บทที่289 รักษาตัว

สำหรับหมิงอี๋หานแล้ว ไม่ว่าเนี่ยเฟิงจะขอร้องเรื่องอะไร เธอก็จะรับปากทันที จะว่าไปตอนนี้เนี่ยเฟิงได้รับบาดเจ็บ หมิงอี๋หานจึงต้องตามใจเนี่ยเฟิงเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

“แผ่นหลังของนายมีแผลไหม้ที่สาหัสมาก เดี๋ยวสักพักนายไม่ต้องเตรียมตัวนั่งต่อไปแล้วนะนอนคว่ำหน้าต่อไปเลย”

หลังจากที่เนี่ยเฟิงกินทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว หมิงอี๋หานก็ได้พูดเน้นย้ำให้เขา

เนี่ยเฟิงจึงทำได้แค่ฝืนนอนคว่ำหน้าต่อไป หลังจากนั้นเขาก็ได้พิมพ์ใบสั่งยาไว้บนโทรศัพท์ “แผลที่อยู่บนร่างกายของฉัน ฉันรู้ดี เธอกลับไปให้คนช่วยฉันตามหายาพวกนี้หน่อย ใช้ยาพวกนี้ทาบนแผล แผลฉันจะได้หายเร็วมากยิ่งขึ้น”

หมิงอี๋หานรับโทรศัพท์มา และมองดูรายชื่อยาที่อยู่บนโทรศัพท์ จากนั้นเธอก็ได้พยักหน้า“ใบสั่งยาของนายมีผลต่อการรักษาแผลไฟไหม้ได้ยอดเยี่ยมมากๆ ถ้าเกิดเป็นฉัน ฉันคงคิดไม่ถึง”

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพรสวรรค์ของแต่ละคนนั้นแตกต่างกันออกไปจริงๆ หมิงอี๋หานก็ฉลาดมากพอแล้ว แต่ว่าสมองของเนี่ยเฟิงกลับว่องไวกว่าหมิงอี๋หานด้วยงั้นเหรอ

“พี่สี่ฉันเชี่ยวชาญการแพทย์ตะวันตก ฉันเชี่ยวชาญในการแพทย์แผนจีน มันแตกต่างกันมาก”

“นายไม่ต้องปลอบใจฉันแล้วล่ะ ฉันรู้อยู่ว่าตัวเองเก่งไม่พอ ฉันถึงได้คิดหาวิธีที่จะพัฒนาตัวเอง เดี๋ยวกลับไปฉันจะไปตามหายาพวกนี้ให้นายเอง นายพักผ่อนดีๆก็พอแล้ว”

หลังจากที่หมิงอี๋หานจากไปแล้ว ภายในห้องพักผู้ป่วยก็เหลือแค่เนี่ยเฟิงคนเดียวแล้ว เนี่ยเฟิงกำลังเล่นโทรศัพท์มือถืออย่างเบื่อหน่าย และนึกย้อนไปถึงคำพูดทั้งหมดที่ตัวเองได้พูดกับเย่หลังในเมื่อคืนนี้ เย่หลังบอกว่าเขาไม่สามารถค้นหาความจริงได้จริงๆ

หรือว่าคุณนายหลันนั่นจะหลบหนีไปแล้ว?

เนี่ยเฟิงกัดฟันกรอด จากนั้นเขาก็ได้ออกคำสั่ง “จับตาดูคนในตระกูลหลันอย่างใกล้ชิดโดยเฉพาะคุณนายหลัน!”

ความสนุกในครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น เขาไม่อยากปล่อยให้ฝ่ายตรงข้ามจบลงไปแค่ฝ่ายเดียว เขาจะต้องค้นหาความจริงของเรื่องนั้นให้ได้ อีกอย่างเขาจะไม่ยอมปล่อยให้ใครรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!

เมื่อถึงช่วงเย็น เย่หรูเสว่ก็ได้มาถึงแล้ว และเธอก็ได้พาพวกผู้อำนวยการมาด้วย

เนื่องจากเรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งก่อน ทำให้มีผู้อำนวยการอีกคนหนึง —— ผู้อำนวยการวาง วางชิง ย้ายมาที่นี่

วางชิงมองดูเนี่ยเฟิงที่เข้าร่วมการไล่ตามผู้ร้ายในครั้งนี้ ก่อนที่เขาจะหัวเราะดังลั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ “เด็กหนุ่มสมัยนี้นี่จริงๆเลยนะ ไอ้หนู นายมีความคิดที่อยากจะเข้าร่วมพวกเราบ้างหรือเปล่า?!”

“ผู้อำนวยการครับ ตอนนี้ผมยังไม่มีความคิดนั้น เพราะคุณก็น่าจะรู้อยู่เหมือนกันนะครับว่าเด็กหนุ่มมักจะขี้เล่น จะว่าไป ถ้าเกิดผมเข้าร่วมทีมของพวกคุณ งั้นผมก็ต้องเป็นเพื่อนร่วมงานกับพี่หกผมไม่ใช่เหรอครับ ถึงตอนนั้นพี่หกผมจะเข้มงวดและจริงจังกับผมมากกว่าเก่าได้!” วางชิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ที่แท้นายก็กลัวเรื่องนี้หรอกเหรอ นายไม่ต้องเป็นห่วง ขอแค่นายเข้าร่วมทีมของเรา งั้นเดี๋ยวฉันจะไปบอกกับพี่สาวนายเองว่าไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับนาย! เป็นยังไง?”

“เดี๋ยวผมขอพิจารณาก่อนนะครับ แต่ว่าถ้าเกิดมีเรื่องไหนที่ต้องการความช่วยเหลือจากผม คุณขอร้องมาได้เต็มที่เลยนะครับ ทำงานรับใช้ประชาชน!” เนี่ยเฟิงยิ้มยิงฟัน เขาไม่อยากถูกพวกกฎเกณฑ์ต่างๆผูกมัด ถ้าเกิดวางชิงรู้ว่าเนี่ยเฟิงคือราชามังกรในสำนักมังกร เขาต้องไม่กล้าพูดคำพูดแบบนั้นออกมาแน่นอน

“ได้ ไอ้หนูนายมีลักษณะนิสัยเฉพาะตัวที่เพียงพอมาก ฉันชอบมาก ใช่สิ! นายช่วยพวกเราทำคดีความใหญ่ได้สำเร็จ เพราะฉะนั้นทางเราจึงมอบชายธงเพื่อเป็นการขอบคุณนาย นายดูซิว่านายชอบหรือเปล่า?”

วางชิงก็เป็นคนที่เด็ดเดี่ยวมากๆคนหนึงเลย เห็นเพียงเขาหยิบชายธงออกมา แล้วกางมันออกมาต่อหน้าเนี่ยเฟิง “เยาวชนตัวอย่างที่กล้ายืนหยัดเพื่อสิ่งที่ถูกต้อง!”

เนี่ยเฟิงก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าชาตินี้ตัวเองจะได้รับชายธงแบบนี้ด้วย เขารู้สึกสนใจมากๆ

“ชอบมากเลยครับ!”

วางชิงยิ้มพลางเก็บชายธงเข้ามา “นายชอบก็ดีแล้ว ยังมีรางวัลตอบแทนอยู่ เดี๋ยวทางเราจะส่งมาให้นายสายๆหน่อยนะ! นายได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ ต้องรักษาตัวดีๆก่อน ในส่วนของคำให้การต่างๆ เดี๋ยวฉันจะให้พี่สาวนายมาลงบันทึกประจำวันให้นาย”