บทที่ 573 ไปมาหาสู่กัน

ลิซ่าอึ้งชะงักไปหนึ่งที จากนั้นบนใบหน้าของเธอเปล่งรอยยิ้มออกมาหนึ่งที

เริ่มแรกลิซ่าเพียงแค่อมยิ้ม จากนั้น ลิซ่าถึงขนาดหัวเราะออกมา

“เนี่ยเฟิงเอ่ยเนี่ยเฟิง ฉันยิ่งอยากรู้อยากเห็นต่อคุณแล้ว คนเหมือนอย่างคุณถึงขนาดยังกล้าบอกว่าตนเองเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดาคนหนึ่ง เป็นไปไม่ได้ที่ใครจะเชื่อ”

เนี่ยเฟิงรู้ว่าลิซ่าเคยทำการตรวจสอบตนเองมาก่อน แต่สถานะของเขารับการกลั่นกรองไหวอยู่แล้ว ดังนั้นถึงแม้ว่าไปตรวจสอบก็ตรวจสอบไม่ได้อะไรออกมาเช่นกัน

เจ้าเมืองเมืองกู่ปาตายแล้ว ลูกชายของเขาก็เพราะว่าพิการ ดังนั้นได้เพียงแต่อยู่โรงพยาบาลตลอดชีวิต ไม่สามารถสืบช่วงตำแหน่งของเจ้าเมืองเมืองกู่ปาต่อได้

พวกผู้อยู่อาศัยที่พักอยู่ในเมืองกู่ปาไม่รู้เลยว่าเจ้าเมืองใหม่ต่อไปนี้ตกลงจะเป็นใคร พวกเขาไม่มีสิทธิไปแข่งขันชิงตำแหน่งอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าพวกเขาจะพักอยู่ที่นี่โดยกำเนิด

แต่พวกเขายากจนมากเกินไปแล้วจริงๆ พวกเขาไม่มีเงินและไม่มีอำนาจอิทธิพล อยากจะกลายเป็นเจ้าเมือง จะต้องเป็นคนที่อยู่ในสังคมชนชั้นสูง ถึงแม้ว่าไม่ใช่คนที่อยู่ในสังคมชนชั้นสูงก็ต้องเป็นคนมีเงิน

ถึงแม้ว่าลิซ่าไม่ช่วยเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงก็มีความคิดที่จะกลายเป็นเจ้าเมืองเมืองกู่ปาอยู่แล้ว

เขาไม่ต้องการความช่วยเหลือจากใคร เขาเข้าไปพักในจวนเจ้าเมืองเมืองกู่ปาโดยตรงเลย อีกทั้งชำระสะสางทรัพย์สินของเจ้าเมืองเมืองกู่ปา และรับกิจธุระของเขาเหล่านั้นต่อ

ตามความจริงเจ้าเมืองเมืองกู่ปาแต่ก่อนก็ไม่มีผลงานอะไรเลยสักนิด เขาคิดเพียงที่จะรับเงินค่าภาษียิ่งมากจากบนกายของคนเหล่านี้ พื้นดินนี้หนักเป็นพิเศษ คนที่พักอยู่นี่ล้วนเป็นคนยากจน ที่ไหนจะมีเงินล่ะ?

แต่ถึงแม้ว่าไม่มีเงิน ขอเพียงพวกเขาพักอยู่ที่นี่ก็ต้องเสียค่าภาษีนี่ก็เป็นกฎระเบียบที่เจ้าเมืองเมืองกู่ปากำหนดไว้ การจัดเก็บภาษีทุกเดือนล้วนต้องจ่ายครั้งหนึ่งก็เหมือนเช่นดั่งค่าเช่า ถ้าหากพวกเขาจะบริการลูกค้าอยู่ที่นี่ งั้นก็ต้องส่งบัญชีเข้าไปให้ตรวจดูทุกเดือน

เนี่ยเฟิงดูรายได้ที่อยู่ข้างบนนี้ดูแล้วดูอีก ที่นี่ลำบากยากแค้นมากเกินไปแล้วจริงๆ ด้วยเหตุนี้รายได้ก็ไม่ได้มากเท่าไหร่ แต่เพราะว่าถูกขูดรีดร้ายกาจมากเกินไปแล้ว เจ้าเมืองเมืองกู่ปาก็ได้มาไม่น้อยจริงๆ

