บทที่354 ลูกศิษย์ไม่ไหว อาจารย์มาเอง

“คู่ต่อสู้ของคุณคือผม คุณกำลังมองหาอะไรอยู่?”

พอเหลยเป้าพูดจบ ก็เหวี่ยงหมัดไปทางเสี้ยงหรื่อเซิง

เสี้ยงหรื่อเซิงรีบหลบ เดือดเป็นฟืนเป็นไฟ “เข้าไป! ไปฆ่าพวกมัน!”

“พี่น้อง! อย่าขี้ขลาด! พวกมันล้วนเป็นพวกไม่เอาไหน!”

เหลยเทียนแผดเสียงลั่นด้วยความโกรธ บรรดาลูกศิษย์ของเขารีบบุกเข้าไปทันที!

ทันใดนั้น สมาคมการต่อสู้ก็เกิดความโกลาหลขึ้น

เสี้ยงหรื่อเซิงต้องการกำจัดเหลยเป้า แต่เหลยเป้าไม่ใช่คนที่จะยั่วยุได้ง่ายๆ เลย เมื่อสิบปีก่อน เสี้ยงหรื่อเซิงยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเหลยเป้า สิบปีต่อมา แม้ว่าเหลยเป้าจะเพิ่งจะหายดี แต่ก็ยังลำบากสำหรับเสี้ยงหรื่อเซิงที่จะรับมือ

แม้ว่าเสี้ยงหรื่อเซิงต้องการสร้างปัญหาให้กับเนี่ยเฟิง แต่เขาก็ทำไม่ได้ในตอนนี้เช่นกัน

เนี่ยเฟิงเจียดเวลามารักษาการเหลยจ้านจนหายดี แต่เมื่อครู่เหลยจ้านถูกเสี้ยงหนานเหยียบศีรษะแรงเกินไป มันเจ็บปวดมาก ตอนนี้เขาก็ยังสะลึมสะลือ

“หรงหรง คุณพาเหลยจ้านไปพักผ่อนทางด้านข้าง ดูแลเหลยเทียนให้ดี ผมจะไปจัดการพวกเขา”

เนี่ยเฟิงหักกระดูกข้อนิ้ว

ฝูยานหรงสะดุ้งตกใจ แล้วรีบถาม “คนเยอะขนาดนั้น คุณวางแผนไว้ว่ายังไง?”

“ก็โจมตีทั้งหมดนั่นแหละ จะว่าไปแล้ว พวกเขายังสวมชุดของสมาคมการต่อสู้เขตตะวันออกเฉียงใต้มาโดยเฉพาะ ก็เพราะตั้งใจให้ผมแยกแยะออกได้ไม่ใช่เหรอ?”

เนี่ยเฟิงพูดจบก็เดินออกไป หลังจากเดินไปเพียงสองก้าว เนี่ยเฟิงก็หันกลับมาแล้วพูดว่า “อ้อ ผมซื้ออาหารเช้ากลับมาแล้วนะ ตอนแรกอยากกินด้วยกันกับคุณ แต่ตอนนี้พวกคุณกินกันก่อนแล้วกัน”

ฝูยานหรงยังจะมีอารมณ์มากินอะไรในเวลานี้อีกหรือ? หัวใจของเธอเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ

การเข้าร่วมในสนามประลองของเนี่ยเฟิง สำหรับเขาแล้ว พวกที่ฝึกฝนได้ครึ่งๆ กลางๆ เหล่านี้ แค่คนละหมัดก็ล้มระเนระนาด

พวกเขาดูโง่และไม่มีฝีมือเลยแม้แต่นิดเดียว

บางคนถึงกับแยกเขี้ยวสะบัดกรงเล็บกระโจนเข้ามา พวกเขาคิดว่าแค่คนเยอะก็จะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ ไม่รู้เลยว่าในสายตาของเนี่ยเฟิง การกระทำของพวกเขาไม่มีอะไรมากไปกว่าการฆ่าตัวตาย

“โอ๊ย!”

ล้มลงอีกหลายคน

แม้ว่าตอนนี้เหลยจ้านจะรู้สึกสะลึมสะลือ แต่ร่างกายของเขาก็ยังดีอยู่ เขากุมศีรษะมองดูเนี่ยเฟิงตีพวกเขาล้มลงกับพื้นทีละคน

“พี่เฟิง! พี่เฟิงสู้ๆ! โอ๊ย!”

“ร้องเสียงดังทำไมเนี่ย? สติแตกเหรอ? ไม่เจ็บเหรอ?”

ฝูยานหรงถลึงตาใส่เหลยจ้านด้วยความไม่พอใจ เหลยจ้านก็คร่ำครวญว่า “ทำไมคุณนี่มันใจร้ายจัง ผมถูกเสี้ยงหนานตีเพราะช่วยคุณนะ”

ฝูยานหรงรู้สึกผิด จึงปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง “คุณอยู่นิ่งๆ สักพักเถอะ”

เมื่อครู่ฝูยานหรงยังเป็นห่วง แต่ตอนนี้เธอไม่เป็นห่วงเลยสักนิด กลับเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของคนเหล่านี้แทน

คนจากสมาคมการต่อสู้เขตตะวันออกเฉียงใต้มายังสถานฝึกยุทธเป็นจำนวนมาก เห็นผู้คนมืดฟ้ามัวดินก็รู้สึกน่ากลัว

แต่ในสายตาของเนี่ยเฟิง คนเหล่านี้เป็นเพียงกลุ่มคนที่เอาแต่กินดื่ม ทำอะไรไม่เป็น

ยังไม่ถึงสิบนาทีเลย พวกเขาก็ลุกไม่ขึ้นแล้ว

คนเดียวที่ยังคงยืนหยัดอยู่ในสนามได้ก็คือเสี้ยงหรื่อเซิง แต่เขาก็จวนเจียนแล้วเหมือนกัน

กระบวนท่าของเหลยเป้าโหดเหี้ยมและดุดัน ในไม่ช้าเสี้ยงหรื่อเซิงเจ้าของบาร์ก็ไม่สามารถตอบโต้กลับได้

“คุณช้าเกินไป เป็นเพราะการฟื้นตัวของคุณยังไม่หายดีหรือเปล่า? เดี๋ยวผมจะช่วยตรวจให้”

เนี่ยเฟิงชำเลืองมองเหลยเป้า ร่างกายของเหลยเป้าดีกว่าเมื่อวานนี้มากอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนว่าเมื่อคืนวานเหลยเป้าน่าจะตื่นเต้นตลอดทั้งคืนและไม่ได้นอน

“ไม่ได้ฝึกมาเป็นเวลานาน ก็เลยไม่ค่อยคุ้นเคย แต่ไม่เป็นไร ผมยังสู้ไหว”

เหลยเป้าฮึกเหิมมาก เดิมทีเขายังอยากหาใครสักมาฝึกซ้อมด้วย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าคนคนนี้จะมาหาถึงที่