บทที่246 จนมุม

“ถ้าผมบอกว่าผมมองดูพี่ตั้งแต่เริ่ม พี่จะฆ่าผมไหม”

เนี่ยเฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามออกไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้นไม่ปลอดภัย

โจวลี่ซือทั้งโกรธทั้งอาย เธอแทบทนไม่ได้จะคว้าหมอนมาอันใส่เนี่ยเฟิง

“เจ้าเด็กบ้า นายคิดอยากจะใช้คำแก้ตัวว่าเข้ามาดูแลฉันเพื่อเอาเปรียบฉันสินะ？ดูสิว่าพี่สาวอย่างฉันจะตีนายให้ตามไหม！”

เนี่ยเฟิงที่ถูกโจวลี่ซือใช้หมอนไล่ตีไม่รู้ว่าจะหลบไปทางไหนดี“พี่ครับอย่าตีผมเลยนะ อย่างน้อยเมื่อวานผมก็เฝ้าพี่ทั้งคืนเลยนะ พี่ทั้งร้องไห้ทั้งโวยวาย！”

โจวลี่ซือที่ได้ยินเนี่ยเฟิงพูดว่าตนเองทั้งร้องไห้และโวยวาย เธอจึงรีบหยุดมือลง รู้สึกไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเอง“เมื่อคืนฉันดื่มมากไปต่างหาก เลยพูดอะไรออกมามั่วๆ สิ่งที่นายได้ยินไม่ต้องเก็บไปใส่ใจหรอกนะ”

ความจริงแล้วเมื่อคืนโจวลี่ซือดื่มมากไปจริงๆ เธอมึนงง ไม่รู้ว่าอันไหนเมฆอันไหนหมอก เมื่อคืนเธอรู้สึกหดหู่มาก อารมณ์แย่มาก จึงทำให้ดื่มมากไปจนไม่รู้ตัว

โจวลี่ซือไม่รู้ว่าเมื่อคืนตกลงเธอพูดอะไรออกไปบ้าง และไม่รู้ว่าเนี่ยเฟิงได้ยินไปเท่าไหร่

“เมื่อคืนนายบอกแล้วไม่ใช่หรอ？อยากจะมาทำงานที่ที่ทำงานของฉัน ช่วงนี้มีการเปลี่ยนแปลงตำแหน่งงานเล็กน้อย ฉันว่ารออีกหน่อยฉันค่อยช่วยนายหางานใหม่แล้วกัน？”

โจวลี่ซือกระแอมไอเบาๆหนึ่งครั้ง แล้วพูดขึ้นมาว่า

“แต่เมื่อคืนพี่ห้าได้บอกแล้วไม่ใช่หรอครับ？พี่ถูกบริษัทสายการบินไล่ออกแล้ว”

โจวลี่ซือตกใจมาก“เมื่อคืนฉันพูดกับนายแบบนั้นหรอ？！”

เนี่ยเฟิงนึกขึ้นมาได้ทันที“ดูท่าแล้วเมื่อคืนพี่ห้าคงจะเมาไม่ใช่ย่อยเลย ผมก็คิดว่าอย่างน้อยวันนี้น่าจะจำอะไรได้บ้าง คิดไม่ถึงว่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในเมื่อคืนพี่จะจำมันไม่ได้”

โจวลี่ซือเบะปากด้วยท่าทีน่าสงสาร แล้วพูดขึ้นมาอย่างไม่มีความสุข“เรื่องพวกนี้นายอย่าบอกกับพี่น้องนะ กลัวว่าพวกเธอจะเป็นห่วงฉัน”

“ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันเนี่ย？ผมคิดว่าจากความสามารถของพี่ห้าแล้ว เป็นผู้ช่วยนักบินไม่มีปัญหาเลยนะครับ ถึงจะอยากเป็นกัปตันก็เป็นได้อยู่ดี พนักงานดีเด่นเก่งขนาดนี้ ทำไมถึงถูกสายการบินจินไห่ไล่ออกกัน？”

โจวลี่ซือถอนหายใจอย่างหนักอึ้ง“ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นอะไรไป ถึงฉันจะไม่ได้ทำอะไรผิด พวกเขาก็จะหาเรื่องกลั่นแกล้งจนได้ เห้อ”

“นอกจากเรื่องนี้แล้ว ตระกูลโจวทำอะไรอีกงั้นเหรอ？”เนี่ยเฟิงถามอีกครั้ง

โจวลี่ซือกัดริมฝีปาก“นั่นเป็นบ้านของพ่อแม่บุญธรรมของฉัน ปกติพวกเขาดูแลฉันได้ไม่เลวเลยล่ะ ในบ้านมีน้องชายหนึ่งคนเป็นคนที่มีครอบครัวหน้าที่การงานแล้ว แต่เขามีชีวิตที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะฉะนั้นมักจะให้ฉันส่งเงินกลับไปให้ใช้ตลอด แต่หลังจากที่รู้ว่านายยังมีชีวิตอยู่ ฉันก็ลดจำนวนเงินที่ให้กับพวกเขาไป เพราะว่าฉันอยากจะเก็บเงินส่วนนี้ไว้ ตอนแรกอยากจะเอาให้คุณปู่ของเรา แต่ฉันคิดว่าฉันจะแตะต้องมันไม่ได้”

โจวลี่ซือมองไปที่เนี่ยเฟิงแว้บหนึ่ง“แต่ว่า พวกเขาเคยดูแลฉันมา ฉะนั้นฉันอยากจะตอบแทนบุญคุณของพวกเขา……”

เนี่ยเฟิงเองก็คิดไม่ถึงว่าคุณตาจะทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูพวกเธอไว้ ตอนนั้นที่ตระกูลเนี่ยต้องถูกฆ่าล้างทั้งโคตรทำให้เดือดร้อนคนจำนวนไม่น้อยเลย และยังผิดใจกับคนจำนวนมาก ทั้งยังมีคนจำนวนไม่น้อยที่อาศัยจังหวะนี้แบ่งทรัพย์สินของตระกูลเนี่ย

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมคิดว่าพวกเขาน่าจะเข้าใจพี่นะ อีกอย่างผมมีมือมีเท้าออกไปทำงานก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้พวกพี่เก็บออมเงินให้ผมหรอกนะครับ ！”

เนี่ยเฟิงตบหน้าของตัวเอง“พี่ห้า พี่อย่ากดดันตัวเองไปเลย พี่อยากจะทำอะไรก็ไปทำเลย ไม่มีใครสามารถบังคับพี่ได้”

โจวลี่ซือพ่นลมหายใจออกยาวๆ หลังจากนั้นก็ค่อยๆพยักหน้า

“เป็นเพราะเหตุผลนี้ด้วยแหละ ฉันกับคนในครอบครัวเลยทะเลาะกันใหญ่ เลยคิดว่าย้ายกลับมาที่นี่ดีกว่า เนื่องจากตอนนี้ไหนๆก็ตกงานแล้ว ไม่มีงานทำ พ่อแม่บุญธรรมก็ไม่สนใจฉัน”