บทที่ 58 ความเลวทราม

บทที่ 58 ความเลวทราม

สิ่งที่เนี่ยเฟิงทำในนามการแพทย์แผนจีน แต่เขาไม่ได้ต่อสู้เพื่อการแพทย์แผนจีน แต่เพื่อโรงพยาบาลคังหมิง

ด้านหลังของเนี่ยเฟิงคือตู้ยาของยาจีน นอกจากนี้ยังมีชุดฝังเข็ม

ในขณะนี้ จูเย่าเหวินกำลังใช้อุปกรณ์ระดับไฮเอนด์เพื่อตรวจสอบหนู

เนี่ยเฟิงวางหนูทดลองไว้บนโต๊ะ และหันกลับมาคุ้ยหาอะไรบางอย่าง ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจว่าหนูทดลองตัวนี้จะตายหรือไม่

ทุกคนก้มคอมองดู หมอหลายคนมองไปที่เขา หลังจากนั้นสักพักก็ส่ายหัว ด้วยท่าทีของเนี่ยเฟิงคงไม่มีทางช่วยชีวิตหนูทดลองได้แน่ๆ

“อ้อ! ที่แท้ก็อยู่นี่เอง”

เนี่ยเฟิงคุ้นหาเจอถุงฝังเข็ม เมื่อหันกลับไปก็พบว่าหนูเกิดฟองรอบปากและดูเหมือนว่ามันกำลังจะขึ้นสู่สวรรค์

“โอ้โฮ แบบนี้เขาไม่สามารถช่วยชีวิตหนูทดลองตัวนี้ได้แน่ๆ เลย!”

“ใช่! หมิงอี๋หานหาผู้ช่วยแบบนี้มาได้ยังไงล่ะเนี่ย? แล้วเมื่อกี้ยังกล้าพูดว่าไม่มีใครเทียบฝีมือทางการแพทย์ของเขาได้!”

“เป็นเรื่องตลกระดับโลกเลยจริงๆ!”

คนเหล่านี้ดูคึกคักจนไม่ทันระแวงเรื่องใหญ่ หนึ่งหรือสองก็จะเริ่มหมดอำนาจ

แต่หมิงอี๋หานที่อยู่ล่างเวทีแล้วไขว้มือไว้ด้านหลัง เธอเหล่ตาคู่สวยดั่งตาหงส์ มองไปที่เนี่ยเฟิง

ตอนเด็ก ๆ เธอกับเนี่ยเฟิงแข่งขันกันเพื่อหายาสมุนไพร และเธอไม่เคยเอาชนะเนี่ยเฟิงได้เลย

เนี่ยเฟิงมองไปที่แผนภาพร่างกายมนุษย์เพียงครั้งเดียว เขาก็รู้ว่าจุดฝังเข็มแต่ละจุดของร่างกายมนุษย์อยู่ที่ใด และยังรู้ว่าควรใช้แรงแบบไหน แล้วจะให้ผลแบบใด

เนี่ยเฟิงออกไปพบเจอกับความยากลำบากต่าง ๆ ตั้งนาน ร่างกายของเขาได้รับบาดเจ็บมาก็เยอะ ในสถานการณ์ฉุกเฉินแบบนี้ เขาจะสามารถไปหาหมอทันทีได้อย่างไร?

ดังนั้นมีความเป็นได้อย่างเดียว นั่นก็คือเนี่ยเฟิงต้องช่วยชีวิตตัวเอง

มีคำกล่าวที่ว่า คนเป็นหมอไม่ช่วยชีวิตตัวเอง แม้ว่าพวกเขาจะมีความสามารถในการช่วยชีวิตผู้อื่น แต่ถ้าร่างกายตัวเองมีปัญหาคงไม่สามารถที่จะช่วยชีวิตตัวเองได้

แต่เนี่ยเฟิงที่สามารถรอดชีวิตจากอันตรายมากมายมาได้ ก็เป็นการพิสูจน์แล้วว่าทักษะทางการแพทย์ของเขาดีกว่าคนอื่นๆ

เธอเชื่อในตัวเนี่ยเฟิง!

ความจริงเนี่ยเฟิงไม่ฟังข่าวซุบซิบพวกนั้นจากคนรอบข้างอยู่แล้ว แต่ทว่าอีกด้านหนึ่งเขาก็เดินผ่านไปพร้อมกับฮัมเพลง

เขาคลี่ถุงฝังเข็มออกอย่างช้า ๆ หลังจากนั้นฆ่าเชื้อด้วยแอลกอฮอล์ จากนั้นก็เจาะหนูทดลองด้วยเทคนิคที่รวดเร็วมาก

ไม่นาน บนตัวของหนูทดลองก็เต็มไปด้วยเข็มสีเงิน

“เจ้าหมอนี่กำลังทำอะไรอยู่น่ะ? เขาจะทำให้หนูทดลองตัวนี้กลายเป็นเม่นเหรอ?”

“ฉันไม่เคยได้ยินวิธีและไม่เคยเห็นทักษะการใช้เข็มแบบนี้มาก่อน กลัวว่าเขาจะเป็นพวกเพ้อฝันล่ะมั้ง?”

ตอนนี้จูเย่าเหวินได้ตรวจสอบหนูทดลองเรียบร้อยแล้ว เขามองไปที่เนี่ยเฟิง และอดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะเย้ย

ดูเหมือนว่าทักษะอันน้อยนิดของเนี่ยเฟิงคงใช้หมดแล้วสินะ? บางทีอาจไม่ต้องรอให้เขาทำการรักษาเสร็จสิ้น หนูทดลองของเนี่ยเฟิงก็คงตายไปแล้ว

“เสร็จแล้ว!”

แต่อย่างไรก็ตามไม่คิดถึงเลยว่าในวินาทีต่อมาเนี่ยเฟิงจะพูดว่าเสร็จแล้ว?!

จูเย่าเหวินตกใจเป็นอย่างมาก “เสร็จแล้ว?”

ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้นที่มีข้อสงสัยแบบนี้ ยังมีทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่และดร.หยาง

ดร.หยาง ฟังหูไว้หูแล้วรีบมองไปที่หนูทดลองบนโต๊ะ ปากของหนูทดลองกำลังพ่นฟองเบาๆ มันไม่เหมือนมีชีวิตเลย

“เด็กน้อย! หนูทดลองตัวนี้ของนายตายไปแล้วนะ!”