บทที่250 ทำให้แกกลายเป็นคนพิการ

“พี่ ไม่เป็นไรใช่ไหม？”

หลังจากที่เนี่ยเฟิงตามขึ้นมาทันจึงมองเห็นโจวลี่ซือ เธอนั่งอยู่ใต้ต้นไม่ต้นหนึ่ง โจวลี่ซือเช็ดคราบน้ำตาที่หางตา ดูไปแล้วเธอคงจะร้องไห้เสียใจด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

เธอส่ายหน้าด้วยดวงตาที่แดงก่ำ“ไม่เป็นไร ฉันแค่ควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้ พวกเรากลับกันเถอะ”

โจวลี่ซือพูดจบก็ลุกขึ้นยืน อาจจะเป็นเพราะนั่งไปครู่หนึ่ง เพราะฉะนั้นเลยรู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย โจวลี่ซือรู้สึกแค่ว่านัยน์ตาของเธอมืดดับเกือบจะล้ม แต่โชคยังดีที่เนี่ยเฟิงหูตาไว้รีบคว้าคนเข้ามาไว้ในอ้อมกอด“ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ？”

โจวลี่ซือรู้สึกอับอายมาก คิดไม่ถึงว่าจะร้องไห้ต่อหน้าเนี่ยเฟิงแบบนี้

“ผมว่าพี่น่าจะน้ำตาลในเลือดต่ำนะ ผมพาพี่ไปดื่มขอหวานๆดีกว่า”

เนี่ยเฟิงเป็นห่วงมาก จึงไปหาร้านของหวานนั่งกับโจวลี่ซือ และช่วยโจวลี่ซือหยิบโกโก้ร้อนมาหนึ่งแก้ว

โจวลี่ซือมองดูโกโก้ร้อน บนใบหน้าเผยให้รอยยิ้มขมขื่น“นายรู้อะไรไหม？ตอนที่ฉันเป็นแอร์หญิงเขาไม่ให้ดื่มอะไรพวกนี้เลย เพราะพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินต้องเข้มงวดกับตัวเองมาก จะปล่อยให้ตัวเองอ้วนไม่ได้ เพราะฉะนั้นพวกเราเลยจำเป็นต้องควบคุมปริมาณอาหาร และเครื่องดื่ม”

“ห้ะ？งั้นทำยังไงดีล่ะ？เดี๋ยวผมไปเปลี่ยนของที่ไม่หวานให้พี่แล้วกัน แคลอรี่ที่ต่ำกว่า？”

“ไม่เป็นไรหรอก ยังไงฉันก็ถูกบริษัทสายการบินไล่ออกอยู่ดี จะลดน้ำหนักหรือไม่ก็ไม่สำคัญแล้ว”

โจวลี่ซือดื่มโกโก้ร้อนไปหนึ่งอึก หลังจากที่ก็พ่นลมหายใจออกยาวๆ เมื่อกี้เธอรู้สึกเสียใจมาก เพราะฉะนั้นเลยร้องจนดวงตาแดงก่ำ จมูกยังแดงอีกด้วย

“ผมรู้ว่าพี่เสียจาก เมื่อกี้ผมก็ใจร้อนเกินไปจริงๆที่ไม่ปรึกษาพี่ก่อนเรื่องเปิดโปงพวกเขา แต่พวกเขาทำแบบนั้นกับพี่มันทำให้ผมโกรธมากจริงๆ มีเพียงแค่พี่คนเดียวที่ยังอยู่ในกะลา มันน่าโมโหจริงๆ”

โจวลี่ซือฝืนหัวเราะอย่างขมขื่น“ฉันก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าพวกเขาจะทำแบบนี้กับฉัน ถามใจตัวเองดู ฉันทำดีกับพวกเขามากเลยนะ”

โจวลี่ซือสูดอากาศหายใจเข้าลึกๆ“ช่างเถอะ ในเมื่อเรื่องมันผ่านไปแล้ว ก็ให้มันผ่านไปเถอะ อย่าไปคิดมากอะไรอีกเลย”

