บทที่ 88 เกือบตกลงมาตาย

บทที่ 88 เกือบตกลงมาตาย

เนี่ยเฟิงคล้องบัตรพนักงานเสร็จจึงพยักหน้า ค่อยๆเดินตามหลังคางเมิ่งเข้าไปในกองถ่ายพร้อมกัน

ที่จริงแล้วนี่เป็นแค่กองถ่ายเล็กๆ เขาเคยไปกองถ่ายมาก่อน ก่อนหน้ายังได้ซื้อบริษัทสื่อที่ใหญ่ที่สุดของประเทศมองโกเลียด้วย

ตอนนั้นการถ่ายทำภาพยนตร์ใช้พื้นที่กว้างมาก ดังนั้นละคร《ชิงผิงเลิก》กับของพวกเขา ถ้าเทียบกันนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

เมื่อเข้าไปแล้ว คางเมิ่งไปแต่งหน้าก่อน แต่งหน้าเพื่อถ่ายทำกับแต่งหน้าทั่วไปนั้นไม่เหมือนกัน และเนี่ยเฟิงทำได้แค่รออยู่ใกล้ๆ

มีพนักงานจำนวนมากเดินไปมา

ฉากที่จะถ่ายทำในวันนี้คือฉากต่อสู้

บนรถตอนมากองถ่าย เนี่ยเฟิงได้ยินคางเมิ่งเล่าว่า วันนี้เธอจะต้องโหนสลิง

“พี่ตื่นเต้นมากเลย ไม่รู้ว่าพี่จะสามารถทำรอบเดียวผ่านมั้ย ถ้ารอบเดียวไม่ผ่าน ก็ต้องลองอีกสองสามรอบแล้วล่ะ!” คางเมิ่งเป็นครั้งแรกที่ถ่ายทำโดยใช้สลิง จะไม่ให้ตื่นเต้นเลยก็คงเป็นไปไม่ได้

เนี่ยเฟิงมองดูอุปกรณ์อย่างไกลๆ เขามองเห็นใครคนหนึ่งที่มีลักษณะคุ้นเคยเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าจะแต่งชุดมิดชิด แต่เนี่ยเฟิงแค่มองก็รู้แล้วว่าใคร

เพราะว่าลักษณะท่าทางของแต่ละคนไม่เหมือนกัน อีกทั้งการเดินของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน

เนี่ยเฟิงเห็นเธอคุยอะไรบางอย่างกับพนักงานอย่างระมัดระวัง แล้วก็รีบร้อนจากไป

เนี่ยเฟิงขมวดคิ้ว เพราะว่าเขาไม่มีโทรศัพท์มือถือ ตอนนี้เลยไม่สามารถแฮ็กกล้องวงจรปิดของที่นี่ได้

แต่ว่าผู้หญิงคนนี้ต้องรู้สีกไม่สบายใจเป็นแน่ ครั้งที่แล้วได้รับความอับอาย วันนี้ยังมาถึงกองถ่ายของพวกเขาได้ ทั้งยังกระซิบคุยกับพนักงานของที่นี่

คนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นซ่งสี่จื้อ

“มองอะไรน่ะ ทำไมถึงตั้งใจขนาดนั้น?” ตอนที่คางเมิ่งออกมาออกมาก็เห็นว่าเนี่ยเฟิงมองไปยังที่ไกล มองไปยังทะเลสาบที่พวกเขาจะต้องไปถ่ายฉากต่อสู้ในวันนี้

“นั่นเป็นทะเลสาบคู่รัก มองไปแล้วสวยมากเลยใช่มั้ยล่ะ? แต่ว่าทะเลสาบนี้ลึกมาก ก่อนหน้านี้พี่ได้ยินพนักงานบอกว่า แต่ก่อนเคยมีคนตกลงไปจมน้ำตายด้วยล่ะ น่ากลัวสุดๆเลย”

“พี่เจ็ดเรียนมานานขนาดนี้แล้วยังว่ายน้ำไม่เป็นอีกหรอ?”

เนี่ยเฟิงละสายตากลับมาแซวคางเมิ่ง เมื่อคางเมิ่งได้ยินก็รู้สึกโกรธ

“เรียนว่ายน้ำไม่ใช่เรื่องของวันสองวัน จะว่ายเป็นได้ง่ายขนาดนั้นได้ยังไง ไม่คุยกับนายแล้ว ตอนนี้พี่ต้องไปเข้าฉากกับพวกเขาต่อแล้ว นายก็ดูอยู่ข้างๆแล้วกัน เดี๋ยวพี่สาวจะขึ้นสลิงอย่างเท่ ๆ แล้ว นายต้องถ่ายรูปให้พี่ด้วยนะ!”

คางเมิ่งพูดขณะยัดโทรศัพท์มือถือให้เนี่ยเฟิง

เนี่ยเฟิงพยักหน้าตอบ “รับประกันงานเสร็จเรียบร้อยดีแน่นอน”

เมื่อคางเมิ่งถ่ายจบก็ขึ้นสลิงแล้ว เธอกังวลเป็นอย่างมากว่าตัวเองจะทำออกมาดีมั้ย อีกทั้งเนี่ยเฟิงยังถือโทรศัพท์หันมาทางคางเมิ่งเพื่อถ่ายภาพ

เนี่ยเฟิงด้านนึงถ่ายภาพ อีกด้านก็เปลี่ยนโหมด เขาติดตั้งโปรแกรมลงโทรศัพท์มือถือของคางเมิ่ง แล้วใช้โปรแกรมนี้แฮ็กเข้าระบบกล้องวงจรปิดของกองถ่าย

เขาเลือกกล้องตัวเมื่อกี้อย่างไว แต่ว่ากล้องวงจรปิดของที่นี่บันทึกไว้ได้แต่ภาพ บันทึกเสียงไม่ได้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไร

เมื่อกี้ระยะห่างก็ค่อนข้างไกลดังนั้นเนี่ยเฟิงจึงไม่เห็นหน้าอีกฝ่าย

แต่เพราะว่ามีกล้องวงจรปิด ทำให้ตอนนี้เนี่ยเฟิงมองเห็นหน้าพนักงานคนนั้นอย่างชัดเจน

เนี่ยเฟิงไม่เพียงขมวดคิ้ว เพราะพนักงานคนนั้นยังเป็นคนดูแลสลิงด้วย

เนี่ยเฟิงคิดออกแล้วว่าซ่งสี่จื้อกับพนักงานคนนี้กระซิบอะไรกัน ตอนนี้เขากำหมัดแน่น ภายในใจมีลางสังหรณ์ลุกขึ้นมา

แต่ว่าตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว เพราะพนักงานคนนั้นได้ดึงคางเมิ่งขึ้นไปแล้ว

คางเมิ่งเหมือนได้บินขึ้นไปบนท้องฟ้า ในใจตื่นเต้นไม่น้อย แต่ไม่นานเธอก็คุ้นชินแล้ว เธอบินไปบินมาอยู่กลางอากาศ เมื่อคุ้นชินแล้วก็รู้สึกแปลกใหม่และสนุกสนาน

อาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้คอยยืนกำกับอยู่ด้านล่าง และเนี่ยเฟิงได้เดินเข้าไปหา ตาก็มองไปตามทิศทางของคางเมิ่ง

“บึ้ม!”