บทที่346 ลูกพี่

“ผมอยากลุกขึ้นมาด้วยตัวเอง พวกคุณอย่าเข้ามายุ่ง!”

เหลยเป้ากัดฟัน ปฏิเสธความหวังดีของคนอื่นๆ ที่เข้ามาช่วยประคองเขา เขายืนขึ้นมาด้วยการอาศัยจิตใจอันแน่วแน่และพลังของตัวเอง

แม้จะยังคงรู้สึกว่าขาของตนเองเจ็บปวดราวกับถูกเข็มทิ่มตำ แต่ความเจ็บปวดนี้มาเร็วได้ก็ไปเร็วได้เช่นกัน

เหลยเป้ายืนขึ้นมาได้อีกครั้งอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้เขาไม่มีสิ่งของที่ช่วยพยุงใดๆ แม้ว่าขาของเขาจะสั่นระริกก็ตาม

พริบตาที่เขายืนขึ้นมา ขอบตาก็เอ่อร้อน พอพวกเหลยเทียนเห็นเหลยเป้ายืนขึ้นมาได้อีกครั้ง ก็ตื้นตันใจจนไม่รู้จะพูดออกมาอย่างไร

เหลยเทียนย่อมรู้พรสวรรค์ของศิษย์น้องผู้นี้ดี ด้วยเหตุนี้เขาจึงอยากทำให้ศิษย์น้องมีกำลังใจขึ้นมาใหม่อีกครั้งมาตลอด

เพียงแต่ เรื่องที่เหลยเป้าไม่อาจฝึกฝนได้เป็นไฟสุมขอนสำหรับตนเอง

เขารู้มาตลอดว่าตนเองอยากจะทำอะไร หนนี้สามารถยืนหยัดขึ้นมาใหม่อีกครั้งได้ สำหรับเหลยเป้าแล้ว ก็คือการได้เกิดใหม่อีกครั้ง

“ในเมื่อยืนขึ้นได้แล้ว อย่างนั้นสองสามวันนี้คุณน่าจะปรับตัวได้ ผมช่วยจัดระเบียบเลือดลมในร่างกายให้คุณแล้ว ต่อให้อยากฝึกฝนวิชาอีกครั้ง ก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร”

พอเนี่ยเฟิงพูดคำนี้ออกมา สายตาของทุกคนก็มารวมกันอยู่ที่ตัวเขา

“เนี่ยเฟิง ไม่! ควรจะเรียกคุณว่าหมอเทวดาถึงจะถูก! คิดไม่ถึงเลยว่าวิชาแพทย์ของคุณจะถึงกับยอดเยี่ยมขนาดนั้น! ผมไม่รู้ว่าคุณทำได้ยังไง แต่นี่ช่างมหัศจรรย์มากจริงๆ! ขอบคุณมาก!”

เหลยเทียนตื่นเต้นยิ่งกว่าเหลยเป้าเสียอีก เขาเดินขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าว จับมือของเนี่ยเฟิงไว้ เอ่ยคำขอบคุณไม่ขาด

“ต่อไปคุณก็คือผู้มีพระคุณของสมาคมการต่อสู้ของเรา! ท่านผู้มีพระคุณ! โปรดรับการคำนับจากผม!”

คนอย่างเหลยเทียนบอกว่าคุกเข่าก็คุกเข่า รวดเร็วอย่างยิ่ง เขาก็คุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุ้บ นี่ทำให้เนี่ยเฟิงไม่ทันได้เตรียมตัวเลยแม้แต่น้อย

เนี่ยเฟิงเห็นท่าทางเช่นนี้ของเหลยเทียน ก็รู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “นี่คุณกำลังทำอะไร? คุณไม่จำเป็นต้องคำนับผมเช่นนี้ ลุกขึ้นเถอะ! อีกอย่าง ผมไม่ได้รักษาให้เปล่าๆ สักหน่อย”

“ท่านผู้มีพระคุณ นี่คุณต้องการเงินหรอกเหรอ? ไม่เป็นไร คุณสมควรได้มัน! คุณบอกมาว่าเท่าไหร่ ผมจะไปเอาเดี๋ยวนี้!”

