ตอนที่ 342
บทที่342 ได้เปรียบแล้วยังจะทำไขสือ
October 28, 2026
อาเสือจำใจต้องตั้งรับเนี่ยเฟิง เพราะความเร็วของเนี่ยเฟิงรวดเร็วมากจริงๆ!
เนี่ยเฟิงยกเท้าข้างหนึ่งลอยขึ้นมา เตะไปที่คอของอาเสือทันที!
สำหรับมนุษย์แล้วพูดได้ว่า ลำคอคือจุดที่เปราะบางเป็นพิเศษ
ไม่เพียงแค่ลำคอ ยังมีข้อต่อกระดูกอีกอย่าง แม้จะปราดเปรียวอย่างมาก และใช้สอยได้อย่างคล่องแคล่วเป็นพิเศษ แต่เพราะโยกคลอนได้ ดังนั้นความเป็นไปได้ที่จะแตกหักจึงมีมากเช่นเดียวกัน
ลำคอเชื่อมต่อกับศีรษะ อาจถูกหักได้อย่างง่ายดาย อาเสือจำเป็นต้องยกมือขึ้นมาตั้งรับ!
แต่สิ่งที่ทำให้อาเสือตกตะลึงก็คือ เนี่ยเฟิงไม่เพียงแค่มีความเร็ว แต่ยังมีพลังโจมตีอันน่ากลัวอีกด้วย
อาเสือเป็นพวกมีพละกำลัง รูปร่างแข็งแรงกำยำ คนแบบเนี่ยเฟิง เขาแทบจะใช้มือข้างเดียวก็จัดการได้แล้ว! แต่เนี่ยเฟิงในตอนนี้ช่างทำให้คนตกตะลึงนัก!
เพราะอาเสือไร้หนทางรับมือโดยสิ้นเชิง!
มือซ้ายที่เขายกชื้นมากันไว้สั่นสะท้าน รู้สึกถึงความเจ็บปวดได้รางๆ!
ในความเป็นจริง เนี่ยเฟิงยังออมแรงไว้บางส่วน ไม่อย่างนั้นตอนนี้กระดูกมือของอาเสือคงหักไปแล้ว
เนี่ยเฟิงเห็นสองตาของอาเสือเผยแววประหลาดใจออกมา มุมปากเขาก็อดยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่ “อาเสือ! ตอบโต้บ้างสิ! อย่าออมมือให้ผม!”
อาเสือภายในใจหนักหน่วงขึ้นมา ไอ้หมอนี่ มีกึ๋นอย่างแท้จริง!
“อย่าเก๋าให้มากนัก! ไอ้หนู!”
อาเสือพลันถอยหลังหนึ่งก้าว จากนั้นก็สะบัดแขนตัวเอง ตอนนี้เขาไม่กล้าประมาท
เดิมคิดว่าเนี่ยเฟิงเป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่ง แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะรวดเร็วถึงขนาดนั้น แถมฝีมือยังเป็นเลิศอีกด้วย!
อาเสือเลียริมฝีปากที่แห้งผาก จากนั้นก็ทำการโต้กลับทันที!
เพียงแต่อาเสือพบว่า เนี่ยเฟิงรวดเร็วเกินไป เขาตามไม่ทันโดยสิ้นเชิง!
ตนเองราวกับเป็นสุนัขตัวหนึ่ง ถูกแหย่เล่นไปรอบๆ!
หลังเนี่ยเฟิงสิ้นเปลืองกำลังกับอาเสือไปพอสมควรแล้ว ก็เพิ่มการโจมตีโดยตรงไปอีกสองสามครั้ง อาเสือก็รู้โดยทันทีว่าตนไม่ใช่คู่มือ! วิชายุทธของเขาใช้ออกมาเท่าไหร่ก็ไม่มีประโยชน์!
เพราะเขาไร้หนทางแตะถูกเนี่ยเฟิงโดยสิ้นเชิง! ได้แต่ถูกเนี่ยเฟินทารุณอยู่ฝ่ายเดียว!
“ฉันยอมแพ้แล้ว!”
อาเสือพบว่าลมหายใจของตนเองเปลี่ยนเป็นกระชั้นขึ้นเรื่อยๆ ตอนที่เนี่ยเฟิงยังสู้ได้อย่างสบายๆ อยู่ ก็รู้แล้วว่าตนเองไม่ใช่คู่มือของเนี่ยเฟิง
เดิมทีนี่ก็เป็นการแลกเปลี่ยนความรู้ระหว่างกันของพวกเขา ดังนั้นอาเสือจึงพอแล้ว
การแพ้ให้กับคนที่แข็งแกร่งกว่าตนเอง ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไร
ที่น่าอายคือตนเองแพ้แล้วแต่ไม่ยอมรับ
เนี่ยเฟิงชอบคนอย่างเหลยจ้านและอาเสือมาก เพราะพวกเขาแพ้ก็บอกว่าตนเองแพ้อย่างตรงไปตรงมา นี่คือคุณสมบัติที่ไม่เลวอย่างหนึ่ง
“ประมือกับอาเสือช่างทำให้คนอกสั่นขวัญแขวนจริงๆ! ผมเหงื่อออกไปทั่วตัวแล้ว!”
อาเสือ：……
เหลยเทียน：……
คนอื่นๆ ：……
เจ้าหมอนี่พูดโกหกหน้าตายชัดๆ เขาไม่มีเหงื่อออกเลยสักหยด ยิ้มอยู่ตลอดจนจบการต่อสู้ แถมยังบอกว่าประมือกับอาเสือแล้วขวัญหนีดีฝ่อ นี่มันมากไปแล้วนะ!
“ไอ้หนู นายอย่าได้เปรียบแล้วทำเป็นไขสือสิ!”
เหลยเทียนเดินขึ้นหน้ามา ตบๆ ไปที่แผ่นหลังของเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงทนไม่ไหวหัวเราะออกมา “ผมเปล่า ผมรู้สึกว่าอาเสือเก่งมากจริงๆ!”
“เสือ แขนนายได้รับบาดเจ็บสินะ? นายไปหาหมอของเราจัดการรักษาก่อนเถอะ!”
เหลยเทียนมองอาเสือแวบหนึ่ง บอกให้อาเสือไปรักษาแขนของตนเองก่อน เขาอยากจะพูดคุยกับอัจฉริยะผู้นี้ให้มากๆ สักหน่อย
“ไม่ต้อง! อาเสือ! พี่เฟิงของเราไม่เพียงมีวิชายุทธที่ยอดเยี่ยม เขายังมีฝีมือทางการแพทย์ที่สูงล้ำอีกด้วย ให้เขาลองนวดให้คุณดูสิ! รับรองไม่ผิดหวัง!”