกกระไดพลอยโจนไปด้วยถูกไหม?”

เนี่ยเฟิงดูเหมือนนึกอะไรออก เขารู้แจ้งกระจ่างในฉับพลันทันที

“ไม่ใช่นะ…” ลิซ่ายังไม่เคยคิดอย่างนี้มาก่อน

“ไม่เป็นไร คุณปัดความสัมพันธ์กับผมออกให้ชัดเจนโดยตรงก็พอแล้ว คนเหล่านั้นผมไปช่วยแน่ คุณไปหาคนหลายคนมาร่วมมือกับผมเถอะ ถ้าหากไม่มีงั้นผมก็ไปจ้างเอง”

“คนของฉันที่นี่ล้วนเป็นคนที่รู้จักรากเหง้าอีกทั้งการชกต่อยก็ยังเป็นมือดีมาก คุณจ้างเอาเองเกรงว่าค่อนข้างยากที่จะเชื่อฟังการวางแผน ฉันจะหาคนให้คุณ คุณส่งตำแหน่งให้ฉัน ฉันให้คนเหล่านี้ไปหาคุณโดยตรง”

หลังจากที่เนี่ยเฟิงวางสายลง ก็ได้ไปที่เมืองกู่ปาหาเจ้าเมืองอีกรอบ

ตอนนี้เจ้าเมืองดูน่าสงสารมากนอนอยู่บนเตียง แขนขาล้วนพันผ้าพันแผลอยู่ เขาเจ็บจนล้วนใกล้จะร้องไห้ออกมาแล้ว

“ไอ้หนุ่ม! ผมจะไม่ปล่อยคุณไปอย่างเด็ดขาด!”

“อืม? คุณไม่ปล่อยใครไปเหรอ?”

อยู่ดีๆเสียงของเนี่ยเฟิงดังขึ้น เกือบจะทำให้เจ้าเมืองตกใจจนตับแตก

เจ้าเมืองเหมือนเช่นดั่งเห็นผีจ้องมองเนี่ยเฟิงอยู่ เขายิ้มแห้งๆอยู่ว่า “ที่แท้เป็นคุณผู้ชายมาแล้วเหรอ? ขอโทษจริงๆ!”

เนี่ยเฟิงเห็นเจ้าเมืองเมืองกู่ปาขยับตัวไม่ได้แล้ว เขาปลื้มใจมากๆพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก

“แขนขาหักแล้ว รู้สึกยังไงล่ะ?”

เจ้าเมืองเมืองกู่ปาล้วนเคียดแค้นเนี่ยเฟิงแทบตายแล้ว แต่เขาล้วนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเนี่ยเฟิง

“ยัง ยังใช้ได้! คุณผู้ชายสั่งสอนได้ดี!”

แม้ว่าคำพูดของเจ้าเมืองเมืองกู่ปาพูดอย่างนี้ แต่ในใจไม่ได้คิดอย่างนี้นะ

“นี่เพียงแค่สั่งสอนคุณเล็กๆน้อยๆเท่านั้น คืนนี้ผมก็จะดำเนินการ เพื่อที่จะป้องกันคุณแอบไปส่งข่าว ผมตัดสินใจว่าจะทำให้คุณนอนไปสักสองวัน”

เนี่ยเฟิงยิ้มตาหยีจ้องมองเจ้าเมืองอยู่

เจ้าเมืองเบิกตาโพลง จ้องมองเนี่ยเฟิงหยิบเข็มเงินออกมา เขาขยุกขยิกร่างกายของตนเองอยู่อย่างบ้าคลั่ง เขาอยากจะวิ่งหนี แต่ทำไม่ได้เลยสักนิด!

“คุณ! คุณอย่าเข้ามา! คุณจงอย่าเข้ามาล่ะ!”

เจ้าเมืองเมืองกู่ปาไม่รู้ว่าเนี่ยเฟิงคิดจะทำอะไร แต่เขารู้สึกว่าเนี่ยเฟิงย่อมมาโดยไม่หวังดีแน่นอน!

เนี่ยเฟิงกลับไม่ได้ให้ช่องทางที่ยังเหลืออยู่แก่เจ้าเมืองเมืองกู่ปาต่อต้านเลยสักนิด——พูดได้อีกว่า ในตอนนี้ลักษณะท่าทีอย่างเจ้าเมืองเมืองกู่ปาแบบนี้ ถึงแม้ว่าอยากจะวิ่งหนีก็เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

เนี่ยเฟิงฝังเข็มอยู่จุดหลับในของเจ้าเมืองเมืองกู่ปาโดยตรง ลงมือตรงจุดนี้จะต้องรู้หนักเบาแน่นอน มิฉะนั้นก็จะไม่มีทางช่วยเลย

เจ้าเมืองเมืองกู่ปาหลับในไปโดยตรง เนี่ยเฟิงออกไปอย่างพอใจมากๆ

ไม่นานคนที่ลิซ่าส่งมาก็มาแล้ว คนเหล่านี้ดูแล้วแข็งแรงมาก อีกทั้งชายหญิงล้วนมีหมด

“คนของฉันมาถึงแล้ว ฉันบอกกับพวกเขามาก่อนแล้ว ไม่ว่ายังไงล้วนต้องเชื่อฟังการวางแผนของคุณ คุณเอาแต่ใช้ก็พอแล้ว ไม่เป็นไร”

เนี่ยเฟิงให้พวกเขาเปลี่ยนเสื้อผ้า เปลี่ยนรูปโฉมสักหน่อย พวกเขาดูแล้วก็เหมือนคนที่อยู่ในสลัมโดยกำเนิด

เนี่ยเฟิงพอใจเหลือเกิน

หลังจากทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ เนี่ยเฟิงซื้อรถคันหนึ่งมา ให้คนเหล่านี้ขึ้นรถไป เขาขนส่งคนไปยังชานเมืองโดยตรง

หลังจากมาถึงชานเมือง เป็นอย่างที่คิดไว้ที่นี่มีคนมารับต่อจริงๆ

เนี่ยเฟิงเหมือนคนที่วิ่งเต้นสุดขีด หลังจากส่งคนขึ้นไป เขาก็ขับรถออกไป

ตามความจริงเขาไม่ได้ออกไปเลย แต่ติดตามเข้าไป

เนี่ยเฟิงยังติดตั้งเครื่องดักฟังอยู่บนกายคนเหล่านี้ด้วย สะดวกในการยึดกุมข้อมูล

“สินค้าในครั้งนี้ดีมากกำยำล่ำสัน! ล้วนอาจจะไม่ต้องไปบำรุงรักษาอีก สามารถใช้ได้โดยตรง!”