บทที่244 ทางเลือกของคนทำงาน

เฉินเว่ยหมินถูกกำจัดด้วยปืนนัดเดียว ในความเป็นจริงนี่เป็นวิธีตายที่ง่ายที่สุดแล้ว เป็นเพราะเนี่ยเฟิงเห็นแก่ที่เขารายงานเรื่องราวทั้งหมดจึงได้มอบความเมตตาให้

เนี่ยเฟิงค่อยๆพ่นลมหายใจออกมา แล้วเดินออกจากภัตตาคารอันวุ่นวายนี้ไปทันที

เขาได้ข้อมูลที่เขาอยากจะรู้แล้ว ตอนนี้ก็ไม่มีใครจะเป็นเสี้ยนหนามอะไรแล้ว เขากำลังจะเริ่มจัดการเก็บ

พอเนี่ยเฟิงกลับไปถึงโรงแรม เย่หรูเสว่ก็รู้สึกร้อนใจไปหมดแล้ว

“ทำไมนายไปนานขนาดนั้นแล้วไม่กลับมา หรือนายไม่รู้ว่าพี่หกอย่างฉันเป็นห่วงน่ะ？”

เย่หรูเสว่มองค้อนไปที่เนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงเองหยิบยาแก้แฮงค์ออกมาด้วยสีหน้าหงอยๆ“ผมไปซื้อมาตั้งหลายที่ก็หายาแก้แฮงค์ไม่ได้ ผมเลยให้คุณลุงคนขับรถช่วยไปซื้อที่คลินิกที่ไกลจากที่นี่มาก”

เย่หรูเสว่เห็นท่าทางน่าสงสารของเนี่ยเฟิงจะไม่อาจจะตำหนิได้อีกต่อไป ในใจมักจะรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยนัก เธอโทรหาเนี่ยเฟิงหลายสายมาก แต่เนี่ยเฟิงกลับไม่รับสายเลย

“ทีหน้าทีหลังจำไว้ด้วยว่าต้องรับโทรศัพท์ ไม่อย่างนั้นฉันจะเป็นห่วงมากนะ”

เย่หรูเสว่ที่รับยาแก้แฮงค์มาแล้ว จัดการดื่มไปหนึ่งอึก รู้สึกถึงความขมปร่า ใบหน้าของเธอนิ่วคิ้วขมวดเข้าหากัน

“มือถือแบตหมดพอดีน่ะ เลยไม่ได้รับสายจากนี้ไปผมจะพกพาวเวอร์แบงค์ก่อนออกจากบ้านรับประกันว่าแบตเตอรี่จะเต็มตลอดเวลาครับ！พี่หก เป็นห่วงผมมากขนาดนี้เลยหรอ？แต่อย่างไรผมก็เป็นผู้ชายนะครับ ถึงออกไปแล้วจะต้องพบเจอกับอันตราย ดูพี่ไม่เตรียมใจอะไรเลยนะ ถ้าหากพวกเขาแอบวางแผนชั่วขึ้นมา พี่ก็ต้องเจอกับอันตรายไม่ใช่เหรอ？”

เย่หรูเสว่กลอกตาหนึ่งครั้ง“จากสัญชาตญาณของพี่หกอย่างฉัน จะทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายได้อย่างไร อีกอย่างนะ วันนี้ที่ออกไปกินข้าวก็พานายไปด้วยไม่ใช่เหรอ？”

เนี่ยเฟิงบ่นพึมพำ“ถ้าผมไม่คะยั้นคะยอให้พี่พาผมไปด้วย ตอนนั้นพี่ยังรู้สึกรำคาญผมไม่อยากให้ผมไปด้วยอยู่เลย！”

“นี่！อย่าบ่นพึมพำแบบนี้นะ ฉันได้ยินหมดเลยนะเฟ้ย！”

เนี่ยเฟิงแลบลิ้น

“อืม？เสื้อผ้าของนายทำไมเป็นแบบนี้？นี่มันอะไรหรอ？”

เย่หรูเสว่หรี่ตาลง มองเห็นบนตัวของเนี่ยเฟิงเหมือนจะมีร่องรอยของคราบเลือด เธอจึงยื่นมือออกไปอยากจะสัมผัส เนี่ยเฟิงที่ก้มหัวมองลงไปแล้วเบี่ยงตัวหลบมือของเย่หรูเสว่ออก

“นี่เป็นรอยคราบเลือดไม่ใช่หรอ？”

ทันใดนั้นสีหน้าของเย่หรูเสว่ก็เคร่งขรึมในทันที เธอเอาแต่จ้องเนี่ยเฟิงไม่วางตา“นี่มันเกิดอะไรขึ้น！นายบอกความจริงฉันมาให้หมดนะ ห้ามปิดบัง ไม่อย่างนั้นฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่”

“เมื่อกี้เลือดกำเดาผมไหล……อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้อากาศแห้งเกินไป ร่างกายเลยรับไม่ค่อยไหว”

ตอนนี้เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อากาศแห้งจริงๆนั่นแหละ เย่หรูเสว่ที่ได้ยินอย่างนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที“ในเมื่อเลือดกำเดาไหลแล้ว แบบนี้ไม่ได้การล่ะเรารีบกลับกันเถอะ ไปตรวจเช็กที่โรงพยาบาลของพี่สี่ให้พี่สี่ตรวจดูอาการหน่อย！”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่อากาศแห้งเกินไปจนเป็นร้อนในแค่นั้นเอง นี่มันเกี่ยวอะไรกันหรอ？”

เนี่ยเฟิงรีบส่ายหน้าทันที แต่เย่หรูเสว่ยังคงรู้สึกเป็นห่วง ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรต้องพาเนี่ยเฟิงกลับไปตรวจดูอาการให้ได้ ถึงจะวางใจลงบ้าง

เนี่ยเฟิงทำอะไรไม่ได้ จึงทำได้เพียงแค่ตามเย่หรูเสว่กลับเมืองจินไห่

แต่พอกำลังจะกลับนั้น ทีมของเย่หรูเสว่ก็ส่งภารกิจมา เย่หรูเสว่จึงทำได้เพียงแค่สั่งกำชับว่าจะต้องไปหาหมอ หลังจากนั้นกลับสู่ทีมไป

เนี่ยเฟิงไม่ได้ไปหาหมอ เพราะว่าเนี่ยเฟิงรู้ดีมันเป็นคราบเลือดของใคร นี่เป็นเลือดของเฉินเว่ยหมินที่กระเด็นออกมาอยู่บนตัวของตนเอง

เนี่ยเฟิงถอดเสื้อผ้าบนตัวของตัวเองแล้วโยนลงในถังขยะทันที หลังจากนั้นก็เดินไปอาบน้ำออกมา

ดูท่าแล้วเขาคงต้องไปที่เมืองเยี่ยนตูอีกครั้ง เพื่อไปตามหาคุณนายหลัน

คุณนายหลันต้องไม่ใช่หลันหยิงอย่างแน่นอน น่าจะเป็นผู้หญิงอีกคนในตระกูลหลัน

เขาจะไปดูให้เห็นกับตาหน่อยว่าตกลงเป็นผู้หญิงแบบไหนกัน ถึงได้มีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตได้ถึงเพียงนี้ สังหารทั้งครอบครัวของเขา！