บทที่241 ถ้าขืนกล้าแตะต้องเธอ แกตายแน่

เฉินไฉหัวยิ้มๆแล้วพยักหน้า“วางใจเถอะหน่า เธอช่วยฉันขนาดนี้ ฉันจะต้องให้ประโยชน์กับเธอคืนอยู่แล้ว”

ซุนลี่ลี่มองดูเย่หรูเสว่ที่สลบฟุบอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าของเธอเผยให้เห็นถึงรอยยิ้มแห่งความชั่วร้าย

พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่พวกเขาทำให้ตนเองต้องอับอาย ซุนลี่ลี่จึงมีความสุขกับการแก้แค้น

หลังจากที่ซุนลี่ลี่หยิบกระเป๋าแล้วก็เดินไม่หันหลังกลับมาอีกเลย ในตอนที่เธอเดินออกจากประตูทางเข้าก็ผ่านรถของเนี่ยเฟิงที่จอดอยู่ข้างริมฟุตบาท

เนี่ยเฟิงเห็นซุนลี่ลี่เดินออกมา อดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ ทั้งๆที่ซุนลี่ลี่กับเย่หรูเสว่ไปกินข้าวด้วยกัน เหตุใดตอนนี้ถึงมีแค่ซุนลี่ลี่เดินออกมาล่ะ？

เนี่ยเฟิงเดินลงจากที่นั่งคนขับ แล้วเดินตามหลังของซุนลี่ลี่ไป“ในเมื่อเธอออกมาแล้ว งั้นหรูเสว่ล่ะไปไหนแล้ว？”

เสียงของเนี่ยเฟิงทำให้ซุนลี่ลี่ที่กำลังสะใจอยู่ตกใจมาก ซุนลี่ลี่รีบหันหน้ากลับไป ก็มองเห็นเนี่ยเฟิงยืนอยู่ด้านหลังของเธอ

ซุนลี่ลี่คิดว่าเย่หรูเสว่มาคนเดียวเสียอีก คิดไม่ถึงว่ากลับพาเนี่ยเฟิงมาด้วย และยิ่งคิดไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงจอดรถอยู่แถวนี้ ในตอนที่เห็นตนเองเดินออกมานั้น ซุนลี่ลี่เอามือทัดผมอย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง

ซุนลี่ลี่กระแอมเสียงเบาหนึ่งครั้ง แล้วตอบกลับไปว่า“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงกัน？หลังจากที่เรากินข้าวกันเสร็จก็แยกย้ายต่างคนต่างไปแล้ว แฟนของคุณอาจจะเดินออกมาแล้วก็ได้ใครจะไปรู้”

ถ้าหากเป็นเย่หรูเสว่ เธอจะต้องเดินออกมาอย่างไม่ลังเลอะไรแน่

เพราะว่าเย่หรูเสว่เป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้เย่หรูเสว่ไม่ได้เดินออกมาจากร้านอาหาร มีความเป็นไปได้สูงว่าเย่หรูเสว่ยังอยู่ภายในร้านอาหาร ซุนลี่ลี่ออกมาแล้ว เย่หรูเสว่ไม่มีเหตุผลจะต้องอยู่ด้านในอีก เพราะฉะนั้นในนี้จะต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากลเป็นแน่

เห็นเพียงแค่เนี่ยเฟิงคว้าจับข้อมือของซุนลี่ลี่ไว้ ซุนลี่ลี่ตกใจมาก จึงเอ่ยขึ้นด้วยความโกรธ

“เนี่ยเฟิง คุณเป็นแฟนของเย่หรูเสว่นะ จับมือฉันแบบนี้คุณจะทำอะไรกันแน่？”

ซุนลี่ลี่อยากจะสะบัดมือทิ้ง แต่กลับไม่สามารถทำมันได้ เพราะว่ามือที่เนี่ยเฟิงจับเธอไว้มันเหมือนกับกุญแจมือ ไม่สามารถหลุดออกจากการพันธนาการได้

เนี่ยเฟิงค่อยๆจับแน่ขึ้น ซุนลี่ลี่รู้สึกได้ถึงความเจ็บแปลบที่แล่นเข้ามาอย่างกะทันหัน เธออดที่ร้องด้วยความเจ็บปวดไม่ได้ แต่เนี่ยเฟิงกลับไม่มีทีท่าจะปล่อยมือจากซุนลี่ลี่เลย

“ตั้งแต่ที่พวกเธอเข้าไปกินข้าวด้วยกันจนถึงตอนนี้ใช้เวลายังไม่ถึงยี่สิบนาที แต่ตอนนี้มีแค่เธอเดินออกมา จากนิสัยของหรูเสว่ เธอไม่มีทางกินข้าวคนเดียวในร้านอาหารเป็นแน่ เธอบอกความจริงฉันมาดีกว่า ตกลงเย่หรูเสว่อยู่ที่ไหน？”

ซุนลี่ลี่ไม่อาจแบกรับความเจ็บปวดที่เนี่ยเฟิงเป็นคนมอบให้ เธอเจ็บจนอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา แต่เนี่ยเฟิงกลับไม่มีทีท่าจะปล่อยซุนลี่ลี่ไปเลย

“ความอดทนของฉันมีขีดจำกัดนะ ทางที่ดีเธอบอกฉันมาดีกว่าว่าตกลงเย่หรูเสว่อยู่ที่ไหน ถ้าเธอไม่บอก มือข้างนี้ของเธอก็ไม่ต้องเอามันแล้ว”

เนี่ยเฟิงค่อยจับมือแรงขึ้น ซุนลี่ลี่ทนไม่ไหวแล้ว เจ็บจนร้องไห้ไปด้วยร้องโหยหวนไปด้วย

ความหวาดกลัวก่อเกิดขึ้นภายในใจของซุนลี่ลี่ ถ้าหากเธอไม่บอกเนี่ยเฟิง ตกลงเย่หรูเสว่ไปไหน มือข้างนี้ของตัวเองจะต้องถูกเนี่ยเฟิงหักมันทิ้งแน่ เธอจึงทำได้เพียงแค่ปริปากพูด

“เย่หรูเสว่ถูกเฉินไฉหัวพาไป เฉินไฉหัวเป็นคนสั่งการฉัน เรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับฉันนะ！”

เนี่ยเฟิงขมวดคิ้วเป็นปม หลังจากนั้นก็ปล่อยมือของซุนลี่ลี่ไป“ฉันไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่ แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา”

หลังจากที่เนี่ยเฟิงทิ้งประโยคนี้ไว้ ก็รีบพุ่งตัวไปยังร้านอาหารทันที และซุนลี่ลี่ก็ยังคงยืนอึ้งตะลึงอยู่กับที่ เธอก้มลงมองข้อมือของตัวเอง มองเห็นรอยเขียวช้ำทั้งห้านิ้วที่ประทับอยู่บนข้อมือ รู้สึกเพียงแค่ตกตะลึงชั่วครู่ มีความรู้สึกอย่างหนึ่งที่เรียกว่าความหวาดกลัวก่อเกิดขึ้นมา