บทที่253 กำกับและแสดงด้วยตัวเอง

อ้ายเหวินมองโจวลี่ซือตั้งแต่หัวจรดเท้า“เธอแต่งตัวสวยมาก วันนี้เธอคงมาสมัครงานใช่ไหม แต่ฉันขอแนะนำให้คุณเลิกคิดได้แล้ว！”

หลังจากพูดจบ อ้ายเหวินก็พูดถึงเส้นผมสีดำที่สวยของตัวเอง ด้วยใบหน้าที่สวยงามและรูปร่างที่เซ็กซี่ของอ้ายเหวิน ทำให้เธอสามารถพิชิตใจบอสใหญ่ของสายการบินจินไห่ ตอนนี้เธอเป็นหัวหน้าพนักงานตอนรับบนเครื่องบิน

“เธอหมายความว่ายังไง？”

โจวลี่ซือรู้สึกช่วงนี้ตัวเองทำอะไรก็ไม่ค่อยราบรื่น เธอก็เคยสงสัย มีคนกลั่นแกล้งหรือพูดอะไรบางอย่าง ทำให้บริษัทสายการบินทั้งหมดไม่กล้ารับเธอ

แต่โจวลี่ซือคิดมาสักพักแล้วว่าคนที่เธอรู้จักไม่มีใครมีอำนาจหรือความสามารถขนาดนี้ นอกจากนี้ ใครจะยอมเสียเวลาเพื่อมากลั่นแกล้งเธอเหรอ？

“ดูเหมือนเธอจะเป็นคนไม่มีความคิดเลย ไปสมัครงานที่ไหนก็โดนปฏิเสธ มันไม่ได้ส่งสัญญาณเตือนเธอหรือไง？”

อ้ายเหวินแต่งหน้าได้สวยมาก ริมฝีปากสีแดงของเธอมีรอยยิ้มเล็กน้อย

“เธอบอกฉันให้ชัดเจนสิ ทำไมฉันถึงถูกไล่ออกจากสายการบินจินไห่ ตอนนี้ฉันไปสมัครงานที่ไหนก็โดนปฏิเสธเพราะอะไร？”

โจวลี่ซือถามอย่างกระตือรือร้น

“เธอช่างเป็นคนที่น่าสงสารและไม่รู้เรื่องอะไรเลย เธอทำผิดล่วงเกินคนอื่น ไม่ว่าเธอจะไปสมัครงานบริษัทสายการบินที่ไหน ก็ไม่มีใครกล้ารับเธอหรอก และเธอไม่ต้องคิดจะทำงานในสายการบินอีก！”อ้ายเหวินหัวเราะเสียงดังออกมา

อ้ายเหวินเกลียดโจวลี่ซือที่สุด เพราะพวกเขาสองคนชอบโดนเอามาเปรียบเทียบกัน

แต่อ้ายเหวินสวยน้อยกว่าโจวลี่ซือ ทำให้อ้ายเหวินตกเป็นเป้าของการเยาะเย้ยจากคนอื่นมาโดยตลอด

อ้ายเหวินกับโจวลี่ซือเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินรุ่นเดียวกัน แต่โจวลี่ซือได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าพนักงานตอนรับบนเครื่องบิน ทำให้อ้ายเหวินรู้สึกผิดหวังมากๆ

อ้ายเหวินแค่นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนั้น เขารู้สึกหัวใจของตัวเองไม่สามารถสงบลงได้

ตอนนี้เมื่อเห็นโจวลี่ซือจนปัญญา ไม่สามารถทำงานต่อในวงการสายการบินได้ อ้ายเหวินก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุขบนความทุกข์ของเธอ

“รู้สึกว่าเธอจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำผิดล่วงเกินใครไว้ แต่ถึงเธอจะรู้ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ชื่อของเธอติดแบล็กลิสต์ของสหพันธ์สายการบินแล้ว ไม่มีใครกล้ารับเธอเข้าทำงาน！ที่บอสใหญ่ไล่เธอออกเพราะเธอทำผิดล่วงเกินคนที่เธอไม่ควรมีเรื่องด้วย！”

อ้ายเหวินหัวเราะเสียงสูง

“เธอพูดเพ้อเจ้ออะไรอยู่？”

ในขณะนี้มีเสียงพูดดังขึ้น น้ำเสียงนี้ค่อนข้างคุ้นหู เนี่ยเฟิงมองไปในทิศทางที่เสียงดังขึ้นแล้วเห็นซ่าวเจ๋

ซ่าวเจ๋ไม่มีความเขินอายจากการวิ่งเปลือยกายเมื่อครั้งก่อน เขาเดินเข้ามาด้วยความกระฉับกระเฉงและมีชีวิตชีวา จากนั้นตะคอกดุอ้ายเหวินว่า“ถ้าไม่มีบริษัทสายการบินไหนรับเธอเข้าทำงาน พวกเราจะรับเธอเอง！”

โจวลี่ซืออดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เธอไม่ต้องการมีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับซ่าวเจ๋

อ้ายเหวินขมิบปาก“คุณคือคุณชายใหญ่ตระกูลซ่าว……”

เธอพูดจบก็รีบเดินวิ่งหนีไป

“เสี่ยวซือ เมื่อกี้ฉันเห็นเธอไปสมัครงานที่บริษัทสายการบินอื่นๆ ช่วงนี้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า？”

ซ่าวเจ๋ไม่สนใจการมีตัวตนอยู่ของเนี่ยเฟิงเลย

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับคุณ”โจวลี่ซือส่ายหัว หันหลังและเดินจากไป

“ฉันรู้ว่า วิธีตามจีบคุณเมื่อก่อนฉันอาจจะทำผิดไปหน่อย แต่เธอเป็นกัปตันสายการบินที่ยอดเยี่ยม ฉันก็รู้ดี ดังนั้นได้โปรดอย่าปฏิเสธฉันเลย บริษัทของพวกเราตอนนี้ขาดแคลนคนที่มีความสามารถอย่างคุณ ถ้าเป็นไปได้ ฉันหวังว่าคุณจะมาร่วมงานกับบริษัทของพวกเรา”