บทที่ 91 รับความทุกข์ทรมาน

บทที่ 91 รับความทุกข์ทรมาน

"พวกแกคิดจะทำอะไร?พวกแกคงรู้นะว่า การฆ่าคนมันผิดกฎหมาย พวกแกจับต้องฉันไม่ได้นะโว้ย!"

ตอนนี้ซ่งสี่จื้อพิการตั้งแต่ส่วนลำคอลงไป ไม่สามารถขยับตัวได้เลย ตอนนี้ฉันคิดจะหนีก็หนีไม่พ้นหรอก ในใจของเธอหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง!

"พวกเรารู้อยู่แล้วว่าการฆ่าคนมันผิดกฎหมาย พวกเราไม่เหมือนแก แกเป็นเดียรัจฉาน เป็นคนเหี้ย!ฉันแค่อยากให้แกได้รับรู้ความรู้สึกแห่งความทุกข์ทรมาน!"

ฝ่ายตรงข้ามเป็นผู้หญิงที่ควบคุมสติไม่ได้ เนื่องจากสูญเสียลูกสาวไป ดังนั้นตอนนี้เธอก็กลายเป็นค่อนข้างบ้าคลั่ง แต่กลับเห็นว่าเธอหยิบเครื่องเย็บกระดาษออกมาจากกระเป๋า

ซ่งสี่จื้อกลืนน้ำลายเข้าไปอย่างลำบาก จากนั้นเห็นผู้หญิงคนนั้นเดินมาทางตัวเอง เธอจึงยกเครื่องเย็บกระดาษในมือขึ้นมาด้วยสีหน้าที่น่ากลัว และเจาะหูของเธอลงไปอย่างโหดร้าย!

ซ่งสี่จื้อกรีดอย่างน่าสังเวชและส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง แต่ว่านอกจากลำคอแล้ว เธอขยับไม่ได้สักที่เลย!

"นี่มันถือว่าแกได้เปรียบนะโว้ย!ความเจ็บปวดแค่นี้ไม่สามารถให้แกรับรู้ถึงความทรมานที่ลูกสาวของพวกเราได้รับในตอนนั้น!"

คุณพ่อคนหนึ่งที่เสียใจสุดๆ ใช้สายตาที่โหดเหี้ยมมองไปทางซ่งสี่จื้อ ในสายตาของเขาซ่งสี่จื้อไม่ใช่คนด้วยซ้ำ แถมยังเทียบกับหมาไม่ได้ด้วย!

"ตอนนั้นแกเยอะเย้ยว่าหน้าของลูกสาวฉันไม่สวยไม่ใช่หรือ?ตอนนี้ฉันจะกระทำต่อแกด้วยวิธีเดียวกัน ให้แกลองชิมรสแห่งความทุกข์ทรมาร!"

ฝ่ายตรงข้ามรับเครื่องเย็บกระดาษมา เจาะเข้าไปในใบหน้าของซ่งสี่จื้ออย่างโหดเหี้ยม ซ่งสี่จื้อกรีดร้องอย่างน่าสังเวช

ประตูห้องปิดอยู่ ไม่มีใครได้ยินเสียงใดๆที่ส่งออกไปจากตึกนี้ ส่วนกล้องวงจรของที่นี่ก็ถูกถอดออกไปแล้ว ดังนั้นไม่มีใครสามารถได้เห็น

"พวกคุณปล่อยฉันเถอะ ฉันสำนึกผิดแล้ว ทีหลังฉันไม่กล้าทำอีกแล้ว ขอร้องพวกคุณ คุณดูสิ ฉันน่าสมเพชขนาดนี้แล้ว!อย่าทรมานฉันอีกเลย!"

"แกกล้ามาบอกว่าตัวเองน่าสมเพช?ความน่าสมเพชของแกก็คือจุดที่น่าเกลียดชังสุดของแก!แกกลายเป็นลักษณะแบบนี้ ล้วนกระทำด้วยตัวแกเองไม่ใช่หรือ?แกเคยคิดไหมว่าพวกเราที่สูญเสียลูกสาวไปต้องดำรงชีวิตที่เหลือยังไงไหม?ตกลงลูกสาวของเราทำผิดอะไรไป?ต้องถูกแกกระทำเช่นนี้?!"

ซ่งสี่จื้อขอร้องแต่ไม่สามารถทำให้เครือญาติที่ควบคุมสติไม่ได้นั้นหยุดลง ในทางตรงข้าม ยังทำให้พวกเขารุนแรงกว่าเดิม ไม่นานซ่งสี่จื้อก็ถูกทรมานจนสลบไป

ส่วนทุกสิ่งนี้ล้วนอยู่ในการควบคุมของเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงดูผ่านวิดีโอได้เห็นซ่งสี่จื้อที่ถูกทรมาน ก็ได้พยักหน้าอย่างพอใจ

ดูเหมือนว่าเครือญาติพวกนี้ใช้ได้นะ เพราะยังไงก็เกี่ยวข้องกับลูกของพวกเขาเอง

เนี่ยเฟิงปิดคอมพิวเตอร์ลง พอถึงตอนกลางคืนมู่เฉิงกลับมาแล้ว ยื่นโทรศัพท์ให้เนี่ยเฟิง

"ในโทรศัพท์ของคุณฉันได้ติดตั้งระบบGPSตัวระบุตำแหน่ง ขอให้แต่คุณพกโทรศัพท์ติดตัว นั้นพวกพี่สาวก็ล้วนรู้ว่าคุณไปไหนแล้ว"

"ขอบคุณพี่ครับ!"

เนี่ยเฟิงรับโทรศัพท์มา ยิ้มอย่างไร้เดียงสา

"วันนี้ฉันได้เห็นข่าวสารบางอย่างที่ไม่ดีจากโซเชียล ช่วงนี้วงการบันเทิงเหมือนวุ่นวายมาก คุณลองพิจารณาดูดีๆ ถ้าหากว่าจะเข้าสู่วงการบันเทิง ก็ต้องรับความกดดันที่ใหญ่ยิ่ง ฉันไม่อยากให้คุณต้องรับความกดดันมากขนาดนั้น"

แม้ว่าเนี่ยเฟิงเป็นผู้ชาย แต่ในใจของชิวมู่เฉิงยังคงเป็นห่วงอยู่

"ปัจจุบันยังไม่มีงานที่อยากทำอย่างยิ่ง แถมวันนี้พี่เจ็ดยังตื่นตระหนกเพราะเรื่องบางอย่าง"

เวลานี้ชิวมู่เฉิงกำลังจะดื่มน้ำ เมื่อได้ยินว่าเนี่ยเฟิงพูดเช่นนี้ มือที่ถือแก้วน้ำของเธอหยุดลงสักครู่"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

เนี่ยเฟิงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ชิงมู่เฉิงฟัง

"เลวร้ายมาก นี่มันเป็นการฆ่าคนโดยเจตนา เรื่องนี้ต้องแจ้งความแน่นอน ให้เธอต้องรับโทษตามกฎหมาย อย่าปล่อยให้ผู้ร้ายหนีไปพ้น!"

"ฉันกำลังคิดจะติดต่อพี่หก ไม่ทราบว่าฝั่งเธอยุ่งหรือเปล่า ช่วงนี้เธอมีคดีความใหญ่หลายคดีต้องดำเนินการ"

เนี่ยเฟิงคือตัวเองทำเรื่องพวกนี้เสร็จแล้ว ถึงคิดจะไปแจ้งให้พี่สาวคนอื่นๆมาจัดการภายหลัง