บทที่281 ที่แท้ก็เป็นใบชา

หลังจากที่พวกเขากำหนดรายชื่อบุคลากรที่จะไปแล้ว พวกเขาก็ออกเดินทางทันที อันที่จริงสินค้าล็อตนี้เป็นสินค้าที่อันตราย ต้องรีบจัดการให้เร็วที่สุด

เมื่อพวกเนี่ยเฟิงมาถึง อีกฝ่ายก็ได้ส่งทูจิ้วและส่งสินค้าล็อตนี้มา

ทูจิ้วและเถียนเถียนต่างฝ่ายต่างมองซึ่งกันและกัน เถียนเถียนรู้ว่าเธอควรทำอย่างไร

“น้องเนี่ยนี่คือสินค้าที่เราจะจัดส่ง และคนที่รับช่วงต่อคือคนนี้”

ทูจิ้วพูดพลางยื่นรูปไปหนึ่งรูป

เนี่ยเฟิงหยิบมาและมอง พึมพำก่อนจะพูด "ทำไมคนรับช่วงต่อไม่ใช่คนนั้นล่ะ?"

“ถ้าเป็นคนนั้นตลอดเกรงว่าจะถูกสังเกต ดังนั้นเราจึงเปลี่ยนคนรับช่วงต่อ คุณแค่ส่งสินค้าล็อตนี้ถือมือเขาก็พอ เมื่อไปถึงที่นั่น คุณโทรไปที่หมายเลขโทรศัพท์ ด้านบนนี้และจะมีคนตอบกลับคุณเอง"

ทูจิ้วได้จัดการเรียบร้อย

“โอเค แล้วสินค้าล่ะ?” เนี่ยเฟิงถาม

ทูจิ้วดีดนิ้วทีหนึ่งท้ายรถก็ได้เปิดออก พร้อมกับกระเป๋าเดินทางสีดำหกใบอยู่ข้างใน

สมาชิกในกลุ่มทหารรับจ้างฟรังโคลินที่มาด้วย ได้ลงมาพร้อมกับกระเป๋าสินค้าเหล่านี้

ตอนที่พวกเขายกกระเป๋าขึ้น เนี่ยเฟิงก็รู้ว่ามีสินค้าอยู่ในนั้นกี่ชิ้น

ที่แท้ไอ้ตัวดีเย่หลังก็ได้แอบซ่อนของดีกว่าไว้

พวกเขาวางสินค้าบนรถตู้ของเนี่ยเฟิงแล้วจากไป

อันที่จริง แผนของทูจิ้วได้ถูกตำรวจในเยี่ยนตูและสมาชิกในสำนักมังกรจับจ้องแล้ว

หลังจากที่พวกเขาจากไป หมิงอี๋หานก็ถามด้วยความสงสัย “ที่รัก คุณคิดว่าสินค้าของพวกเขาคืออะไร?”

เถียนเถียนเหลือบมองหมิงอี๋หานแต่ไม่พูดอะไร แน่นอนเธอรู้ว่าสินค้านี้คืออะไร

“ทำไมถึงมีคำถามมากมายนัก? ยังไงก็เถอะ เราแค่เอาสินค้าล็อตนี้ไปให้คนรับช่วงต่อก็พอ ไปกันเถอะ”

แม้ว่าเนี่ยเฟิงจะพูดอย่างนั้น แต่มือของเขากลับเปิดกระเป๋าเดินทางสีดำ

“พี่เนี่ย ลูกพี่โกรธแน่นอนถ้าเขารู้ว่าพี่เปิดกระเป๋าเดินทางโดยไม่ได้รับอนุญาต”

เถียนเถียนเปิดปากเอ่ยในขณะนี้

“ฉันแค่ดูนิดหน่อยหน่า โอเคเถียนเถียน ในเมื่อเธอตามฉันมา ก็อย่าคิดถึงแต่ลูกพี่ของเธอตลอดเวลาเข้าใจมั้ย? ฉันสามารถให้สิ่งที่ลูกพี่ของเธอไม่สามารถให้คุณได้”

เนี่ยเฟิงดูเหมือนคนอนาถา

เถียนเถียนอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยในใจของเธอ และยังจะพูดในสิ่งที่จะให้เธอได้ ไม่ดูตัวเองเลยว่าไหวมั้ย

เนี่ยเฟิงเปิดกระเป๋าเดินทางและเห็นว่ามีใบชาที่บรรจุอยู่แลปซางซูชอง เขารู้สึกเบื่อขึ้นมาทันที “ฉันก็นึกว่าคืออะไร ที่แท้ก็เป็นใบชา”

อันที่จริงเนี่ยเฟิงรู้ว่ากระป๋องชานี้ไม่ได้มีเพียงชาเท่านั้น แต่ยังมีสิ่งอื่นอีกมากมาย

“เปิดดูหน่อยสิ?” หมิงอี๋หาน ดูเหมือนเด็กน้อยขี้สงสัย

“ช่างมันเถอะ? ยังไงใบชาพวกนี้ก็ถูกห่อไว้ ถ้าเราเปิดออก ลูกพี่ด่าเราแน่นอน”

เห็นได้ชัดว่าเนี่ยเฟิงลังเล เขาเล่นกับกระป๋องชาในมือแล้วส่ายหัว "ช่างมันเชื่อเถียนเถียนเถอะ! พวกเราขึ้นและรีบไปดีกว่า"

แน่นอนว่า ธุรกิจลักลอบขนไม่สามารถดำเนินการอย่างโอ้อวดในตอนกลางวันได้ และจะต้องลักลอบนำเข้าในตอนกลางคืน

ดังคำกล่าวที่ว่า กลางคืนมืดมิดลมแรงทำสิ่งต่างๆได้ง่าย

เมื่อรถของเนี่ยเฟิงขับไปที่ชายแดน ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว

พวกเขาหาร้านอาหารเพื่อทานข้าว จากนั้นใช้ประโยชน์จากเถียนเถียน รายงานสถานการณ์ต่อเย่หรูเสว่

“เท่าไหร่! กระเป๋าเดินทางหกใบ!”

เย่หรูเสว่ประหลาดใจ เธอสงสัยว่าเธอได้ยินผิดหรือเปล่า เพราะมันมากเกินไป!