บทที่247 พ่อแม่บุญของโจวลี่ซือ

“นี่มันจะเหมือนกันได้ยังไง？พี่ยังไม่ได้ลองก็ยอมแพ้แล้วหรอ？ต้องลองก่อนถึงจะรู้นะครับ！”

เนี่ยเฟิงไม่อยากเห็นโจวลี่ซือในสภาพแบบนี้ ถ้าหากโจวลี่ซือจะไปสมัครสายการบินพลเรือนจงเฟิง เขาสามารถให้คนเซ็นผ่านให้ได้เลย

กาแฟถูกส่งมาอย่างรวดเร็ว โจวลี่ซือคนกาแฟในแก้วอย่างเหม่อลอยใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว“ฉันกำลังคิดว่าฉันมีคุณสมบัติไม่เพียงพอใช่ไหม ฉันรู้สึกมาตลอดว่าตัวเองยังถือได้ว่าเป็นคนฉลาดมาก แต่ไปสัมภาษณ์มาหลายบริษัทต่างไม่มีใครรับฉันเข้าทำงานเลย……ไม่งั้นฉันไปอบรมดีกว่า เพื่อลับคมหน่อยดีไหม？”

เนี่ยเฟิงรู้สึกว่าโจวลี่ซือไม่จำเป็นต้องลดระดับของตัวเอง แต่ไหนแต่ไรมาโจวลี่ซือเป็นเด็กผู้หญิงที่เยี่ยมยอดมากคนหนึ่ง เพียงแต่ไม่รู้ว่าตกลงเรื่องนี้มันมีการผิดพลาดตรงไหน

โจวลี่ซือที่คนกาแฟในแก้วไปด้วย คิ้วขมวดไปด้วย เพราะว่าเธอเอาแต่คิดเรื่องราว ฉะนั้นจึงไม่ได้สังเกต กาแฟกลับกระเด็นออกมาอย่างไม่ทันระวัง โจวลี่ซือที่ในวันนี้สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว เธอร้องด้วยความตกใจ

“พี่ห้า พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม พี่ไม่โดนลวกใช่ไหม？”

เนี่ยเฟิงเป็นห่วงมาก เขารีบดงกระดาษทิชชูออกมาหลายแผ่น

โจวลี่ซือส่ายหัวไปมา“ฉันไม่เป็นอะไร เมื่อกี้ฉันแค่ไม่ได้ระวัง นายรอฉันตรงนี้เดี๋ยวนะ ฉันจะไปทำความสะอาดที่ห้องน้ำแป๊บหนึ่ง”

โจวลี่ซือเดินไปที่ห้องน้ำอย่างใจไม่อยู่กับร่องกับลอย และในเวลานี้นี่เองเนี่ยเฟิงได้ยินเสียง มีคนเดินออกมาด้วยท่าทางรื่นเริง คนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น นั่นก็คือคนที่สัมภาษณ์งานโจวลี่ซือ

“เหล่าหวาง เด็กผู้หญิงคนเมื่อกี้หน้าตาสวยมากเลยใช่ไหม？ตอนนี้บริษัทสายการบินเรากำลังขาดแอร์หญิงไม่ใช่หรอ？”

“หน้าตาสวยจริงๆนั่นแหละ และก็ตรงกับคุณสมบัติที่บริษัทเราต้องการ แต่เราได้รับประกาศแล้วไม่ใช่หรอ？ขอเพียงแค่เด็กผู้หญิงคนนี้ไปสัมภาษณ์งาน อย่าให้เธอได้ผ่านเชียว คุณลืมการประชุมสหพันธ์สายการบินไปแล้วหรือ？”

เหล่าหวางโบกมือไปมา“อย่าเห็นแค่ว่าเด็กผู้หญิงคนนี้จะสวยอย่างเดียวนะ เธอไม่ใช่แจกันประดับอะไร เธอเป็นถึงผู้ช่วยนักบิน จากคุณสมบัติความสามารถของเธออยากจะเป็นกัปตัน ก็ไม่มีปัญหาแน่！”

“โอ้โห เด็กผู้หญิงเป็นกัปตันพบเจอได้น้อยมากเลยนะ อีกทั้งมีความสามารถตั้งแต่อายุยังน้อยแบบนี้ ไม่เลวเลยจริงๆ แต่น่าเสียดายที่ไปผิดใจกับคนที่ไม่สมควรผิดใจด้วย！เห้อ ช่วยไม่ได้จริงๆ พวกเราเป็นแค่พนักงานจนๆ ตัดสินใจอะไรไม่ได้ ！”

พวกเขาไม่ได้สังเกตถึงการมีตัวตนอยู่ของเนี่ยเฟิง พากันเดินหน้าระรื่นผ่านไป และเดินเข้าไปในห้องวีไอพี

เมื่อกี้เนี่ยเฟิงกำลังคิดเรื่องไม่ชอบมาพากลในนี้อยู่ ตอนนี้เป็นไปตามคาด

บริษัทสายการบินในทุกภูมิภาคจะมีสหพันธ์สายการบิน บริษัทสายการบินก่อตั้งขึ้นเพื่อสร้างสมดุลในการแข่งขันขอพวกเขา

แต่กับสายการบินพลเรือนจงเฟิงมันไม่เหมือนกัน เพราะว่ามันเป็นของสำนักมังกร แต่ไหนแต่ไรมาสำนักมังกรเป็นเป้าหมายที่ทุกคนอยากเลียแข้งเลียขาอยู่แล้ว ดังนั้นสายการบินพลเรือนจงเฟิงจะไม่เข้าร่วมกับสหพันธ์สายการบิน

เนี่ยเฟิงอยากจะเข้าไปถามชายหนุ่มสองคนนั้นว่าใครเป็นคนบงการเรื่องนี้？คิดไม่ถึงว่าในเวลานี้เองโจวลี่ซือจะเดินออกมาแล้ว

“เสี่ยวเฟิง ฉันไม่มีอารมณ์ดื่มกาแฟแล้ว เรากลับกันเถอะ？”

เนี่ยเฟิงพยักหน้า หลังจากจ่ายเงินเสร็จก็เดินออกไป ทั้งสองพึ่งขึ้นรถมาได้ โจวลี่ซือก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง เธอได้ยินเสียงปลายสายลอดออกมา หลังจากนั้นก็ขมวดคิ้ว แล้วพูดต่อไปว่า“ก็ได้ ฉันจะไปตอนนี้แหละ”

หลังจากที่โจวลี่ซือวางสายลง เธอก็ถอนหายใจยืดยาว จากนั้นก็พูดกับคนขับรถไปว่า

“ขอโทษนะคะ ฉันจะไปที่ซิ่งฝูค่ะ”

คนขับรถหมุนพวงมาลัยเปลี่ยนเส้นทางมุ่งหน้าไปทางถนนซิ่งฝูทันที เนี่ยเฟิงเอ่ยถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย“เราไม่กลับบ้านกันหรอครับ？”

“เมื่อกี้มีสายจากพ่อแม่บุญธรรมของฉันโทรมา ตอนนี้น่าจะอยากให้ฉันกลับบ้าน เสี่ยวเฟิง นายอยากจะกลับไปก่อนไหม？”