บทที่352 ใจเต้นแรงราวกับฟ้าผ่า

เหลยเทียนพยักหน้าอย่างลนลาน แล้วเตะลูกชายจอมโง่ของเขาไปที “แกยังมัวทำอะไรอยู่? รีบไปเตรียมห้องให้เรียบร้อยสิ!”

เหลยจ้านยิ้ม แล้วรีบไปจัดเตรียมห้องอย่างดีอกดีใจ

ฝูยานหรงเล่าเรื่องหมอให้คุณปู่ฟัง หลังจากฝูหลังตงรู้เรื่องแล้ว เขาก็พูดว่า “ถ้าอย่างนั้นเธอก็พักอาศัยอยู่ที่นั่นก่อน ดูว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง!”

“คุณปู่! เขานั่งอยู่ที่นี่มันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย พูดอีกอย่างก็คือทำไมฉันต้องช่วยเขาด้วย?”

แม้ว่าฝูยานหรงจะพูดอย่างนั้น แต่ในใจก็นึกอยากอยู่ที่นี่ ส่วนใหญ่เป็นเพราะว่าเนี่ยเฟิงได้คว่ำภาพลักษณ์ที่มีในหัวใจของเธอ ซึ่งทำให้ในใจฝูยานหรงรู้สึกแปลกไป

“เธอเชื่อฟังปู่นะ ไม่มีใครผิด พูดอีกอย่างก็คือ ถ้าเธอพักอาศัยอยู่ที่นั่น หากเธอต้องการเรียนรู้อะไรก็สามารถขอคำแนะนำจากเสี่ยวเฟิงได้เลย เสี่ยวเฟิงเก่งในเรื่องศิลปะการต่อสู้มาก!”

อันที่จริง ฝูหลังตงต้องการให้หลานสาวของตัวเองใกล้ชิดกับเนี่ยเฟิงมากขึ้น เพราะหลานสาวมักจะรู้สึกว่าการตายของพ่อแม่ของเธอมีส่วนเกี่ยวข้องเนี่ยเฟิง

นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฝูหลังตงอยากเห็น

ตอนแรกฝูยานหรงอยากจะปฏิเสธ แต่ปู่ของเธอขอร้องเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฝูยานหรงจึงต้องพยักหน้าตกลง

“งั้นก็ได้ค่ะ”

แต่เนื่องจากได้อาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย ฝูยานหรงจึงนอนไม่ค่อยหลับ

กลางดึก ฝูยานหรงยังคงนอนไม่หลับ เธอจึงลุกเดินออกไป

ข้างนอกเป็นทางเดิน ต้องบอกว่า ที่นี่นั้นมากจริงๆ นอกจากสนามฝึกซ้อมแล้ว ยังมีพื้นที่สีเขียวอีกด้วย ดูเหมือนจะเป็นสวนสาธารณะมากกว่า

ฝูยานหรงมองดูแสงจันทร์อันเยือกเย็นภายนอก เธอนั่งลงบนขั้นบันไดของทางเดินและแหงนหน้ามองอย่างเศร้าสร้อย

เมื่อก่อนตอนที่เธออาศัยอยู่กับพ่อแม่ ก็ได้ชื่นชมแสงจันทร์ในเวลากลางคืนเช่นกัน แต่ตอนนี้พ่อแม่ของเธอจากไปแล้ว

“ดึกดื่นป่านนี้ทำไมคุณยังไม่นอนอีก มาทำอะไรตรงนี้?”

เสียงของเนี่ยเฟิงดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้ฝูยานหรงสะดุ้งตกใจ เธอหันขวับกลับมาทันที แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “คุณเป็นแมวเหรอไง? ทำไมเดินมาไม่ให้สุ้มให้เสียง?”

“ผมเดินมีเสียงอยู่แล้ว แต่เพราะคุณกำลังจมอยู่กับความคิด ก็เลยไม่ได้ยินเสียงผมเดิน”

เนี่ยเฟิงนั่งลงถัดจากฝูยานหรง เขามองไปที่ฝูยานหรงแล้วถามว่า “คุณคิดถึงอะไรเลยนอนไม่หลับเหรอ?”

มุมปากของฝูยานหรงกระตุกเล็กน้อย “เกี่ยวอะไรกับคุณ? ทำไมคุณถึงมายุ่งวุ่นวายแบบนี้?”

“ก็ต้องเกี่ยวกับผมสิ ตอนนี้เราสองคนเป็นสหายร่วมรบกันแล้ว”

เนี่ยเฟิงตอบพร้อมกับตบหน้าอกตัวเอง

“ไม่มีอะไร แค่นอนไม่หลับเท่านั้นเอง แล้วคุณล่ะ ตื่นมาทำไม?”

“ห้องผมอยู่ติดกับคุณ ผมเป็นคนที่ฝึกศิลปะการต่อสู้ ความสามารถในการได้ยินเสียงดีมาก เมื่อกี้ที่คุณลุกขึ้นมามีการเคลื่อนไหวดังมาก ตั้งนานแล้วก็ยังไม่ได้กลับเข้าไป ผมเป็นห่วงคุณว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น เลยตามออกมาดูหน่อย”

เนี่ยเฟิงแทบไม่ได้นอนเลย เมื่อกี้เขาก็กำลังนั่งอยู่ตรงทางเดิน ดูรอยแผลเป็นที่ขาของตัวเอง

เดิมทีเขามีรอยฟกช้ำปกคลุมไปทั่วร่างกาย แต่เขาจำได้อย่างชัดเจนว่าทุกรอยบาดแผลนั้นมาได้อย่างไร

ผู้ที่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้บนตัวเขาได้ ล้วนเป็นคู่ต่อสู้ของเขาทั้งหมด

อย่างไรก็ตาม ส่วนใหญ่ได้เสียชีวิตไปแล้ว เพราะเนี่ยเฟิงเป็นคนที่มีแค้นต้องชำระ

ตอนนั้นเขากำลังมองดูบาดแผลที่ขาของตัวเอง พอได้ยินเสียงเขาจึงหันกลับมา และเห็นฝูยานหรง ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอออกมาทำไม

ฝูยานหรงกลับเอาจริงเอาจัง เธอแปลกใจเล็กน้อย “คุณฝึกมาถึงระดับไหนแล้ว? ความสามารถในการได้ยินของคุณดีเยี่ยมขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เนี่ยเฟิงอดหัวเราะไม่ได้ ในเวลานี้ฝูยานหรงถึงเพิ่งตระหนักว่าเนี่ยเฟิงกำลังหัวเราะเยาะตัวเอง

“ฮึ่ม! ฉันรู้อยู่แล้วว่าคนอย่างคุณเนี่ยโกหกเป็นไฟ! ไม่มีค่าให้น่าเชื่อถือเลย! ถุย!"

“เฮ้อ คุณอย่าโกรธเลยนะ ผมแค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง”

เนี่ยเฟิงโบกมือ “ว่าแต่ว่า คุณก็กำลังฝึกฝนศิลปะการต่อสู้อยู่เหมือนกัน วันนั้นผมใช้กระบวนท่ากับคุณหลายท่า พบว่ากระบวนท่าของคุณฝึกไม่ได้มาตรฐานเท่าไรนัก”