เนี่ยเฟิงไปดูที่คลังเก็บทองของเจ้าเมืองเมืองกู่ปาอีก ข้างในนี้ยังมีทองคำไม่น้อย

จำนวนของเงินเหล่านี้ไม่ค่อยเยอะ แต่ล้วนเอามาจากบนกายของผู้เสียภาษีเหล่านี้

เนี่ยเฟิงครุ่นคิดไปสักพัก จากนั้นก็เลยตัดสินใจจะทำการคืนภาษี

เขากำหนดกฎระเบียบของเมืองกู่ปาใหม่อีกครั้ง โดยเฉพาะส่วนที่จัดเก็บภาษี

แต่ในเมื่อพวกเขาจะยึดใช้ทรัพยากรของเมืองกู่ปา งั้นก็ต้องจัดเก็บภาษีจริงๆ แต่การจัดเก็บภาษีของเขาคือลดเกณฑ์แรงงานภาษีต่างๆ

อีกทั้งตอนนี้เนี่ยเฟิงยังไม่มีอาชีพที่จัดหาให้กับพวกเขาได้เลย พวกเขาได้แต่กลับไปทำอาชีพเก่า แต่หลังจากลดการจัดเก็บภาษี รายได้ของพวกเขากลายเป็นดูดีขึ้นเยอะเลย

วันแรกที่เนี่ยเฟิงกลายเป็นเจ้าเมืองเมืองกู่ปา ก็เริ่มดำเนินการกิจกรรมในการคืนภาษีแล้ว พวกชาวบ้านที่พักอยู่ในเมืองกู่ปา ได้ยินข่าวก็รู้สึกประหลาดใจมากๆ เพราะว่าพวกเขาผ่านหลายเมืองต่อๆกันมา พวกเขารู้ว่าเมืองกู่ปาเป็นของเจ้าเมืองนะ

เจ้าเมืองเอาของบางอย่างของพวกเขาไป พวกเขาได้เพียงแต่ยอมรับอย่างเงียบๆ มีการต่อต้านก็จะถูกทุบตี

แต่พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนถึงขนาดจะมีการคืนภาษีแบบนี้ ตอนที่พวกเขาได้รับการจัดเก็บภาษีล้วนรู้สึกประหลาดใจมากๆ

นี่เป็นเงินก้อนหนึ่งที่ไม่น้อยจริงๆ

เนี่ยเฟิงย่อมไม่ได้จ่ายเงินก้อนนี้คืนให้หมดอยู่แล้ว เพราะว่าเขารู้ ถ้าหากคนร่ำรวยมั่งคั่งขึ้นมาในรวดเดียว ก็จะเกิดข้อที่เป็นพิษเป็นภัยมากมาย

หลังจากเนี่ยเฟิงทำการคืนภาษีแล้ว ออกคำสั่งก่อสร้างเมืองกู่ปาทันที เงินที่ใช้ก็คือเจ้าเมืองเมืองกู่ปาที่เหลือไว้เหล่านี้ เงินเหล่านี้ เดิมทีเจ้าเมืองเมืองกู่ปาอยากจะก่อสร้างจวนเจ้าเมืองแห่งหนึ่งให้กับตนเอง แต่ไอ้คนนี้ถูกฆ่าแล้ว ดังนั้นตอนนี้เขาได้แต่คิดอยู่ในนรกแล้ว

ความเร็วในการจัดการเรื่องของเนี่ยเฟิงเร็วมากมาโดยตลอด ใช้เวลาเพียงแค่วันเดียวเขาก็ทำการเสร็จแล้ว วันจันทร์กลับไปไม่ได้เลย ได้เพียงแต่พักค้างอยู่ในเมืองกู่ปา

ทุกคนล้วนอยากรู้อยากเห็นกับเนี่ยเฟิงเจ้าเมืองใหม่มากๆ พวกเขาจ้องมองเนี่ยเฟิงตาปริบๆอยู่