บทที่ 570 จู่โจมอย่างรวดเร็วรุนแรง

เนี่ยเฟิงย่อมไม่รู้สึกว่าระบบของพวกเขาจะแย่ถึงระดับนี้ เขาล้วนบุกรุกเข้ามานานขนาดนั้นแล้ว จะถูกพบเห็นก็เป็นเรื่องปกติมาก

เป็นอย่างที่คิดไว้บอดี้การ์ดจำนวนมากพุ่งเข้ามาทันทีจริงๆ ในเวลานี้เนี่ยเฟิงกลับเตะประตูห้องผู้ป่วยออกแล้ว ทาสเหล่านั้นที่อยู่ในห้องผู้ป่วยหลังจากเห็นเนี่ยเฟิงพุ่งเข้ามาล้วนรู้สึกหวาดกลัวไม่เป็นสุข พวกเขาตื่นตะลึงมือไม้อ่อนไปหมดจ้องมองเนี่ยเฟิงอยู่

เนี่ยเฟิงก็ได้เห็นเวสลี่แล้วทันที เพียงเห็นเขาเข้าไปดึงเข็มเงินออกมา สองสามทีก็แก้กุญแจมือกับโซ่ตรวนของเวสลี่ออกแล้ว

เวสลี่เห็นเข็มเงินที่คุ้นเคยนั้นก็รู้ว่าคนนี้เป็นใครแล้ว

“เป็นคุณผู้ชายเหรอ? คุณผู้ชาย คุณมาช่วยพวกเราแล้วเหรอ!”

เวสลี่เชื่อมั่นมากพี่อะเดค่าย่อมจะมาช่วยพวกเขาแน่นอน ถึงแม้ว่าอะเดค่าช่วยพวกเขาไม่ได้ อะเดค่าย่อมจะไปหาเนี่ยเฟิงแน่นอน เพียงแค่เนี่ยเฟิงมาแล้ว งั้นพวกเขาก็สามารถรอดออกจากโรงพยาบาลแห่งนี้ได้

เมื่อกี้แม้แต่ในใจของน้องๆหลายคนยังรู้สึกหวาดกลัว เวสลี่ปลอบโยนพวกเขาว่า ไม่นานเนี่ยเฟิงย่อมจะมาช่วยพวกเขาออกจากทุกข์ลำบากยากแค้นนี้ ความเลื่อมใสศรัทธาที่เด็กๆมีต่อเนี่ยเฟิงพูดได้ว่าไร้ที่ไปที่มา อยู่ในสายตาของเวสลี่ การคงอยู่ของเนี่ยเฟิงก็เหมือนดั่งเทวดา

เมื่อกี้เนี่ยเฟิงเตะประตูออก ในใจเวสลี่ก็มีการเฝ้ารอคอยเล็กน้อย อาจจะคนนี้ก็คือเนี่ยเฟิง ถ้าหากเป็นหมอในโรงพยาบาล พวกเขาจะไม่เตะประตูออกอย่างป่าเถื่อนขนาดนั้น นึกไม่ถึงการอธิษฐานของเวสลี่ได้ผลแล้ว

เนี่ยเฟิงเห็นเวสลี่เชื่อในตนเองอย่างเต็มอกเต็มใจ เขายิ้มแล้วยิ้มอีก ถึงแม้ว่าใส่หน้ากากอยู่ มองไม่เห็นสีหน้าที่อยู่บนใบหน้าเขา แต่ระหว่างคิ้วตาของเขากลับแฝงไว้ด้วยรอยยิ้ม

“เห็นลักษณะท่าทีแกยังคงฉลาดปราดเปรื่องมากล่ะ รู้ว่าผมมาช่วยแก”

“เป็นอย่างที่คิดไว้เป็นคุณผู้ชายจริงๆ!”

