บทที่355 มาหาถึงที่แล้ว

“ไม่รู้ว่ามีที่มายังไง อีกฝ่ายแข็งแกร่งมาก สามารถเอาชนะพวกเรามากกว่า 100 คนได้อย่างง่ายดาย!”

พอเสี้ยงหรื่อเซิงพูดถึงตรงนี้ เขารู้สึกอับอายอย่างมาก

“ท่านอาจารย์ เขาบอกว่า ต้องการให้ท่านออกหน้า อีกอย่างคนที่ทำร้ายอะไหลก็คือเขา!”

นัยน์ตาสีดำของชายชราค่อยๆ สงบลง “นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบกับเรื่องที่น่าสนุกเช่นนี้ เธอพักผ่อนให้สบาย พรุ่งนี้ฉันจะช่วยกู้หน้าให้เธอเอง”

เมื่อได้ยินคำพูดของชายชรา เสี้ยงหรื่อเซิงก็ดีใจมาก อย่างไรก็ตาม เสี้ยงหนานลูกชายของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส หมอบอกว่ามือและเท้าของเขาหัก ไม่สามารถต่อให้กลับมาเหมือนเดิมได้

พอเสี้ยงหรื่อเซิงได้ยินดังนั้น ก็ยิ่งโกรธมากขึ้น เขาอยากจะฆ่าเนี่ยเฟิงในตอนนี้เหลือเกิน เพื่อระบายความโกรธให้ลูกชายของเขา

พวกเขาไม่รู้ว่าอันที่จริง เนี่ยเฟิงได้ให้เกียรติพวกเขาแล้ว ถ้าไม่อย่างนั้นก็คงฆ่าเขาไปแล้ว จะปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?

ในเวลานี้กลิ่นหอมของไวน์และเนื้อสัตว์แผ่ซ่านไปทั่วสนามฝึกกลางแจ้งของสมาคมการต่อสู้เขตตะวันตกเฉียงใต้

พวกเขากำลังฉลองชัยชนะของการต่อสู้ และกำลังย่างเนื้อจริงๆ

“กินให้เยอะหน่อย! พี่เฟิง ผมจะย่างเนื้อให้พี่ให้!”

เนี่ยเฟิงนั่งอยู่ข้างๆ เขาไม่จำเป็นต้องลงมือเองเลย เหลยจ้านคอยรับใช้อยู่ข้างๆ

“ระวังหน่อยนะ หัวคุณยังบาดเจ็บอยู่”

ฝูยานหรงรับช่วงต่อจากเหลยจ้าน ช่วยม้วนเนื้อให้เนี่ยเฟิงด้วยตัวเอง

เหลยจ้านบุ้ยปาก “ทำไมคุณถึงเอาใจใส่จัง คุณชอบพี่เฟิงหรือเปล่า?”

พอเหลยจ้านพูดเช่นนี้ มือของฝูยานหรงก็สั่นสะท้านเล็กน้อยด้วยความตกใจ “คุณพูดจาเหลวไหลอะไรน่ะ? ถ้าคุณยังพูดจาซี้ซั้วอีก ฉันจะตีคุณ!”

“ดูสิ! พูดถูกใช่ไหมล่ะ? คุณเลยโกรธเพราะอาย! ฮ่าฮ่า!”

“เหลยจ้าน! อย่าคิดว่าคุณบาดเจ็บแล้วฉันจะไม่กล้าตีเธอนะ!”

ฝูยานหรงทั้งอายทั้งหงุดหงิด เอามือตีเขาอย่างแรง

โชคดีที่ตรงตำแหน่งที่ตีไม่ได้รับบาดเจ็บ

“เอาล่ะ อย่าตีเขาเลย วันนี้เขาถูกตีหัวมา ผมกลัวว่าถ้าคุณตีเขาอีก เขาอาจจะเลือดออกในสมองได้นะ”

เนี่ยเฟิงพูดอย่างเป็นห่วง

ฝูยานหรงจึงวางมือ “ฉันอยากจะขอบคุณที่คุณช่วยฉันในวันนี้ ดังนั้นฉันถึงย่างเนื้อให้คุณ! คุณอย่าคิดมาก!”

ฝูยานหรงพ่นลมหายใจแรงอย่างเย็นชา แล้วย่างเนื้อต่อไปอย่างเย่อหยิ่ง

“ว่าแต่ว่า ทำไมวันนี้เสี้ยงหนานถึงทำกับคุณแบบนี้? ตอนนั้นผมกลับมาช้าเลยไม่ได้ยิน”

“มันเป็นเพราะว่าพี่เฟิงกลับมาช้าเกินไป ผมถึงได้รับบาดเจ็บ ฮือๆๆ! เจ็บจะตายอยู่แล้ว! เสี้ยงหนานคนที่เคยตามจีบฝูยานหรง แต่ฝูยานหรงปฏิเสธ ผลก็คือ เจ้าหมอนี่ดึงดันไม่เลิกรา! โชคดีที่พี่เฟิงกลับมาทันเวลา ยับยั้งเสี้ยงหนานไว้ได้! ฮ่าฮ่า!”

ใบหน้าของเหลยจ้านมีการแสดงออกเล็กน้อย ดูท่าทางตลกดี

“เป็นแบบนี้นี่เอง ถ้าผมไม่กลับมา คงจะถูกไอ้เวรนั่นเอาเปรียบแล้วใช่ไหม?”

ฝูยานหรงไม่อาจปฏิเสธได้ มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นคุณก็ต้องขอบคุณผมให้ดีๆ ด้วย”

แววความขี้เล่นในดวงตาของเนี่ยเฟิง ทำให้ฝูยานหรงรู้สึกประหม่าในทันใด “คุณจะทำอะไรน่ะ?”

“ก็ต้องการให้คุณตอบแทนผมไง! ตอนนี้ผมเป็นผู้มีพระคุณของคุณแล้ว คุณจะไม่แสดงออกหน่อยเหรอ?”

เนี่ยเฟิงกะพริบตาปริบๆ มองด้วยความเจ้าชู้ ถ้าเขาอยู่ที่โรงเรียน ต้องมีแฟนคลับตาบอดคอยติดตามเขาเป็นจำนวนมาก

“ฮึ ฉันยังนึกว่าคุณจะเป็นคนดี ไม่คิดว่าคุณจะขอรางวัลจริงๆ ไหนคุณว่ามาซิ! คุณต้องการรางวัลอะไร?”

ฝูยานหรงโยนเนื้อย่างออกไปด้านข้างด้วยความไม่พอใจ แล้วกลอกตาใส่

“ขอผมคิดดูก่อนนะ เอาแบบนี้แล้วกัน! คุณป้อนเนื้อย่างให้ผมด้วยได้ไหม? วันนี้ผมเหนื่อยเกินกว่าจะยกมือขึ้นแล้ว”

“คุณ! คุณได้คืบจะเอาศอก เมื่อกี้คุณยังใช้ตะเกียบคีบอยู่เลย แต่ตอนนี้มาบอกว่ายกไม่ขึ้น คุณจงใจใช่ไหม?”