ไม่ว่าอย่างไรเหลยเทียนก็เป็นถึงประธานสมาคมการต่อสู้ จะไม่มีเงินเก็บอยู่บ้างได้อย่างไร?

“ที่เขาต้องการไม่ใช่เงิน”

เหลยเป้าได้สติคืนมาจากความดีใจอย่างรวดเร็ว เขาไม่ลืมที่ตัวเองได้สัญญากับเนี่ยเฟิงไว้

“ที่ผู้มีพระคุณต้องการไม่ใช่เงิน แล้วเป็นอะไร? เป็นอะไรล้วนไม่สำคัญ! ขอเพียงเป็นสิ่งที่ผมมอบให้ได้ผมไม่มีทางบิดพลิ้วแน่! ผู้มีพระคุณ คุณพูดมาได้เลย!”

เนี่ยเฟิงยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง เขามองเหลยเป้าแวบหนึ่ง “ผมต้องการเขา”

พริบตานั้นทุกคนไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกมาดี นี่ทำไมฟังดูไม่รื่นหูเลยล่ะ

“ลูกพี่ คุณอยากให้ผมทำอะไร สั่งการมาได้เลย”

เหลยเป้าปรับตัวเข้ากับสถานะใหม่ของตนเอง อันที่จริงมีลูกพี่เช่นนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องที่ขายหน้าอะไร

หลังจากที่เหลยเทียนเข้าไปสอบถามกับเหลยเป้าถึงได้รู้ว่า ที่แท้เนี่ยเฟิงกับเหลยเป้าก็ตกลงกันไว้เช่นนี้

เหลยเทียนหัวเราะเสียงดังขึ้นมาทันที นี่ไม่ใช่เรื่องดีเรื่องหนึ่งหรอกหรือ?

หากเนี่ยเฟิงเป็นลูกพี่ของเหลยเป้า อย่างนั้นเนี่ยเฟิงกับสมาคมการต่อสู้ของพวกเขาก็จะหนีความเกี่ยวข้องกันไม่พ้น! ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นั่นจะดีมากแค่ไหนกัน!

“ดีๆๆ! เนี่ยเฟิง ในเมื่อคุณคือลูกพี่ของศิษย์น้องผม ก็เท่ากับเป็นลูกพี่ของพวกเราด้วย!”

“ว้าว! พี่เฟิง! งั้นต่อไปผมจะได้เรียกพี่ว่าลูกพี่แล้ว!”

เนี่ยเฟิงไม่คิดว่าจะได้รับน้องชายเยอะขนาดนี้ แถมคนเหล่านี้ทำไมถึงยกตนเองเป็นน้องชายกัน เป็นน้องชายคนอื่นมันดีขนาดนั้นเลยเหรอ?

“ไม่เลวเลยนี่ มาที่นี่เก็บน้องชายได้ตั้งเยอะ”

ฝูยานหรงเบ้ปาก

“นี่ฉันไม่ได้เต็มใจสักหน่อย ฉันก็พูดไปอย่างนั้นเอง”

เนี่ยเฟิงรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง แต่พวกเขาต่างพูดกันเช่นนี้ อย่างนั้นเนี่ยเฟิงก็ไม่อาจพูดอะไรได้อีก ได้แต่รับน้องชายเหล่านี้ไปก่อนชั่วคราว

ร่างกายของเหลยเป้ายังต้องฟื้นฟูอีก แม้จะเดินเหินได้แล้ว แต่เพราะว่าไม่ได้ขยับมันมานานเกือบสิบปี ไม่เพียงต้องทำการปรับตัว ยังต้องพักฟื้นให้มากๆ อีกด้วย

เรียกได้ว่าเสียเวลาลับมีดไม่ทำให้ตัดฟืนช้าลง เหลยเป้าก็เข้าใจหลักการนี้เช่นกัน