เนี่ยเฟิงแก้กุญแจมือกับโซ่ตรวนของทาสอีกหลายคนออกอย่างรวดเร็ว แต่ว่าคนกลุ่มนี้มาถึงที่นี่ในมือย่อมถืออาวุธอยู่แน่นอน ถ้าหากให้พวกเขาบุ่มบ่ามออกจากที่นี่ไม่แน่ว่าอาจจะถูกพวกเขาฆ่าปิดปาก

หลังจากเนี่ยเฟิงแกะกุญแจมือโซ่ตรวนของพวกเขาเสร็จแล้วบอกกับพวกเขาว่า “พวกคุณรออยู่ที่นี่ก่อน ผมไปเดี๋ยวกลับ เชื่อฟังผมไม่ว่าข้างนอกเกิดการเคลื่อนไหวอะไร พวกคุณล้วนห้ามส่งเสียง ก็อย่าออกจากข้างในเช่นกัน”

หลังจากเนี่ยเฟิงกำชับเสร็จ ยังไม่ทันรอพวกเขาตอบกลับก็ออกไปแล้ว ในเวลานี้คนทั้งหลายล้วนมีความหวาดกลัวเล็กน้อย โดยเฉพาะหลายคนนั้นที่ถูกขังไว้อยู่ที่นี่หลายวัน พรุ่งนี้ก็จะไปผ่าไตแล้ว

“ตกลงว่าคนคนนี้เป็นใครล่ะ? ทำไมเขาต้องมาช่วยพวกเราล่ะ? พวกเราเชื่อเขาได้เหรอ?”

คนที่ถูกกักขังอยู่ในห้องผู้ป่วยนี้ ไม่ว่าคนอายุเท่าไหร่ล้วนมี แต่โดยทั่วไปส่วนมากล้วนค่อนข้างเยาว์วัย คนที่ประสิทธิภาพทางกายยังดีมากอยู่ กระทั่งยังมีเด็กๆหลายคน เหมือนพวกเขาเวสลี่ก็คือเด็กที่ยังไม่ได้บรรลุนิติภาวะ

เวสลี่พยักหน้าแล้วพยักหน้าอีกอย่างมั่นคงยืนหยัดบอกกับพวกเขาว่า “คุณผู้ชายก็เหมือนดั่งเทวดาลงมาจุติ ย่อมสามารถช่วยพวกเราออกจากทุกข์ลำบากยากแค้นนี้แน่นอน พวกเราเพียงแค่เชื่อฟังการวางแผนของคุณผู้ชาย ก็สามารถออกจากที่นี่อย่างปลอดภัย พูดได้อีกว่า ยังมีสภาพการณ์อะไรจะยิ่งแย่กว่าตอนนี้ล่ะ พวกเราแยกย้ายหลบอยู่มุมกำแพงทันที ห้ามได้รับอันตรายเตะถ่วงให้คุณผู้ชายเสียงาน!”

เวสลี่ก็เคยอยู่ในสงครามมาก่อน เขารู้ว่าในมือคนเหล่านั้นมีปืนประตูบานนี้ต้านลูกกระสุนไม่ไหวนะ ถ้าลูกกระสุนนี้ยิงเข้ามาแล้ว เป็นไปได้มากที่พวกเขาจะถูกยิงโดยกระสุนปืนลูกหลง

ถึงเวลานั้นอย่าบอกว่าจะออกจากที่นี่เลย เป็นไปได้มากแม้แต่ชีวิตก็ไม่มีแล้ว

ถึงแม้ว่าพวกเขาเป็นเด็ก แต่ในใจเวสลี่ชัดเจนมาก เขารู้หน้าที่ที่เขาอยู่นี่ และเวสลี่เนื่องเพราะเคยผ่านความวุ่นวายจากภัยสงคราม ดังนั้นจิตใจของเขาโตก่อนวัยมากๆ

คนทั้งหลายก็เชื่อฟังคำพูดของเวสลี่ มีคำพูดหนึ่งของเวสลี่พูดได้ถูกมาก ไม่มีสภาพการณ์ที่ยิ่งแย่กว่าตอนนี้แล้ว พวกเขาแยกกระจายชิดอยู่ข้างกำแพงทันที

ในเวลานี้มีเสียงระเบิดที่น่ากลัวดังขึ้นอยู่ข้างนอก คนทั้งหลายตื่นตกใจหนึ่งที เพราะว่าโรงพยาบาลแห่งนี้อยู่ใต้ดิน ถ้าหากระเบิดเป็นไปได้มากจะถล่มลงมา