บทที่243 ฆ่าคนเพื่อชดใช้ชีวิต

สำหรับคนกลุ่มนี้ เนี่ยเฟิงไม่ได้มีความกลัวแม้แต่น้อย

เฉินเว่ยหมินนั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะที่รกยุ่งเหยิง ใช้สายตาเย็นชามองมาที่เขา

เนี่ยเฟิงลากเก้าอี้มาตัวหนึ่ง แล้วนั่งอยู่ตรงข้ามของเฉินเว่ยหมิน มองเห็นฆาตกรที่ร่วมมืออยู่ในคดีร้ายแรงบนทะเล สีหน้าของเนี่ยเฟิงก็ไม่ดีไปกว่ากันนัก

“ไอ้ตัวสูญพันธุ์ แกมันช่างกล้าหาญจริงๆ！กล้าลงมือกระทั่งลูกชายของฉัน！”

เฉินเว่ยหมินเริ่มระงับความโกรธที่อยู่ภายในใจตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ตอนนี้หลังจากที่เขาได้เจอเข้ากับฆาตกรแล้ว เขากลับไม่สามารถควบคุมความโกรธของเขาได้

เขาแทบอยากจะพุ่งเข้าไปฆ่าไอ้หมอนี่ให้ตายๆไปซะ！

“ทำไม？โกรธมางั้นเหรอ？”

บนใบหน้าของเนี่ยเฟิงเผยให้เห็นถึงรอยยิ้มเย้ยหยัน“？แต่ตอนนั้นพวกแกฆ่าครอบครัวของฉันยังไง พวกแกลืมมันไปกันแล้วเหรอ？”

ความจริงแล้วเนี่ยเฟิงคิดไม่ถึงว่าเฉินไฉหัวเป็นลูกชายของเฉินเว่ยหมิน ถ้าหากรู้ว่าพ่อของเขาคือนักฆ่าล้างโคตรที่ร่วมมืออยู่ในคดีร้ายแรงบนทะเล เขาไม่มีทางปล่อยให้ตายง่ายๆหรอก？

แน่นอนว่าเนี่ยเฟิงจะคิดบัญชีทั้งใหม่และเก่าพร้อมๆกัน

“ครอบครัวของพวกแกมันสมควรตายทั้งตระกูล！แกไม่สมควรมีชีวิตอยู่！ไม่ดูหน่อยเหรอว่าแกมันเป็นใคร！ถึงกล้ามาหือกับฉัน！”

เฉินเว่ยหมินที่รู้สึกโกรธมาก จึงเรียกคนกรูกันเข้าไป แล้วจัดการล้อมเนี่ยเฟิงไว้

เนี่ยเฟิงที่กวาดตามองไปหนึ่งครั้งพวกเขาต่างพากันรุมล้อมเข้ามาแล้ว แต่ก็ไม่ได้มีความร้อนรนใดๆ

เฉินเว่ยหมินยังคงจมอยู่กับความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูก ตอนนี้เขาอยากจะฆ่าเนี่ยเฟิงให้ตายๆไปซะเพื่อไปเฝ้าหลุมศพของลูกชาย！

“ฉันไม่ยอมปล่อยพวกแกให้ตายไปง่ายๆหรอกนะ！ฉันจะให้แกชดใช้ด้วยเลือด！ฉันจะให้มีดสับพวกแกเป็นชิ้นๆ！ให้พวกแกรับรู้ว่าสิ่งนี้เรียกว่าความหวาดกลัว！ให้พวกแกรับรู้รสชาติของความหวาดกลัว！”

เฉินเว่ยหมินพูดจบ ก็ควักปืนออกมา ชี้ไปที่เนี่ยเฟิง“ตอนนี้！ชีวิตของแกอยู่ในมือของฉัน！”

เนี่ยเฟิงมองดูเฉินเว่ยหมินที่รู้สึกตื่นตระหนก บนใบหน้าของเขาเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ไม่มีอยู่จริง

ความน่าเกรงขามของเฉินเว่ยหมินราวกับถูกรอยยิ้มของเนี่ยเฟิงทำให้แหลกสลายหายไป เขารู้สึกงุนงงมาก เหตุไอ้หมอนี่ถึงได้ไม่แยแส？

หรือเขาจะไม่กลัวเลยหรอ？ตอนนี้ชีวิตน้อยๆของเขาอยู่ในกำมือของเขานะ！

“แกไม่ต้องทำเป็นเสแสร้งหรอก ฉันรู้ดีว่าตอนนี้แกกำลังกลัวใช่ไหมล่ะ？”

“ไม่ใช่หรอก ฉันไม่กลัวแม้แต่นิดเดียว”

เนี่ยเฟิงส่ายหัวไปมา เขามองไปที่เฉินเว่ยหมินอย่างไม่แยแส“ฉันแค่รู้สึกตลกน่ะ”

“ตลก？ฮ่าๆๆ！แกรู้สึกขำงั้นหรอ？ฉันจะบอกอะไรให้นะเนี่ยเฟิง อย่าคิดว่าตระกูลเนี่ยของพวกแกจะเคยรุ่งเรืองในอดีตแล้วจะทำอะไรก็ได้นะ สุดท้ายยังคงถูกกำจัดทิ้งทั้งหมดไม่ใช่เหรอ？！

สิ่งหนึ่งที่พวกแกทำจะถูกต้องหรือไม่มันคือการเป็นศัตรูกับทุกคน！”

“ที่ฉันมาหาแก มีเรื่องหนึ่งอยากจะถามแกหน่อยน่ะ ไม่ได้มาเพื่อฟังเรื่องในวันวานของแก”

เนี่ยเฟิงแคะหูอย่างรู้สึกไม่สบอารมณ์ เขามองไปที่เฉินเว่ยหมินด้วยสายตาเฉียบคม“คนที่ร่วมมือในคดีร้ายแรงบนทะเลในตอนนั้น นอกจากแกแล้วคนอื่นๆ ก็ตายไปน้อยแล้วล่ะ ใครเป็นคนบงการแก？ทางที่ดีแกพูดความจริงออกมาทั้งหมดเถอะ ไม่อย่างนั้น ฉันจะให้แกชดใช้กับสิ่งที่แกทำลงไป”

“แกไม่ดูสภาพในตอนนี้ของตัวเองหน่อยเหรอ！คิดว่าแกเป็นใครห้ะ？”

“เพี๊ยะ！”

ทันใดนั้นเฉินเว่ยหมินก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ใบหน้า เขาถูกเนี่ยเฟิงฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าอย่างแรง！

“แกกล้าตบฉันงั้นเหรอ！”

เฉินเว่ยหมินคิดไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงจะยโสโอหังได้ถึงเพียงนี้！เขาจึงไม่คิดที่จะอดกลั้นต่อไปอีกแล้ว“จัดการมันซะ！เอามันให้น่วมเป็นเนื้อบดไปเลย！”

พวกอันธพาลที่ล้อมอยู่บริเวณโดยรอบของพวกเขากลับไม่ขยับ เฉินเว่ยหมินตะลึงไปชั่วครู่“ทำงานซิวะ！ไอ้พวกสวะ！”

“ต้องขอโทษด้วยนะ ที่พวกเขาไม่กล้า เป็นเพราะ……”

เนี่ยเฟิงดีดนิ้วหนึ่งครั้ง บรรดานักรบของสำนักมังกรต่างพากันลุกขึ้นยืนอย่างเงียบเชียบ ในมือของพวกเขาถือปืนไว้ จี้อยู่ตรงด้านหลังขั้วหัวใจของพวกอันธพาลไว้แล้ว