บทที่282 คนรับช่วงต่อ

เนี่ยเฟิงได้รับที่อยู่อย่างรวดเร็วและเขาก็ขับรถส่งของเอง

ในขณะนี้ลูกน้องของเถียนเถียนได้ส่งข่าวมา

“สองคนบนเรือไม่มีอะไรผิดปกติ”

ที่แท้เถียนเถียนจงใจทิ้งเครื่องดักฟังไว้บนเรือ อันที่จริงการเคลื่อนไหวเล็กน้อยของเธอ ดูเหมือนจะเนียนมาก แต่ก็ไม่สามารถหลบสายตาของเนี่ยเฟิงได้

เมื่อเนี่ยเฟิงขึ้นเรือ เขาได้ส่งข้อความไปยังเย่หรูเสว่เพื่อเตือนเธอแล้ว

เย่หรูเสว่แจ้งสมาชิกในทีมทันที

หลังจากที่พวกเขาได้รับข่าว พวกเขายังคงแสร้งทำเป็นคนในท้องถิ่นและพูดคุยกัน โดยพูดคำที่ไม่มีประโยชน์บางอย่างเพื่อให้พวกเขามั่นคง

รถขับออกไปอย่างรวดเร็ว จนถึงที่อยู่ที่แจ้งไว้ในโทรศัพท์

เนี่ยเฟิงเห็นชายรับช่วงต่อซึ่งเป็นสมาชิกของกลุ่มทหารรับจ้างฟรังโคลิน

เขาเข้ามาและนับปริมาณของสินค้าแล้ว จากนั้นพยักหน้า "ใช่ มีเยอะประมาณนี้แหละ"

แม้ว่าคนรับช่วงต่อจะเป็นสมาชิกของกลุ่มทหารรับจ้างฟรังโคลิน แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่ต้องการซื้อสินค้าจริงๆ ยังไงพวกเขาก็กลุ่มเดียวกัน สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับพวกเขาในตอนนี้คือการขายสินค้านี้

เฉพาะเมื่อสินค้ากลุ่มนี้ตกไปอยู่ในมือของผู้อื่นเท่านั้น พวกเขาถึงจะได้รับเงินที่มากขึ้น

"สินค้าล็อตนี้ถือว่าส่งถึงมือแล้วรึยัง หากส่งถึงแล้ว คุณรีบจ่ายเงินมาแล้วเราจะได้รีบไสหัวไป"

เนี่ยเฟิงแกล้งทำเป็นใจร้อน หมิงอี๋หานพยักหน้าเห็นด้วย

"ฉันเป็นแค่คนรับช่วงต่อ ฉันไม่มีสิทธิ์ซื้อสินค้าล็อตนี้ พวกคุณต้องจัดส่งชุดนี้ไปที่โรงงานภาคตะวันออกของเมือง"

“แม่งเอ้ย ส่งคนรับช่วงต่อก่อนหน้านี้ แล้วเขาก็แสดงประวัติการโอนเงินให้ฉันดู แค่นั้นแหละ ตอนนี้ฉันต้องไปที่ภาคตะวันออกของเมือง?”

พฤติกรรมที่ใจร้อนของเนี่ยเฟิงนั้นเหมือนจริงมาก เถียนเถียนชำเลืองมองกันและกันกับสมาชิกในทีมอีกคน

“ช่วยไม่ได้ พี่เนี่ยลองคิดดูคราวนี้มีสินค้าล็อตนี้เยอะมาก ทุกคนต้องระมัดระวัง พี่เนี่ยเรารีบไปกันดีกว่า รีบไปรีบกลับพี่ว่าไง?”

เนี่ยเฟิงเกาหัวของเขาแล้วพยักหน้า "ก็ได้! ในเมื่อนายพูดอย่างนั้น มันดูไม่สมเหตุสมผลที่ฉันจะไม่ไป"

“ผมจะไปกับคุณ คนของเราจะปกป้องคุณไม่ต้องกังวล จะไม่มีความแตกต่างแน่นอน”

เนี่ยเฟิงชำเลืองไปที่ฝ่ายตรงข้าม ขดริมฝีปากของเขา "คนตัวเล็กอย่างพวกนายไม่รู้จะสู้ใครไหว!"

เพราะเขาเป็นหัวหน้าของกลุ่มทหารรับจ้างฟรังโคลิน

แต่ท้ายที่สุดแล้ว ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นแค่หัวหน้าใหญ่ที่ขนส่งบุหรี่ เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าตัวเองนั้นเก่งแค่ไหน?

“ช่างมันเถอะ ในเมื่อนายมีใจดวงนี้ ฉันจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น”

พวกเนี่ยเฟิงขึ้นรถอีกคัน และรถก็เคลื่อนตัวออกไป

หลังจากขับรถมาเกือบชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงโรงงานในภาคตะวันออกของเมือง

“ผมยังไม่เคยมาที่นี่เลย”

เนี่ยเฟิงขมวดคิ้วและมองไปรอบๆอย่างสงสัย

“ไม่เคยมาก็ถูกแล้ว เอาล่ะหยุดมองไปรอบๆ เรารับเข้าไปส่งของเถอะ”