บทที่245 ตกงานแล้ว

โจวลี่ซือที่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน จึงอดที่จะขมวดคิ้วเป็นปมไม่ได้ เธอมองไปยังเนี่ยเฟิง ลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป

“ตามพี่ห้าไปก็เลวเลยนะ งานของพี่เขาก็ดีมาก แต่นายต้องรู้ว่างานนี้มันไม่ง่ายเลยนะ งานบริการอาจจะได้รับสายตาดูถูกเหยียดหยามจากคนอื่น”

แม้จะเป็นงานที่ดี แต่สุดท้ายก็เป็นแค่พนักงานรับจ้างคนหนึ่งไม่ใช่หรอกเหรอ？

ในตอนที่บริษัทเทียนหลงยังไม่ได้ยืนหยัดขึ้นมานั้น เพื่อคุยเรื่องสัญญากับบริษัทอื่นๆชิวมู่เฉิงเอง ก็ได้ต้องมองดูคนอื่นชักสีหน้าให้ตนเอง

แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ในโลกใบนี้ไม่มีงานไหนที่ง่ายหรอกนะ ขอเพียงแค่ต้องทนตรากตรำไปแล้วถึงจะรับรู้ได้ว่าการหาเงินมันยากลำบากขนาดไหน

ชิวมู่เฉิงไม่อยากให้เนี่ยเฟิงต้องลำบากตรากตรำ เพราะฉะนั้นถึงได้คิดอยากจะเลี้ยงเนียเฟิงเอง

แต่น้องชายคนนี้ของพวกเธอเป็นเด็กดีเกินไปแล้ว ไม่อยากรบกวนเป็นภาระของพวกพี่ๆ เพราะฉะนั้นเขาจึงอยากจะไปหางานทำ

“พี่ห้าครับ！พี่จะนอนห้องไหนดีล่ะครับ？ให้ผมช่วยพี่ย้ายสัมภาระก่อนไหมครับ？”

เนี่ยเฟิงค่อยๆพ่นลมหายใจออกมา ยังดีที่โจวลี่ซือกลับมาแล้ว จึงสามารถใช้โจวลี่ซือเป็นโล่กำบังได้

“ห้องไหนว่างก็เอาสัมภาระไปไว้ห้องนั้นนั่นแหละ ฉันเอากับข้าวพวกนี้ไปอุ่นก่อน เดี๋ยวเรามาดื่มเหล้ากันหน่อยดีไหม？ตอนนี้เข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ดื่มเหล้าเป็นอะไรที่ดีที่สุดแล้วล่ะ！”

โจวลี่ซือพูดพลางยกไม้ยกมือ ทำท่าดื่มเหล้า

“พรุ่งนี้ฉันยังต้องไปบริษัทนะ”

ชิวมู่เฉิงขมวดคิ้วเป็นปม ไม่ค่อยอยากจะดื่มเหล้าเท่าไหร่

“อั้ยหยา！พี่ใหญ่！ช่วงนี้พี่ไปคุยงานได้โปรเจ็คใหญ่มาไม่ใช่หรอ？ถือเป็นการฉลองไปด้วยไง！”

โจวลี่ซือไม่มีท่าทีจะปล่อยชิวมู่เฉิงไป ชิวมู่เฉิงเองไม่อาจปฏิเสธพวกเขาได้ จึงทำได้เพียงแค่พยักหน้าตอบตกลง

หลังจากที่เนี่ยเฟิงลงมาข้างล่างแล้วก็ทำการรินเหล้าให้พวกพี่ๆอย่างเอาใจใส่ โจวซือลี่หัวเราะไปด้วย ดื่มเหล้าไปด้วย กับแกล้มกลับกินน้อยมาก

เธอดื่มไวน์แดงราวกับดื่มน้ำเปล่า ชิวมู่เฉิงรู้สึกผิดสังเกตไป เธอจึงเอ่ยปากถามขึ้นมาว่า“น้องห้า งานของเธอมีปัญหาใช่ไหม?？”

“ไม่นิ่ งานราบรื่นมาก ช่วงนี้เกิดเรื่องดีๆขึ้นมาน่ะ ฉันมีความสุขมาก เพราะฉะนั้นเลยอยากจะดื่มเยอะหน่อย！”

โจวลี่ซือฉีกยิ้ม พูดจบก็ดื่มลงไปอีกหนึ่งอึก

ถึงชิวมู่เฉิงจะดื่มไปหลายแก้วแล้ว แต่นั่นก็ไม่ทำให้เมาได้เลย เนื่องจากเมื่อก่อนตอนที่เธออยู่ในตระกูลชิวเธอต้องออกไปพบปะกับลูกค้าตลอด ฉะนั้นจึงเชี่ยวชาญในการดื่มพอสมควร

เพราะโจวลี่ซือดื่มทีเดียว ฉะนั้นจึงทำให้เมาอย่างรวดเร็ว แก้มขาวใสแดงระเรื่อขึ้นมาแลดูมีความสุขเป็นพิเศษ

“ดูเหมือนพี่ห้าของนายจะดูผิดปกติไปนะ แต่ว่าในเมื่อเธอไม่ยอมพูด งั้นเราก็ไม่ต้องถามต่อไปหรอก”

ชิวมู่เฉิงขมวดคิ้วเบาๆ ในตอนนี้เองโจวลี่ซือได้ฟุบหลับลงไปบนโต๊ะไม่สามารถดื่มได้อีกแล้ว ทั้งตัวของเธอมีแต่กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้ง

“พี่ใหญ่พี่ไปพักก่อนเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องไปบริษัทอีก ตรงนี้เดี๋ยวผมจัดการเอง แล้วค่อยพยุงพี่ห้าขึ้นไปข้างบน”

ชิวมู่เฉิงพยักหน้า“งั้นรบกวนนายหน่อยนะ คนที่ดื่มจนเมาน่ะตัวหนักมากนะ ถ้านายแบกไม่ไหวก็บอกฉันนะ”

“เป็นไปไม่ได้หรอกครับที่จะแบกไม่ไหว พี่ห้าดูหนักไม่กี่กิโลเอง พี่รีบขึ้นไปเถอะ！”

เนี่ยเฟิงพูดพลางลุกขึ้นยืน เก็บกวาดของบนโต๊ะที่ยุ่งเหยิงไปหมด ในตอนที่เขาเดินออกมาชิวมู่เฉิงก็ได้ขึ้นไปแล้ว

เนี่ยเฟิงอุ้มโจวลี่ซือขึ้นมาอย่างง่ายดาย โจวลี่ซือตอนนี้เมาจนร่างอ่อนเปลี้ยเหมือนดินโคลนเหลว เธอพึมพำแนบตัวอยู่กับอกกว้างของเนี่ยเฟิง เหมือนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง