บทที่383 เงินสดสิบคันรถ

หลินซูอินถามด้วยความสงสัย “นายหมายถึงซื้อบ้านเหรอ? อย่าบอกนะว่านายหมายถึงการซื้อบ้านที่นี่?”

นี่มันเรื่องเหลวไหลจริงๆ เพราะบ้านที่นี่มีมูลค่าหนึ่งพันล้าน มันเป็นไปไม่ได้ที่จะซื้อไหว!

“ใช่ ผมตัดสินใจแล้วว่าจะซื้อบ้านที่นี่! เพราะการรักษาความปลอดภัยที่นี่ดีมาก!”

เนี่ยเฟิงพูดเช่นนี้ พวกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่นอนอยู่บนพื้นต่างก็รู้สึกถึงการประชดประชันที่รุนแรง

ถ้าการรักษาความปลอดภัยที่นี่ดี ตอนนี้พวกเขาจะมานอนบนพื้นอย่างนี้ได้อย่างไร

แม้ว่าพวกเขาจะโกรธมาก แต่ก็ไม่มีแรงทำอะไรได้

หลินซูอินไม่รู้ว่าเนี่ยเฟิงคิดจะทำอะไรกันแน่ เพราะเนี่ยเฟิงดูท่าทางไม่เหมือนกำลังพูดเล่นเลย…

และในขณะนั้นเอง ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ประตูอย่างกะทันหัน

“คุณชาย เงินสดที่คุณต้องการมาถึงแล้ว”

คนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือเนี่ยเหล่าสี่

ดวงตาของเนี่ยเฟิงเป็นประกาย!

“ดี! พวกคุณยังมัวทำอะไรอยู่บนพื้น? รีบลุกขึ้นไปขนเงินสิ”

เนี่ยเฟิงพูดพลางเตะหัวหน้ารปภ.ที่อยู่บนพื้น

หัวหน้ารปภ.ยังคงรู้สึกว่าตัวเองหายใจไม่ออก เจ้าหมอนี่เป็นจอมเผด็จการเหรอไง? ไม่งั้นเขาจะกดขี่คนอื่นแบบนี้เหรอ?

แต่พวกเขาก็กลัวเนี่ยเฟิงอย่างอธิบายไม่ถูก ทั้งๆ ที่ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนนักศึกษาวิทยาลัยทั่วไป

นักศึกษาวิทยาลัยคนหนึ่งจะมีรัศมีที่น่ากลัวเช่นนี้หรือ?

หัวหน้ารปภ.ก็เคยออกไปสู้รบ เขาปลดประจำการจากกองทัพเพราะได้รับบาดเจ็บ

ท่ามกลางห่ากระสุนปืนเขายังไม่รู้สึกกลัวเช่นนี้ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกได้ถึงความหวาดกลัว

เขาจำต้องลุกขึ้นจากพื้นด้วยความยากลำบาก แล้วเดินกะโผลกกะเผลกออกไป

พอออกไป เขาก็ตกตะลึง!

เพราะมีรถบรรทุกสิบคันจอดอยู่ข้างนอก!

รถบรรทุกประเภทนี้เป็นรถบรรทุกที่บรรทุกสินค้าที่ท่าเรือ! พวกมันเข้ามาในชุมชนได้อย่างไร?!

เนี่ยเหล่าสี่พยักหน้าให้พวกเขา ก่อนจะบอกให้เจ้าหน้าที่เปิดประตูรถ ข้างในมีกล่องสีเงินมากมาย

เงินหนึ่งพันล้านนั้นไม่ใช่จัดหามาได้ง่ายๆ หากไม่ได้นัดหมายไว้ ทางธนาคารก็ไม่สามารถจ่ายเงินได้มากขนาดนี้

บวกกับเงินหนึ่งพันล้านนี้ ยังเป็นธนบัตรมูลค่าหนึ่งหยวนทั้งหมดด้วย

กล่องสีเงินจำนวนมาก ภายในล้วนมีธนบัตรหนึ่งหยวนเป็นปึกๆ อยู่

ธนบัตรนี้นั้นมีน้ำหนักมากอยู่แล้ว หัวหน้ารปภ.หยิบมันลงมา เมื่อเปิดออกดู ก็ต้องตกตะลึง

“นี่…นี่มัน!”

“พวกคุณนับสิ! หนึ่งพันล้าน อ้อ ใช่แล้ว ต้องนับด้วยมือนะ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเนี่ยเฟิงคือแสงอาทิตย์ แต่สิ่งที่เขาพูดออกมาเหมือนปีศาจ

เมื่อผู้จัดการเห็นเงินจำนวนมาก ก็ถึงกับหน้าเขียวทันที เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

“ยังมัวยืนอึ้งอยู่ทำไมล่ะ? รีบมานับเงินสิ! เวลาของผมมีจำกัดนะ พวกคุณควรนับให้เสร็จก่อนที่ความอดทนของผมจะหมดลง ถ้าไม่อย่างนั้นผมจะไม่ซื้อบ้านอีก”

เนี่ยเฟิงหาที่นั่งแล้วนั่งลง เขาเงยหน้ามองทีมรักษาความปลอดภัย “พวกคุณอย่ามัวแต่อึ้ง ขนเงินลงมาสิ”

ทีมรักษาความปลอดภัยมองไปที่รถบรรทุกทั้งสิบคัน ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนในการขนกล่องจำนวนมากขนาดนี้!

“พวกเราไม่ขายแล้ว!”

แน่นอนว่าผู้จัดการต้องการขายคฤหาสน์ราชาให้หมด แต่เนี่ยเฟิงทำแบบนี้มันแกล้งกันเกิดไป? เขาจะตอบตกลงได้อย่างไร?

“ไม่ขายเหรอ?”

เนี่ยเฟิงเลิกคิ้วขึ้น “ไม่ได้ พวกคุณนี่ดื้อจัง ตราบใดที่ผมต้องการ ผมต้องได้มันมาให้ได้ ถ้าคุณไม่นับเงินดีๆ ผมไม่ติดอะไรที่จะต้องหักมือคุณในตอนนี้”

เนี่ยเฟิงไม่ได้พูดเล่น ดวงตาของเขาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เย็นจนทำให้คนต้องตัวสั่น

ผู้จัดการนึกถึงเมื่อครู่ที่เนี่ยเฟิงจัดการได้ทั้งทีมตามลำพัง จึงนึกกลัวขึ้นมา เขาเลียริมฝีปากอันแห้งผาก ดูท่าทางว่าจำเป็นต้องนับจริงๆ แล้ว…

เนี่ยเฟิงกำลังแกล้งเขาอยู่แน่ๆ!

แต่ถึงเขารู้ก็ไม่กล้าปฏิเสธ!

อสุรกายเนี่ยเฟิงยังยืนอยู่ข้างๆ!

หลินซูอินก็ตกใจมากเช่นกันเมื่อเห็นเงินสดจำนวนมาก “เสี่ยวเฟิง นี่มันเรื่องอะไรกัน?”