บทที่255 คุกเข่าขอโทษ

ทำให้สายการบินจินไห่ล้มละลายภายในสามนาที？เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

เพราะมันน่าขำมากๆ

“พ่อหนุ่มน้อย เธอคิดว่าตัวเองกำลังแสดงหนังอยู่ใช่ไหม？ทำไมคุณถึงกล้าพูดแบบนี้？”

มีคนในสหพันธ์สายการบินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะเนี่ยเฟิง

“ฉันนึกว่าคุณจะพูดอะไรได้มากกว่านี้ ไม่คิดเลยว่าคุณจะพูดโอ้อวดขนาดนี้ ไม่ไหวแล้ว ฉันหัวเราะจนอยากจะอ้วกออกมาแล้ว！”

ใบหน้าของเนี่ยเฟิงเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้มและมองคนพวกนั้นที่หัวเราะจนเกินจริง

โจวลี่ซืออดไม่ได้ที่จะดึงแขนเสื้อของเนี่ยเฟิง“เสี่ยวเฟิง พวกเรากลับกันเถอะ？ฉันไม่สมัครงานแล้ว！”

โจวลี่ซือทนไม่ได้ที่จะให้เนี่ยเฟิงต้องโดนคนอื่นดูถูกและเธอไม่ต้องการให้เนี่ยเฟิงกลายเป็นเป้าหมายให้คนอื่นกลั่นแกล้งเพราะเธอ

เนี่ยเฟิงปลอบใจโจวลี่ซือว่า：“ไม่เป็นไร ฉันเคยพูดแล้ว เธอมีฉันอยู่ ไม่มีใครกล้ารังแกเธอแน่นอน”

“เนี่ยเฟิง คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร？สายการบินจินไห่ยังไงซะก็เป็นองค์กรธุรกิจ！และได้รับการคุ้มครองจากตระกูลซ่าว ถึงแม้คุณจะสามารถเชิญเทวดาลงมาได้ คุณก็ไม่สามารถทำให้สายการบินจินไห่ล้มละลายได้！”

ซ่าวเจ๋สงสัยว่าเนี่ยเฟิงได้รับการยั่วยุมากจนเกินไป สมองเพี้ยนไปแล้ว มิฉะนั้นเขาจะพูดเรื่องน่าขำเช่นนี้ได้อย่างไร？

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ จู่ๆก็มีสายโทรศัพท์โทรมาหาประธานกรรมการบริษัทสายการบินจินไห่ เขารับสายโทรศัพท์ด้วยความงุนงง：“มีเรื่องอะไร？โทรมาหาฉันตอนนี้ทำไม？ฉันเคยบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ？ตอนนี้ฉันอยู่ที่งานนิทรรศการจัดหางาน！อะไรนะ？คุณพูดอะไร？！”

จู่ๆใบหน้าของเขาก็ขาวซีด เขากลืนน้ำลายตัวเองอย่างยากลำบาก“เป็นไปไม่ได้！”

ซ่าวเจ๋เห็นใบหน้าอันแย่ของน้าตัวเอง เขารู้สึกประหลาดใจ“คุณน้า คุณเป็นอะไร？”

“ผู้บริหารระดับสูงของสายการบินจินไห่ถอนการลงทุน！ฉันต้องรีบกลับไปเดียวนี้！”

ถ้าพวกเขาทั้งหมดถอนการลงทุน งั้นบริษัทคงขาดสภาพคล่องทางการเงินแน่นอน บริษัทต้องแย่แน่ๆเลย

“เฮ้อ？”ซ่าวเจ๋รู้สึกงงๆ

“ใครคือคนต่อไปดีนะ？”

เนี่ยเฟิงเหลือบมองไปที่ทุกคน พวกเขาทั้งหมดมีความรู้สึกไม่ดีเกิดขึ้น พวกเขาก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือของเนี่ยเฟิงหรือเปล่า

พวกเขาทุกคนต่างใช้สายตามองหน้ากัน

“เธอไม่ต้องมาข่มขู่ฉัน！ฉันไม่กลัวคุณหรอก！”

ซ่าวเจ๋ไม่เชื่อว่าคนอย่างเนี่ยเฟิงจะมีความสามารถและอำนาจขนาดนี้！

“เมื่อกี้พวกคุณทำให้ซือซืออารมณ์ไม่ดี งั้นฉันพูดตรงๆ ฉันจะทำให้สหพันธ์สายการบินของพวกคุณไม่สามารถยืนหยัดต่อไปได้”

เนี่ยเฟิงดีดนิ้วตัวเอง มันเหมือนเวทมนตร์ หลังจากนั้นไม่นาน โทรศัพท์มือถือของพวกเขาก็ดังขึ้น

หลังจากรับสายโทรศัพท์ผู้สัมภาษณ์ของสายการบินอื่นๆ สีหน้าแย่มากๆ พวกเขาต่างมองไปที่ซ่าวเจ๋ และสุดท้ายก็ก้มศีรษะลงและพูดว่า：“ได้ครับได้ครับ พวกเราจะกลับเดียวนี้”

พวกเขาจากไปโดยไม่ได้กล่าวคำอำลาอะไรเลย

ซ่าวเจ๋เห็นพวกเขาที่จากไป พูดอย่างกระตือรือร้นว่า：“นี่！พวกคุณจะไปไหน！พวกคุณไม่ต้องการเงินปันผลแล้วเหรอ！ลืมไปแล้วเหรอว่าพวกคุณทำงานให้ใคร！หยุดเดียวนี้！นี่！”

“ไม่ต้องเรียกแล้ว พวกเขาไม่กลับมาแน่ๆ” เนี่ยเฟิงยิ้มออกมา“เป็นอะไร？คุณรู้สึกกลัวใช่ไหม？”

ซ่าวเจ๋ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น โดยทั่วไปคนพวกนี้จะคอยประจบเขาแต่วันนี้พวกเขาหนีไปทีละคนสองคน มันเป็นเรื่องน่าแปลกใจมากๆ

พวกเขาจะไปไหน？หรือว่าพวกเขาไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป？