บทที่351 ขออยู่สักพัก

เมื่อคนอื่นๆ เห็นสีหน้าอำมหิตของเนี่ยเฟิง ในหัวใจก็เต้นแรงราวกับรัวกลอง

พวกเขามองหน้ากัน อย่างไรเสียชีวิตของพวกเขาก็อยู่ในมือของท่านเทพ ถ้าพวกเขาไม่ขึ้นไป ท่านเทพไม่ปล่อยพวกเขาไป

ดังนั้นพวกเขาจึงต้องฝืนยิ้มสู้ขึ้นไป!

ท่านเทพก็ตกใจมากเช่นกันที่เห็นเนี่ยเฟิงสังหารสมาชิกสหพันธ์ราชาหลายคนเมื่อครู่นี้

แต่ท่านเทพก็อภัยโทษให้บรรดาสมาชิกของตน รู้สึกว่าความผิดพลาดที่ปรากฏขึ้นมาเช่นนี้ของบรรดาสมาชิก เป็นเพราะพวกเขาแสดงออกว่าไม่ใช้หมัดและเท้า บวกกับการที่ประมาทเกินไป

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ทุกคนต่างพากันเฮโลเข้าไป ท่านเทพไม่เชื่อว่าคนจำนวนมากขนาดนั้นยังไม่สามารถจัดการกับคนเพียงคนเดียวอย่างเนี่ยเฟิงได้!

เสียงการต่อสู้อันน่าหวาดกลัวดังออกมาจากห้อง ประตูถูกปิดไว้ ดังนั้นจึงไม่มีใครในห้องนั้นที่สามารถเล็ดลอดออกไปได้

เสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองทำให้ผู้คนรู้สึกขนลุกซู่

ท่านเทพยืนพิงประตูและฟังอย่างระมัดระวัง เพื่อลองฟังดูว่ามีเสียงเนี่ยเฟิงท่ามกลางเสียงร้องไห้ที่น่าสังเวชเหล่านี้หรือไม่

ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาก็ค่อยๆ เงียบไป ท่านเทพขมวดคิ้วเอาตัวแนบอยู่บนประตู

ทันใดนั้นประตูก็เปิดออก ท่านเทพล้มลงกับพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว คนที่เปิดประตูไม่ใช่ใครอื่น เขาคือเนี่ยเฟิงที่ยืนหยัดต่อสู้จนอาบเลือด

เนี่ยเฟิงจับลูกบิดประตู เขาก้มลงมองท่านเทพ แล้วเช็ดเลือดออกจากใบหน้าของเขา

“ฟังอยู่ข้างนอกสนุกไหม?”

เสียงหอบถี่ของเนี่ยเฟิงดังขึ้นมา เขายืนหยัดต่อสู้กับนักมวยหลายคนตามลำพัง

แม้ว่าจะไม่ได้รู้สึกเหนื่อยเท่าไรนัก แต่ก็ยังหายใจค่อนข้างลำบากเพราะได้เคลื่อนไหวเอ็นและกล้ามเนื้อ

แค่ต้องปรับตัวเล็กน้อย ก็จะสามารถฟื้นตัวได้เหมือนปกติ

ท่านเทพเงยหน้าขึ้น มองดูบรรดาลูกน้องของตัวเองซึ่งนอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

“เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ? ผมเหมือนจะจำไม่ค่อยได้แล้ว”

เนี่ยเฟิงชำเลืองมองไปที่ท่านเทพซึ่งนอนแกล้งตายอยู่บนพื้น แล้วพูดคำพูดเหล่านี้ออกมาอย่างเฉยเมย

ท่านเทพรู้ดีว่าตัวเองได้ท้าทายเทพอาฆาตที่ไม่ควรไปยุ่งด้วย จึงตอบด้วยรอยยิ้มทันทีว่า “คุณเนี่ยกำลังพูดถึงอะไร? ผมไม่ค่อยเข้าใจ…”

“ฮึ สำหรับผมมันไร้ประโยชน์ที่จะแกล้งทำเป็นใสซื่อ สนามประลองใต้ดินนี้เป็นของคุณ ราชาอะไหลก็เป็นคนของคุณ หากคุณไม่ตอบตกลงเฉากวงหมิง แล้วจะปล่อยให้ราชาอะไหลมาต่อสู้กับผมได้ยังไง?”

ท่านเทพรู้สึกถึงเหงื่ออันเย็นเยียบไหลลงมา เขากำหมัดแน่น รู้ดีว่าตัวเองไม่สามารถต้านทานได้ จึงอ้อนวอนขอความเมตตา “ผมขอโทษครับคุณเนี่ย มันเป็นความผิดของผมเอง ผมล่วงเกินคุณ ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ ผมยังมีพ่อแม่และลูกเล็กที่ต้องดูแล ผมทำเพื่อหาเลี้ยงชีพเท่านั้น!”

“ทำเพราะอยากได้เงิน ผมก็ไม่ควรพาลใส่คุณ แต่คุณก็รู้ดีว่าเฉากวงหมิงเป็นคนยังไง คุณยังไปสมรู้ร่วมคิดกับเขา เรื่องนี้ผมไม่พอใจมาก อีกอย่างผมเคยบอกแล้วว่าผมจะไม่ร่วมมือกับคุณ แต่คุณกลับมาโกรธเพราะอับอาย ต้องการกำจัดผมด้วยการใช้กำลัง เรื่องนี้ก็ยิ่งทำให้ผมไม่พอใจมาก ในเมื่อคุณทำให้ผมไม่พอใจแล้ว ผมจึงต้องสั่งสอนบทเรียนคุณสักหน่อย”

เนี่ยเฟิงพูดจบก็เดินเข้าไป ก่อนจะยกเท้าขึ้นเหยียบลงบนขาของท่านเทพอย่างแรง ได้ยินเพียงเสียงแตกหักที่ชัดเจน เสียงร้องอย่างน่าเวทนาของท่านเทพดังก้องไปทั่วทั้งห้อง