บทที่248 ความผิดของเธอ

“แกอย่าโทษแม่ของแกที่พูดจาไม่น่าฟังเลยนะ พวกเราแค่คิดว่ามันเป็นแบบนี้จริงๆ ครั้งนี้แกหางานไม่ได้ น่าจะเป็นเพราะว่ามีคนพุ่งเป้ามาที่แก แต่ทำงานไม่ได้ก็ช่างเถอะ อย่างไรเสียตอนนี้แกก็ยังอายุน้อย”

โจวเหวินซูปลอบโยนโจวลี่ซือ โจวลี่ซือค่อยๆพยักหน้า ดูแบบนี้แล้วโจวเหวินซือเป็นคนที่ไม่เลวเลย แต่เฝิงซิ่วเจียนอาจจะเป็นคนที่ปากร้ายแต่ใจดีก็เป็นได้ แต่ไม่ว่าจะยังไง เนี่ยเฟิงมักรู้สึกว่าบรรยากาศดูผิดปกติเล็กน้อย

“แม่ของแกทำอาหารเตรียมไว้แล้ว เดี๋ยวชวนไอ้หนุ่มนี่กินข้าวด้วยกันเถอะ เธอชื่ออะไรนะ？”

โจวเหวินซูยิ้มตาหยีมองมาที่เนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงเผยรอยยิ้มสดใสมองไปที่โจวเหวินซู“สวัสดีครับคุณลุงคุณป้าผมชื่อเนี่ยเฟิงครับ！”

โจวเหวินซูพยักหน้า“ดูๆไปแล้วเป็นเด็กหนุ่มที่ไม่เลวเลยนะ เธอทำงานอะไรหรอ？”

“ผมเป็นหมอครับ！ขาของคุณลุงโจวเป็นอะไรหรอครับ？”

เนี่ยเฟิงมองดูโจวเหวินซู แล้วถามออกไปแบบนั้น

โจวเหวินซูหน้าเสียในทันที แต่วินาทีนี้เอง เขารีบกลับมามีรอยยิ้มสนิทสนม“นี่เป็นเรื่องเก่าแล้วล่ะ อย่าไปพูดถึงอีกเลย！”

เนี่ยเฟิงรู้สึกได้ถึงโจวลี่ซือหน้าเสียไป โจวลี่ซือลากเนี่ยเฟิงไป แล้วพูดพลางยิ้มไปว่า“หนูไปซื้อเครื่องดื่มก่อนนะคะ！เสี่ยวเฟิง นายมากับฉันหน่อย！”

เนี่ยเฟิงที่เดินลงไปพร้อมกับโจวลี่ซือ โจวลี่ซือถึงได้เอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า“ที่ขาของพ่อบุญธรรมได้รับบาดเจ็บก็เพราะฉันเอง ผ่านมานานหลายปีขนาดนี้ก็ไม่สามารถที่จะลุกขึ้นยืนได้ นั่นเป็นเรื่องเมื่อแปดปีที่แล้วน่ะ ตอนนั้นฉันกับพวกเขาทะเลาะกันเพราะว่าเรื่องเรียน พ่อบุญธรรมของฉันตามฉันมา แล้วตกบันไดลงมา กระทบกับเส้นประสาท เลย……”

เนี่ยเฟิงรู้ได้ในทันที ถึงว่าทำไมโจวลี่ซือต้องเอาแต่หาเงินเลี้ยงดูครอบครัว

“พ่อบุญธรรมเป็นคนที่ต้องทำงานหนัก และก็เป็นเสาหลักของครอบครัว เกินเรื่องแบบนี้ขึ้น มันทำให้ฉันรู้สึกผิดมาก ฉันเลยอาสาเอาเงินออกมาเพื่อรักษาเขา แต่น่าเสียดาย เห้อ”

“ที่แท้ก็เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นนี่เอง ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่ห้าผมเข้าใจพี่ เราไปซื้อเครื่องดื่มกันเถอะครับ！ไปกันเถอะ！”

พวกเนี่ยเฟิงพากันไปซื้อเครื่องดื่มเสร็จก็กลับบ้าน เวลานี้เองเฝิงซิ่วเจียนก็ได้ยกอาหารออกมา เป็นไปตามคาดทั้งโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารสีสันน่ารับประทาน

“เนี่ยเฟิง มาบ้านของเราครั้งแรกอย่าเกรงใจไปนะ รีบกินเถอะ ถ้าเธอคิดว่าอาหารไม่พอ เดี๋ยวฉันจะให้ป้าไปทำอาหารเพิ่มอีก！”

คนที่นั่งข้างๆโจวเหวินซูนั่นก็คือโจวจื่อเหาผู้เป็นลูกชาย

โจวจื่อเหาแต่งงานแล้ว ตอนนี้ภรรยาของตัวเองกำลังท้องโตอยู่ สีหน้าของพวกเขาสองคนไม่ค่อยสู้ดีนัก ดูไปแล้วเหมือนจะกำลังเก็บซ่อนความรู้สึกรำคาญของตัวเองไว้

โจวจื่อเหาเขี่ยอาหารไปมา แล้วพูดออกไปว่า“พี่ ช่วงนี้บริษัทสายการบินงานไม่ค่อยราบรื่นหรอ งั้นตอนนี้พี่เริ่มคิดเรื่องแต่งงานรึยัง อายุของพี่ก็ไม่ใช่น้อยๆแล้วนะ”

โจวลี่ซือมือชะงักไปในทันที“ฉัน……”

“ช่วงนี้ผมนัดกับหมอที่ต่างประเทศแล้วนะครับ พวกเขาบอกว่า อาการของพ่อยังสามารถช่วยได้ แต่ต้องใช้เงินเยอะมาก พี่ก็รู้ว่าสถานะทางการเงินของครอบครัวเราไม่ค่อยดี”

โจวจื่นเหาพูดขึ้นโดยไม่เงยหน้า จนกระทั่งโจวเหวินซูพูดตำหนิไปว่า“แกพล่ามอะไรน่ะ！ใครใช้ให้แกพูดแบบนี้ต่อหน้าของพี่สาวแกห้ะ หุบปากของแกเดี๋ยวนี้นะ แล้วกินข้าวไป！”

“แต่พ่อครับ！พี่ใหญ่ตอนนี้ไม่มีงานแล้ว การเงินในบ้านจื่อเหาเป็นคนแบกรับไว้คนเดียวทั้งหมด ตอนนี้หนูก็กำลังท้องไม่สามารถออกไปทำงานได้ จะให้จื่อเหาเลี้ยงครอบครัวคนเดียวเขาจะทำได้ยังไง！อีกทั้งในทุกๆเดือนพ่อก็ยังมีค่าใช้จ่ายของกายภาพบำบัด！ค่าใช้จ่ายพวกนี้ไม่ใช่เงินหรอคะ？”