บทที่382 พวกเหลือขอ

“สิ่งที่ฉันพูดคือความจริง ตอนแรกพวกคุณมีท่าที่ดีและสุภาพมาก แต่คุณใช้สายตาของสุนัขมองเหยียดคนอื่นจนต่ำต้อยถึงที่สุด ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมคนอย่างคุณถึงเป็นผู้จัดการได้ ฉันรู้สึกอับอายแทนอ่าวหยกเขียวจริงๆ!”

หลินซูอินเคยมีรอยยิ้มจางๆ อยู่บนใบหน้าของเธอเสมอ แต่ตอนนี้รอยยิ้มนั้นหายไป เหลือเพียงใบหน้าที่บูดบึ้ง

“บัดซบ! คิดว่าผมจะตบผู้หญิงไม่ได้เหรอ?”

“ฉันแค่ปฏิบัติต่อคุณเหมือนอย่างที่คุณปฏิบัติต่อเรา ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงโกรธขนาดนี้”

คำพูดของหลินซูอินแทงใจดำของผู้จัดการอย่างจัง ผู้จัดการโกรธจนระงับไม่อยู่แล้ว เขายกมือขึ้นต้องการสั่งสอนบทเรียนให้กับยัยโง่ที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำนี่!

แต่ทว่ามือของเขายังไม่ทันฟาดลงมา เนี่ยเฟิงก็เตะมันออกไปแล้ว

ผู้จัดการไฉนเลยจะเป็นคู่ต่อกรกับเนี่ยเฟิงที่ผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชนได้? จากนั้นเขาก็กระเด็นออกไปข้างๆ ราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ กระแทกเข้ากับโซฟาจนล้มคว่ำ ความเจ็บปวดทำให้เขาต้องแยกเขี้ยว!

“ใครอนุญาตให้คุณแตะต้องพี่สามของผม”

เนี่ยเฟิงพูดออกมาอย่างเยือกเย็น

หลินซูอินก็ตกใจกับภาพนี้เช่นกัน เธอรีบเอื้อมมือไปคว้ามือของเนี่ยเฟิงไว้ “เสี่ยวเฟิง อย่าวู่วาม!”

“ผมแค่ชิงลงมือก่อนเท่านั้น ผมจะไม่ยอมให้เขาตบพี่”

เนี่ยเฟิงไม่ต้องออกแรงมากนัก ก็ทำให้ผู้จัดการลุกไม่ขึ้นแล้ว

ผู้จัดการตะเกียกตะกายอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกดปุ่มสัญญาณเตือนภัย “ช่วยด้วย! มีคนก่อความวุ่นวายที่นี่!”

ไม่กี่นาทีต่อมา คฤหาสน์ราชาก็ถูกรายล้อมไปด้วยหน่วยรักษาความปลอดภัย

เนี่ยเฟิงเห็นความเร็วของหน่วยรักษาความปลอดภัยนั้นเร็วมากจริงๆ “การรักษาความปลอดภัยที่นี่ไม่เลวเลยนะ”

“ฮึ่ม! ผมจะบอกคุณให้นะ! คุณลำบากแน่! หน่วยรักษาความปลอดภัยที่นี่ล้วนเป็นทหารปลดประจำการ!”

เนี่ยเฟิงเข้าใจกระจ่างแล้ว “แบบนี้ก็ดี ระบบความปลอดภัยสูงขึ้นมาก”

“เดี๋ยวจะตบให้ฟันหักหมดปากเลย!”

ผู้จัดการพูดคำนี้ออกมาด้วยความลำบาก เพราะเขาเจ็บปวดเกินกว่าจะลุกขึ้นยืน

หลินซูอินรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอจับนิ้วมืออันเรียวยาวของเนี่ยเฟิงแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เนี่ยเฟิงก็สังเกตเห็นว่าหลินซูอินหวาดกลัว

“พี่สามไม่ต้องกลัว เดี๋ยวผมจัดการเอง”

หลินซูอินถอยออกมาแล้วพูดว่า “พวกเขามีมากเกินไป เราต้องหาวิธีใหม่!”

“ไม่ต้องห่วง คนพวกนี้ผมจัดการเองได้”

เนี่ยเฟิงพูดจบก็ดึงหลินซูอินไปข้างหลังแล้วพูดว่า “พี่สาม ไปหาที่หลบก่อน ผมเกรงว่าเดี๋ยวพี่จะโดนลูกหลงได้รับบาดเจ็บตอนผมต่อสู้กับพวกเขา”

หลินซูอินพยักหน้า “ขอโทษนะ พี่สามน่าจะเรียนศิลปะการต่อสู้ด้วย...”

“ไม่ใช่ความผิดของพี่นี่นา? ร่างกายของพี่สามไม่เหมาะที่จะฝึกศิลปะการต่อสู้ ผมสามารถปกป้องพี่ได้ก็พอแล้ว! พี่สามไม่ต้องกังวล! เชื่อมั่นในตัวผมเถอะ!”

เนี่ยเฟิงตบหน้าอกตัวเอง

แม้ว่าหลินซูอินจะเป็นกังวลมาก แต่ก็ยังหาที่หลบซ่อน

เพราะหากเธออยู่ที่นี่รังแต่จะเป็นตัวถ่วงของเขา

หลังจากที่หลินซูอินออกไปแล้ว เนี่ยเฟิงก็กำหมัดแน่น “ผมไม่รู้หรอกว่าพวกคุณมีกี่คน แต่ไม่เป็นไร เข้ามาพร้อมกันได้เลย”

ผู้จัดการได้ยินเนี่ยเฟิงพูดเช่นนี้ก็รู้สึกขบขัน แต่คนคนนี้เก่งเรื่องสร้างปัญหา เขายังขอให้เสี่ยเลี้ยงของตัวเองออกไปก่อน แน่นอนว่าคนเช่นนี้สามารถเกลี้ยกล่อมให้เศรษฐินีตายใจได้

แต่อีกสักพักจะไม่เป็นเช่นนี้แล้ว! เขาต้องตบหน้าเนี่ยเฟิงให้บวมเป่งด้วยมือของเขาเอง!

“หนุ่มน้อย คุณอย่าพูดจาให้มันเย่อหยิ่งนัก”

คนที่นำหน้าอยู่คือหัวหน้ารปภ. ทีมเล็กๆ ของพวกเขามีทั้งหมดสิบคน

ดูเหมือนว่าเขาจะมีรูปร่างที่ดีและกล้ามเนื้อที่แข็งแรง ดูท่าทางจะได้รับการฝึกฝนตลอดเวลา ทุกการเคลื่อนไหวของเขามีมาตรฐานมาก บางทีเขาอาจจะเพิ่งปลดประจำการจากกองทัพมาเมื่อไม่นานมานี้ หรือบางทีเขาอาจจะปลดประจำการแล้วแต่ยังทำการฝึกฝนมาโดยตลอด

กลุ่มคนที่ติดตามเขาก็เป็นชายหนุ่มที่เก่งกาจเช่นกัน

เนี่ยเฟิงแสยะยิ้ม “เข้ามาได้เต็มที่ ไม่ต้องลังเลเลย ถ้าตายผมรับผิดชอบเอง”

คำพูดอันลำพองของเนี่ยเฟิงทำให้เลือดของกลุ่มทหารปลดประจำการระอุขึ้น พวกเขาเห็นเนี่ยเฟิงผอมมาก แต่ดันกล้าพูดอย่างลำพองเช่นนี้ กำลังรนหาที่ตายอยู่สินะ?