บทที่288 เหตุการณ์ร้ายแรงแต่ไม่อันตราย

“เมื่อกี้ตำรวจมา และบอกเราว่า พวกเขาพบศพของเย่หลังในรถถูกระเบิดอย่างยับเยิน”

หมิงอี๋หานถอนหายใจออกช้าๆ “ตอนนี้นายน่าจะโล่งใจแล้วสินะ?”

“ไม่เป็นไร แม้ว่าเขาจะรอดจากเหตุการณ์เลวร้ายนี้ ฉันก็จะทำให้เขาร่างกายแหลกเหลว คราวนี้เขาโชคดี แต่เขาจะไม่มีโชคดีแบบนั้นอีกในครั้งหน้า”

เนี่ยเฟิงยังรู้สึกว่านี่เป็นความโชคดีของเย่หลัง

“นายนี่คิดเล็กคิดน้อยจริงๆ โอเค ในเมื่อนายโอเคก็พักผ่อนเถอะ แล้วฉันจะไปซื้ออะไรให้กิน”

ทันทีที่เนี่ยเฟิงตื่นขึ้นมา หัวของเขายังคงเบลอเล็กน้อย ดังนั้นมองสิ่งของต่างๆไม่ได้ชัดขนาดนั้น แต่ตอนนี้สติสตางค์กลับมาแล้ว

เขาเห็นชัดเจนว่าดวงตาของหมิงอี๋หานแดงเล็กน้อย ราวกับว่าร้องไห้มาไม่นาน

เนี่ยเฟิงพูดติดตลกว่า "พี่สี่ เมื่อกี้พี่ร้องไห้เหรอ?"

หมิงอี๋หานส่ายหัว “ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฉันผ่าตัดให้นายเอง ทำไมฉันต้องร้องไห้? หรือเพราะฉันไม่มั่นใจในตัวเองเหรอ?”

"มันยากที่จะพูด บางทีพี่อาจกังวลว่าฉันจะไม่ตื่นอีกล่ะ?"

ท่าทีที่ดื้อรั้นของเนี่ยเฟิง ทำให้หมิงอี๋หานพ่นลมอย่างเย็นชา “หยุดพูดไร้สาระ ฉันช่วยชีวิตนาย นายต้องจำไว้ว่านายเป็นหนี้บุญคุณฉัน และต้องชดใช้คืน โอเค นายยังต้องพักผ่อนให้เพียงพอ หยุดพูดได้แล้ว"

เนี่ยเฟิงพยักหน้า "โอเค ตอนที่พี่ไปซื้อข้าวพิเศษเนื้อเยอะๆนะ ตอนที่อยู่ในฝัน ฉันฝันว่ากำลังกินเนื้อคำโตๆ ตอนนี้ฉันหิวมาก"

เมื่อหมิงอี๋หานปิดประตู เขาก็เอื้อมมือออกไปสัมผัสดวงตาของเขาโดยไม่รู้ตัว และพูดกับตัวเอง “มันชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เย่หรูเสว่รู้ว่าเนี่ยเฟิงฟื้นแล้ว ไม่ว่ายังไงก็ต้องมาเยี่ยมเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อเขามองไปที่เย่หรูเสว่ที่สามารถวิ่งและกระโดดได้

“พี่หก พี่แน่ใจหรือว่าไม่มีบาดแผลอื่นบนร่างกายของพี่ พี่ต้องการไปตรวจสอบอย่างใกล้ชิดมั้ย?”

“ฉันได้ตรวจหลายครั้งแล้ว และร่างกายของฉันไม่มีตรงไหนเจ็บ แม้ว่ามือของฉันจะเคล็ด แต่ก็ถูกเชื่อมกลับเข้าด้วยกันแล้ว ตอนนี้อาจจะเคลื่อนไหวลำบากเล็กน้อย”

เย่หรูเสว่เห็นว่าเนี่ยเฟิงดูเหมือนจะไม่เป็นไร เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "โทษฉันเองเลยที่ไม่ดี ถ้าฉันไม่ได้ถูกจับโดยผู้ชายคนนั้น ก็จะไม่เป็นภาระให้นาย ดูสิ ที่นายกลายเป็นแบบนี้ก็เพราะฉัน"

“นี่เกี่ยวอะไรกับพี่ล่ะ?” เนี่ยเฟิงส่ายหัว “ผู้ชายคนนั้นเจ้าเล่ห์เกินไป”

“นายไม่ต้องมาปลอบฉันหรอก ตอนนั้นฉันโดนเขาจับเป็นตัวประกัน แต่ฉันก็ขยับตัวไม่ได้ ผู้ชายคนนั้นแข็งแกร่งมาก แต่ทำนายลำบาก ฉันก็รู้สึกไม่สบายใจ!”

เมื่อคืนเย่หรูเสว่คิดอยู่เสมอว่าถ้าเนี่ยเฟิงไม่ตื่น หลับไปตลอด เธอควรทำอย่างไร?

แม้ว่าเนี่ยเฟิงจะตื่นขึ้นแล้ว แต่เย่หรูเสว่ยังคงตำหนิตัวเอง

“มีอะไรจะกินไหม? ฉันจะลงไปซื้อให้เดี๋ยวนี้!”

เนี่ยเฟิงส่ายหัว "มือของพี่ต้องการการพักผ่อนที่ดี ตอนนี้พี่ไม่สามารถขยับมันได้ อีกอย่างฉันจะให้พี่ซื้ออาหารให้ฉันได้อย่างไร? เพราะพี่ยังได้รับบาดเจ็บอยู่"

“ไม่เป็นไร ฉันยังมีเพื่อนร่วมทีมอยู่ ฉันให้พวกเขาไปซื้อให้ได้! พวกเขาชื่นชมนายมาก พวกเขาคิดว่านายช่วยฉันให้รอดจากพวกอันธพาลเมื่อคืนนี้!”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเย่หรูเสว่ "แม้แต่ผู้อำนวยการของเราก็ยังต้องการพบนาย!"

"นี่ทำให้ฉันตื่นตะลึง เพราะได้รับความเมตตาอย่างคาดคิดไม่ถึง" เนี่ยเฟิงยิ้ม