บทที่344 เหลวไหลสิ้นดี

หลังจากที่อาจารย์อาท่านนั้นได้ยิน ก็ยิ้มออกมาอย่างทนไม่ไหว “ความต้องการนี้ของนายช่างพิเศษมากจริงๆ”

“แม้ผมจะไม่ขาดผู้ติดตาม แต่การมียอดฝีมือด้านมวยไทยเป็นผู้ติดตามผม ผมรู้สึกว่าผมได้หน้าอย่างมาก”

เนี่ยเฟิงแย้มยิ้ม ความจริงแล้วเนี่ยเฟิงก็รู้เช่นกันว่าคนอย่างเขาเป็นคนมีความทะนงในตัวเอง

หากเนี่ยเฟิงช่วยเขา เขาก็ต้องมาตอบแทนบุญคุณ เนี่ยเฟิงไม่ต้องการสิ่งเหล่านี้ แต่ก็ไร้หนทางปฏิเสธเช่นกัน

เพื่อเลี่ยงไม่ให้เกิดความยุ่งยากโดยไม่จำเป็น ดังนั้นเนี่ยเฟิงถึงบอกอาจารย์อาว่าตนเองคิดจะให้เขาทำอะไรเสียแต่เนิ่นๆ

“ตกลง ฉันรับปากนายได้ เพียงแต่หมอเทวดาตัวเล็กๆ อย่างนายต้องรักษาฉันให้หายก่อนถึงจะได้”

เนี่ยเฟิงมองขาของอาจารย์อา “งั้นผมจะเริ่มแล้วนะ”

“ช้าก่อน!”

ในเวลานี้เอง ผู้อาวุโสท่านหนึ่งก็เดินทอดน่องเข้ามาอย่างช้าๆ

เนี่ยเฟิงมองผู้อาวุโสท่านนั้นที่เดินกะโผลกกะเผลกเข้ามา จึงอดประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อยอย่างห้ามไม่ได้

“ท่านหัว คุณมาได้ยังไง?”

อาจารย์อารู้สึกสงสัยอยู่บ้าง

“เหลยเป้า! แกบ้าไปแล้วเหรอ? แกไม่ต้องการชีวิตแล้วใช่ไหม? พวกหมอเทวดาก็เคยบอกแล้วว่าขาคู่นี้ของแกเพราะเคยผ่านการรักษามาหลายครั้งเกินไป จึงทำให้เอ็นและกระดูกบอบช้ำ หากแกยังดันทุรังและโง่เขลาอีก ช้าเร็วกระแสพิษก็จะแล่นเข้าสู่หัวใจจนตาย!”

ท่านหัวคือประธานสมาคมที่ดำรงตำแหน่งสูงสุดของสมาคมการต่อสู้

อันที่จริงตอนนี้ไม่ควรจะเป็นเหลยเทียนที่เป็นประธานสมาคม

เพราะสติปัญญาของเหลยเทียนยังมีไม่มากพอ หากต้องเป็น ก็ควรจะเป็นเหลยเป้าที่จะเป็น

เพียงแต่เพราะเหลยเป้าประลองการต่อสู้กับคนคนนั้น จึงปกป้องชื่อเสียงของสมาคมการต่อสู้เอาไว้ได้ และเพราะต่อสู้เสมอกับคนคนนั้น ตนเองจึงกลายเป็นคนพิการไปเช่นกัน

ท่านหัวตามหาหมอเทวดามาแล้วไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง แต่พวกเขาต่างก็ไร้หนทางที่จะรักษาเหลยเป้าได้

“ผมรู้แน่นอนอยู่แล้ว”

เหลยเป้าพยักหน้า “เพียงแต่ผมเองก็เข้าใจว่า หากผมมีชีวิตอยู่แบบนี้ต่อไปก็ไม่ใช่เจตนาเดิมของผมเช่นกัน ผมโหยหาฟ้าดินที่กว้างใหญ่ไพศาลขึ้นกว่าเดิม ดังนั้นท่านหัว คุณให้ผมไปเถอะ!”

“เหลวไหลสิ้นดี! นี่ก็แค่คนเสียสติคนหนึ่ง! แกจะเชื่อคำพูดของคนเสียสติเหรอ! แกไม่คิดบ้างว่าหากเขามีความสามารถขนาดนั้น จะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

ท่านหัวไม่เชื่อเนี่ยเฟิงเลยสักนิดว่าจะสามารถรักษาขาของเหลยเป้าให้หายได้”

เหลยเป้ามีบุญคุณต่อสมาคมการต่อสู้ของพวกเขา เขาจะมองดูผู้มีพระคุณของตนเองจากไปต่อหน้าตนเองทั้งแบบนี้ได้อย่างไร?

ท่านหัวเองก็ชอบเหลยเป้ามากที่สุดเช่นกัน เมื่อก่อนเหลยเป้าเหมือนกับเป็นหน้าตาของสมาคมการต่อสู้ พอผู้อื่นได้ยินคำว่าเหลยเป้าสองคำนี้ ก็ไม่มีใครมาก่อเรื่องอีก

“ตาแก่ คุณพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนัก ผมไม่มีความสามารถยังไง? ความสามารถนี้ของผมยิ่งใหญ่มากนะ!”

เนี่ยเฟิงไม่เกรงใจ และไม่มีการถ่อมตัวเลยสักนิด แน่นอนว่าการถ่อมตัวของเนี่ยเฟิงล้วนเป็นการมองคน

“หยุด! นายอย่ามาโม้ดีกว่า! ความสามารถยิ่งใหญ่พวกนั้น ล้วนเป็นของคนวัยชราเหมือนกับฉัน ไม่มีสติปัญญาเลยสักนิด จะเป็นหมอเทวดาไอ้อย่างไร? นายไม่ดูตัวเองบ้างว่าขนยังขึ้นไม่ครบด้วยซ้ำ!”

“ครบแล้วแน่นอน!”

เนี่ยเฟิงตบอก “ในเมื่อผมพูดเช่นนี้กับเขา ผมย่อมต้องมีความมั่นใจแน่นอน ผมมั่นใจในสิ่งที่ผมทำ คุณไม่ให้ผมลองดูล่ะ?”

ท่านหัวไม่อยากให้เหลยเป้าเอาตัวไปเสี่ยงอันตราย “ไม่ว่านายจะคุยโม้เป็นคุ้งเป็นแคว เรื่องนี้ก็ไม่อาจทำได้! เหลยเป้า แกตั้งสติหน่อย! แกยังมีชีวิตอยู่ ก็ต้องมองไปข้างหน้า! แกรู้ไหม!”

เมื่อกี้เหลยเป้าร้อนใจไปจริงๆ ถูกเนี่ยเฟิงมองออกว่าบาดแผลที่ตนเองได้รับคืออะไร เขาป่วยจึงร้อนใจอยากจะหาหมอ ทำให้เขาไม่ได้คิดถึงจุดนั้น

แต่เหลยเป้าก็รู้สึกเช่นกันว่านี่อาจจะเป็นโอกาสเดียว หากเนี่ยเฟิงรักษาเขาได้จริงๆ ล่ะ?

หลังเหลยเป้าต่อสู้ดิ้นรนอยู่สักพัก จู่ๆ ดวงตาก็พลันเบิกกว้างขึ้น “ฉันจะลองดู! เจ้าหนู ฉันเชื่อนาย นายช่วยฉันเถอะ!”

“เหลวไหล! แกอย่าขยับ! มาจากตรงไหนก็กลับไปตรงนั้น!”