บทที่345 ยืนได้แล้ว

เขารีบให้คนไปเรียกพวกเหลยเทียนมาที่นี่ ไม่อาจปล่อยให้เหลยเป้าเหลวไหลต่อไปได้

แต่เวลานี้เนี่ยเฟิงได้ฝังเข็มแรกลงไปแล้ว

พอเข็มต่อไป เหลยเป้าก็ไม่มีความรู้สึกใดๆ อีก เดิมขาคู่นี้ของเขาก็ขยับไม่ได้อยู่แล้ว จะมีความรู้สึกอะไรได้อย่างไรกัน?

เขาจิตตกอยู่บ้างเล็กน้อย เพียงแต่ไม่นานเท่าไหร่นัก เข็มของเนี่ยเฟิงก็แทงลงมาอีก

หนนี้ เหลยเป้ารู้สึกได้ถึงความรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่งที่กำลังเอ่อล้นขึ้นมา เขาอดตกตะลึงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

เขาเองก็ไม่แน่ใจนักเช่นกัน ไม่รู้ว่าตนเองรู้สึกจริงๆ หรือไม่

เขาเลียริมฝีปากที่แห้งผาก หลังผ่านไปสักพัก จู่ๆ เหลยเป้าก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดสายหนึ่งที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมา!

พึงรู้ไว้ว่าขาคู่นี้ไร้ความรู้สึกมาเกือบสิบปีแล้ว! ตอนนี้ถึงกับรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดแล้ว! นี่มันช่างมหัศจรรย์จริงๆ”

“นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น”

เนี่ยเฟิงดูเหมือนจะจับอารมณ์ของเหลยเป้าได้ จึงเอ่ยประโยคนี้ออกมาอย่างแผ่วเบา

จากนั้น เนี่ยเฟิงก็ฝังเข็มให้เหลยเป้าอีก เพียงไม่นานเข็มเงินก็ฝังไปทั่วจุดสำคัญบนขาสองข้างของเหลยเป้า

ความรู้สึกเจ็บปวดราวกับคลื่นน้ำ ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมาลูกแล้วลูกเล่า!

เหลยเป้าดีใจ เขาถึงขั้นตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว

พอพวกเหลยจ้านเห็นฉากนี้ ก็ได้แต่รู้สึกว่ามหัศจรรย์เกินไปแล้ว!

เดิมทีพวกเขารู้อยู่แล้วว่าเนี่ยเฟิงเป็นคนที่เก่งกาจมาก แต่คิดไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงจะถึงกับเป็นวิชาฝังเข็มด้วย! นี่มันจะเจ๋งเกินไปแล้ว!

ตอนที่พวกเหลยเทียนรุดมาถึง สถานการณ์ก็เกิดขึ้นจนไม่อาจจัดการได้แล้ว

“นี่พวกนายกำลังทำอะไร?”

“แกรีบต่อว่าเด็กคนนี้เร็ว! เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังทำอะไรอยู่! ทำแบบนี้จะทำร้ายเหลยเป้าได้!”

พอท่านหัวเห็นเหลยเป้ามาถึง ก็พูดแล้วชี้ไปที่เนี่ยเฟิงอย่างโกรธจัด

เวลานี้เนี่ยเฟิงกำลังฝังเข็มอย่างตั้งอกตั้งใจ เหลยเทียนจึงคิดจะเข้าไปขวางไว้

เพราะเหลยเทียนรู้สึกว่า แม้เนี่ยเฟิงจะนวดเป็นอยู่บ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะรักษาหายได้ ขนาดหมอเทวดาตั้งมากมายขนาดนั้นยังรักษาโรคเรื้อรังนี้ไม่หายเลย!

แต่เหลยเป้ากลับห้ามเหลยเทียนไว้ “ศิษย์พี่! อย่ายุ่งกับผม! หากผมตาย ก็ปล่อยให้ตายไปเถอะ! ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา! นี่คือโอกาสสุดท้ายของผมแล้ว! ตอนนี้ผมกำลังรู้สึกได้ถึงความเจ็บของขาคู่นี้แล้ว!”

พอเหลยเป้าพูดคำนี้ออกมา เหลยเทียนก็อดตกตะลึงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ พึงรู้ไว้ว่านี่ไม่อาจเป็นไปได้โดยสิ้นเชิง เพราะขาคู่นี้ของเหลยเป้าไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดมานานมากแล้ว

ตอนนี้ถึงกับรู้สึกว่าขาเจ็บแล้ว?

เนี่ยเฟิงไม่พูดอะไร ฝังเข็มต่อไป สิ่งนี้จำเป็นต้องใช้สมาธิถึงจะได้ หากเสียสมาธิ เข็มเกิดฝังโดนตรงที่ที่ไม่ควรฝัง อาจจะเกิดการบาดเจ็บได้

เพียงไม่นาน เหลยเป้าก็เจ็บอย่างรุนแรงขึ้นมาแล้วจริงๆ เขารู้สึกถึงความเจ็บอันน่าหวาดกลัวชนิดหนึ่งที่กำลังเดินทางมาตามเส้นชีพจรของตัวเอง

ราวกับจะฉีกเลือดเนื้อเขาออกทั้งเป็น เขาเจ็บจนต้องสูดลมหายใจเข้าด้วยความหนาวเหน็บ!

เนี่ยเฟิงฝังเข็มสุดท้ายลงไป จากนั้นค่อยยืนขึ้นมาปาดเหงื่อบนหน้าผาก “ใกล้เต็มทีแล้วล่ะ อีกไม่นานหรอก อาการป่วยที่ขาของคุณก็จะหายดี”

“มหัศจรรย์ขนาดนี้เชียว?!”

ทุกคนมองไปที่เนี่ยเฟิงอยากไม่อยากจะเชื่อ

เนี่ยเฟิงพยักหน้าอย่างมั่นใจเป็นพิเศษ “ใช่ ก็มหัศจรรย์ขนาดนี้แหละ ทำไมเหรอ?”

ฝังแค่ไมี่กี่เข็มก็หายดีแล้วเนี่ยนะ?