โจวลี่ซือเป็นคนที่มองโลกในแง่ดี แค่เพียงความรู้สึกในช่วงหลายปีที่ผ่านมาดูเหมือนจะได้รับค่าตอบแทนอย่างผิด ๆ เธอพยายามรักษาครอบครัวนั้นอย่างระมัดระวัง ยังให้เงินพวกเขามากขนาดนั้น แต่พวกเขากลับหลอกใช้ความรู้สึกผิดของโจวลี่ซืออย่างโลภมากไม่รู้จักพอ

ถึงแม้โจวลี่ซือจะบอกว่าไม่คิดจะตามเรื่องนี้ต่อแล้ว แต่เนี่ยเฟิงกลับไม่อยากปล่อยทั้งครอบครัวของพวกเขาไป

เนี่ยเฟิงหรี่ตาลง“พี่ห้าครับ ใจดีเกินก็ไม่ใช่เรื่องดีอะไรนะครับ ”

โจวลี่ซือกินเค้กไปหนึ่งคำ เหมือนจะอารมณ์ดีขึ้นมาก เพียงแต่บาดแผลนี้จำเป็นต้องใช้ระยะเวลานานในการรักษา

“เจ้าเด็กบ้า ไม่ต้องให้นายมาสอนฉันหรอกหน่า ฉันรู้ดี！เอาล่ะ หลังจากกินอะไรเสร็จ เรากลับบ้านกันเถอะ เรื่องนี้ทำให้ตอนนี้ฉันรู้สึกสับสนวุ่นวายมาก ฉันอยากกลับไปพักผ่อนหน่อย ถึงเวลาค่อยหางานใหม่ ถ้างานสายการบินไม่มีที่ให้ฉันยืน งั้นฉันก็จะไปหางานสายอื่นทำ โลกกว้างใหญ่ขนาดนี้ ต้องมีสถานที่หนึ่งเหมาะกับฉันแน่!”

ทั้งสองทานของหวานเสร็จ ก็เดินทางกลับไปบ้านของชิวมู่เฉิง

เพราะอารมณ์ของโจวลี่ซือยังไม่แน่นอน ฉะนั้นจึงเดินกลับไปที่ห้องของตัวเองเพื่อพักผ่อนเพียงลำพัง เธอมองไปที่สมุดโทรศัพท์ในมือถืออย่างลังเลเล็กน้อย สุดท้ายยังคงลบเบอร์โทรติดต่อทั้งหมดของคนในครอบครัวทิ้งไปจนหมด

เธอยังคงปล่อยวางไม่ได้ เธอตั้งใจดูแลครอบครัวนั้นอย่างดีตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ของครอบครัวนี้เหมือนพ่อแม่ของตัวเอง แต่พอถึงสุดท้ายกลับต้องมาพบกับจุดจบโดนหลอกแบบนี้

แต่อีกด้านหนึ่งโจวเหวินซูด่ากราดเฝิงซิ่วเจียนกับลูกชายของตัวเองอย่างรุนแรง“สถานการณ์อย่างเมื่อกี้พวกแกควรจะรีบพุ่งตัวเข้ามา แล้วจัดการไอ้หมอนั่นให้ล้มซะ！ปล่อยให้ตัวทำเงินนั่นหนีไปไปแล้ว แกคิดดูสิว่าหลังจากนี้จะเอาเงินที่ไหนใช้อีก！”

“คุณคะ！โทษลูกชายเราไม่ได้นะคะ！ใครจะไปรู้ว่าไอ้คนที่ชื่อว่าเนี่ยเฟิงจะดูแวบเดียวก็ดูออกเลย ว่าคุณเสแสร้งน่ะ？”เฝิงซิ่วเจียนทุบโต๊ะอย่างอารมณ์เสีย นี่เป็นการขโมยไก่ไม่สำเร็จยังต้องเสียข้าวสารอีกหนึ่งกำมือ（เสียแรงโดยเปล่าประโยชน์ ） จากนี้ไปโจวลี่ซือจะกลับมาที่นี่ได้อย่างไร？

“จะทำยังไงดีล่ะ อีกไม่นานก็จะถึงวันเกิดเธอแล้ว พอผ่านวันเกิดไปก็จะได้รับเงินก้อนใหญ่เลยนะ หรือพวกเราจะไม่ได้รับเงินก้อนนี้แล้วใช่ไหม？”

เสี่ยวเหม่ยยังหวังจะใช้เงินก้อนนี้ ตอนนี้ทุกอย่างกลายเป็นฟองอากาศไปแล้ว！