บทที่249 แกล้งพิการ

“แกดูสิ！ฉันพูดแล้วใช่ไหม ว่าอย่าพาคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าเข้าบ้าน แกดูสิไอ้หมอนี่มันพูดอะไรออกมา？ถ้าแกไม่มีใจอยากกลับมาล่ะก็ ก็ไสหัวไปซะ พวกเราไม่ได้หวังอะไรกับแกแล้ว อีกอย่างวันนี้ที่เรียกแกกลับมาก็ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ด้วย！”

เฝิงซิ่วเจียวใช้สายตามองค้อนไปที่โจวลี่ซือกับเนี่ยเฟิง โจวลี่ซือถึงกับพูดอะไรไม่ออกในทันที ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

ปกติเนี่ยเฟิงไม่ใช่คนแบบนี้ เขาไม่ได้เป็นคนชอบบีบคั้นคนอื่น แต่วันนี้เนี่ยเฟิงผิดจากปกติมาก ไม่รู้ว่าทำไมเนี่ยเฟิงถึงเปลี่ยนไปเป็นคนแบบนี้ได้

“ดูท่าเนี่ยเฟิงจะเข้าใจอะไรผิดไปนะ？ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว งั้นพวกเธอก็กลับกันก่อนเถอะ รอทุกคนสงบจิตสงบใจกันแล้วค่อยมาว่ากัน”

โจวเหวินซือโบกมือไปมา ดูจะรู้สึกเสียใจมาก แต่เนี่ยเฟิงกลับไม่คิดจะไปไหน เนี่ยเฟิงแสยะยิ้มขึ้นมา“ผมไม่คิดจะไปหรอกนะ ถ้าผมไปแล้ว จากนี้ไปพี่ห้าก็คงจะต้องอยู่ในกะลาอีกต่อไป”

“ฉันทนแกมานานแล้วนะ นี่มันเป็นเรื่องในครอบครัวของพวกฉัน เมื่อกี้แกเอาแต่พล่ามอะไรอยู่ห้ะ！ฉันดูท่าแกคงอยากโดนต่อยใช่ไหมห้ะ！”

โจวจื่อเหานิสัยร้อนมาก เห็นเพียงแค่เขาตบโต๊ะแล้วใช้นิ้วชี้มาที่เนี่ยเฟิง“ถ้ารู้ตัวก็ไสหัวไปซะ อย่าโผล่มาที่บ้านของพวกฉันอีกนะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกจะมาวางอำนาจบาตรใหญ่ได้！”

“เป็นอะไรไป？หรือพวกคุณขี้ขลาดแล้วใช่ไหมล่ะ？”เนี่ยเฟิงหรี่ตาลง“พวกคุณกลัวว่าจะถูกผมเปิดโปงหน้ากากที่พวกคุณสวมอยู่สินะ เพราะฉะนั้นตอนนี้เลยอยากจะไล่ตะเพิดผมออกไปในทันที แต่ผมไม่ทำ！”

“อะไรคือการเสแสร้ง？ตอนนั้นที่โจวลี่ซือมาที่บ้านของเรา เราดูแลเธอเหมือนลูกสาวแท้ๆคนหนึ่งเลยนะ！ตอนนี้ในสายตาของนายครอบครัวของเรากำลังเอาเปรียบเธองั้นเหรอ？ฉันทนความรู้สึกแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ！”

เฝิงซิ่วเจียนโกรธมาก เห็นเพียงแค่เธอตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน

“ในเมื่อทนไม่ได้ งั้นคุณก็เอาเงินที่พี่สาวผมให้ก่อนหน้านี้คืนมาให้หมด ตอนนั้นคุณตายกพี่สาวให้พวกคุณ ยังให้เงินหนึ่งกับพวกคุณอีกไม่ใช่หรอ？”

เนี่ยเฟิงมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชาไปทั้งครอบครัวนั้น

“ได้เลย！ในเมื่อแกกล้าพูดกับฉันแบบนี้ แกรู้ไหมว่าที่ขาของพ่อฉันต้องเป็นแบบนี้มันเป็นเพราะใคร ตอนแรกครอบครัวของเราอยู่กันอย่างมีความสุข！แต่เป็นเพราะว่าเธอ！ที่ทำให้พ่อของฉันทำงานไม่ได้ ตอนนั้นเงินก้อนนั้นของพี่สาวเธอนอกจากให้พี่สาวแกเรียนแล้ว ยังใช้รักษาขาของพ่อฉันอีก หรือแกคิดว่ามันไม่สมควรกัน！”

“เสี่ยวเฟิง นายหยุดพูดได้แล้ว！”

โจวลี่ซืออยากจะห้ามปรามเนี่ยเฟิง แต่เนี่ยเฟิงกลับหัวเราะอย่างเยือกเย็น“แสดงละครมาตั้งนาน พวกคุณคิดว่ามันคือเรื่องจริงงั้นเหรอ？วันนี้ผมจะเปิดโปงแผนการอันชั่วร้ายของพวกคุณให้ได้！”

เห็นเพียงแค่เนี่ยเฟิงใช้เท้าถีบไปที่วีลแชร์ของโจวเหวินซู โจวเหวินซูล้มลงพื้นทันที！

“พ่อ！”

“คุณคะ！”

พวกเขาทั้งครอบครัวต่างพากันตกใจ รีบก้าวไปข้างหน้าอยากจะพยุงโจวเหวินซูลุกขึ้น แต่กลับถูกเนี่ยเฟิงที่ก้าวเท้าใหญ่ดุจดั่งดาวตกไปข้างหน้า แล้วผลักโจวจื่อเหาหลีกไป

โจวจื่อเหาคาดไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงจะมีพละกำลังขนาดนี้ เขาถูกชนกระเด็นไปข้างๆ ทันใดนั้นรู้สึกเพียงแค่ว่าแผ่นหลังของตัวเองเจ็บมาก！

และเฝิงซิ่วเจียนที่อยากจะห้ามปรามเนี่ยเฟิงก็ล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้น！

เนี่ยเฟิงกระชากคอเสื้อของโจวเหวินซูขึ้น เสื้อของโจวเหวินซูถูกรัดแน่นราวกับจะขาดอากาศหายใจ

“เสี่ยวเฟิง！”โจวลี่ซืออยากจะไปข้างหน้าเพื่อห้าม แต่สายตาของเขากลับมองไปยังโจวเหวินซู ขาที่ทั้งแข็งแรงดิ้นทุรนทุรายไม่หยุด！

ที่แท้โจวเหวินซูก็ถูกรัดจนรู้สึกร้อนรน เขาดิ้นอย่างทุรนทุราย ขาทั้งคู่ดิ้นไปมาไม่หยุด ตามหลักแล้วขาทั้งสองข้างต้องไม่มีความรู้สึก แต่ในตอนนี้กลับมีชีวิตชีวามาก！