ตอนที่ 9
บทที่ 9 บ้านเกิดถูกเกลี่ยราบ
October 22, 2026
บทที่ 9 บ้านเกิดถูกเกลี่ยราบ
ตึกระฟ้านั้นชื่อว่าอาคารสำนักงานใหญ่ฟางซื่อกรุ๊ป เนี่ยเฟิงหน้านิ่วคิ้วขมวด นี่มันเรื่องอะไรกัน บ้านเกิดกลายเป็นตึกระฟ้าได้อย่างไร ?
“คุณชาย ? ใช่คุณชายหรือเปล่าครับ ? !”
ในเวลานี้เอง อยู่ ๆ ก็มีเสียงทุ้มต่ำดังเข้ามา เนี่ยเฟิงมองตามไปยังที่มาของเสียง ก็ได้เห็นขอทานเฒ่าผู้มีผมเผ้ารุงรังหลังค่อมมองมาที่เขาเดินกระโผกกระเผลกออกมา
เนี่ยเฟิงอึ้งเงียบ ๆในใจ: “คุณเป็นใคร ? ทำไมจึงเรียกผมว่าคุณชาย ?”
“คุณชาย ! ใช่คุณชายจริงด้วย !”
เสียงขอทานเฒ่าเคล้าน้ำตา “สวรรค์คุ้มครองจริง ๆ นึกไม่ถึงว่าผมเนี่ยเหล่าสี่ที่ใกล้ลงหลุมแล้วยังจะได้พบคนตระกูลเนี่ยอีกครั้ง !”
เนี่ยเฟิงขมวดคิ้วแล้วขมวดคิ้วเล่า อยู่ ๆ ก็นึกถึงพ่อบ้านผู้มีความภักดีคนนั้นขึ้นมาได้
สมัยเด็กเขาเคยเห็นพ่อบ้านคนนี้ เป็นคุณลุงที่แบกรับหน้าที่ทุกอย่างได้ดี
ตอนนี้กลับตกต่ำอยู่ในสภาพเช่นนี้ !
“ลุงสี่ รีบลุกขึ้นก่อน”
เนี่ยเฟิงพยุงเนี่ยเหล่าสี่ลุกขึ้น เนี่ยเหล่าสี่ร้องไห้เช็ดน้ำตาบนใบหน้า
เดิมทีใบหน้าเขาก็มอมแมมอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งมอมแมมเข้าไปใหญ่
“ทำไมลุงถึงมีสภาพเช่นนี้ ? นี่มันเรื่องอะไรกัน ?”
เนี่ยเฟิงมองดูร่างกายที่เหยียดตรงในวันเก่า ๆ เนี่ยเหล่าสี่ที่มักสวมชุดเดินเขากลายเป็นขอทาน รู้สึกว่าน่าแปลกมาก
“คุณชาย คุณคงไม่รู้เรื่องราวสินะ ! ผู้เฒ่าอย่างผมเฝ้าบ้านหลังนี้มาโดยตลอด หลังจากตระกูลเกิดการเปลี่ยนแปลง ผมก็ท้อแท้ใจ เนื่องจากไม่ได้รับศพของนายท่านกับนายหญิงเลยผมจึงทำสุสานฝังเสื้อผ้าของนายท่านทั้งสองเอาไว้หลังบ้าน สร้างแผ่นป้ายวิญญาณขึ้นมากราบไหว้ทุกวัน เพื่อให้เขาตายตาหลับในปรโลก”
เนี่ยเฟิงซาบซึ้งจนขอบตาเปียกชุ่ม หลังจากที่ตระกูลของพวกเขาพบกับการเปลี่ยนแปลง ก็ตกต่ำลง นึกไม่ถึงว่ายังมีพ่อบ้านที่จงรักภักดีเช่นนี้
“ผมคิดว่า ต้องมีสักวัน คุณชายน้อยต้องกลับมาสืบทอดกิจการแน่ ฉะนั้นผมจึงคอยเฝ้ารอ แต่กลับได้รับข่าวร้ายแทน”
เนี่ยเหล่าสี่โมโหจนใช้ไม้เท้าในมือเคาะไปที่พื้น เขาโมโหจนไม่สามารถเอ่ยคำพูดออกมาได้
“ลุงสี่ นั่งก่อน ค่อย ๆ พูด”
เนี่ยเฟิงพาเนี่ยเหล่าสี่เดินมาที่ม้านั่งตัวยาวด้านข้างอาคาร
เนี่ยเหล่าสี่จึงหายใจโล่งขึ้น “พวกโจรชั่ว พวกเขา พวกเขาบุกเข้ามา หาว่าพวกเราเป็นบ้านตะปู (บ้านที่ไม่ยอมเวนคืนที่ดินให้รัฐ) บอกว่าจะให้สามหมื่นหยวนเป็นค่าซื้อที่ดินของพวกเรา ผมยอมได้ที่ไหนกัน ? นี่เป็นรากฐานจองตระกูลเนี่ยเรา ! แล้วยิ่งในห้องโถงบูชาวิญญาณนายท่านกับนายหญิงทั้งสองเอาไว้ ผมยืนกรานไม่ยอมแน่”
เนี่ยเหล่าสี่พูดมาถึงตรงนี้ ก็ร้องไห้ไม่เป็นสำเนียงแล้ว
“แต่พวกเขาก็ซ้อมผมจนออกมา พวกเขามีพวกมากกว่า ตีขาผมหัก ไล่ผมออกมา ยิ่งกว่านั้นเกลี่ยบ้านจนเรียบต่อหน้าผม ทำให้ทุกอย่างราบเป็นหน้ากอง !”
เนี่ยเฟิงกัดฟันกรามแน่น ดวงตาพร่ามัวไปหมด ตอนนี้เขาโมโหมาก คนพวกนี้กล้าทำเรื่องเช่นนี้เชียวหรือ ?
“คุณชาย จริง ๆ ผมนึกว่าชาตินี้ผมจะอยู่รอคุณชายกลับมาไม่ได้แล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าสวรรค์มีตา ! สวรรค์มีตา !”
เนี่ยเหล่าสี่ซาบซึ้งใจนัก เวลานี้เนี่ยเฟิงกลับมาแล้ว เนี่ยเหล่าสี่ก็มีความเชื่อมั่นมากขึ้น คนตระกูลเนี่ยล้วนเป็นคนดี ต้องกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้งแน่ !
“ผมกลับมาแล้ว ผมต้องสืบให้รู้ว่าใครกันแน่ที่ฆ่าพ่อแม่ผม แล้วก็พวกพี่ขี่อยู่บนหัวเรา ผมจะไม่ปล่อยไว้เด็ดขาด !”
เนี่ยเฟิงหรี่ตาลง อัดอั้นอารมณ์เอาไว้
“คุณชาย ตอนนี้คุณชายปักหลักอยู่ที่ไหน ? ผมจะจัดหาที่พักให้คุณชายเดี๋ยวนี้ !” แม้ว่าเนี่ยเหล่าสี่ปกป้องตัวเองก็ลำบากอยู่แล้ว แต่เขาจะให้คุณชายของเขาต้องลำบากไม่ได้ !
“ผมมีที่อยู่แล้ว คุณลุงไม่ต้องห่วง ว่าแต่คุณลุง เมื่อกี๊ผมเห็นคุณลุงเดินกระโผกกระเผลก คุณลุงไม่เคยไปหาหมอเลยใช่ไหม ?”
สีหน้าเนี่ยเหล่าสี่สลัวลง ที่จริงภายหลังเขาก็ไปโรงพยาบาล แต่ได้พลาดช่วงเวลาการรักษาที่ดีที่สุดไปแล้ว