บทที่409 ใช้ลูกไม้เล็กน้อย

“คุณอย่ามาใช้คำพูดเหล่านี้ล้อเลียนผมเลย ทุกคนกำลังทำบุญกันอยู่!”

แม้ว่าว่านไห่เทาจะพูดอย่างนั้น แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ไม่ลดลงเลย แถมยังสดใสเป็นพิเศษ เพราะว่านไห่เทารู้ว่า คราวนี้เขาจะมีอิทธิพลต่อผู้คนมากขึ้นอย่างแน่นอน

“ในเมื่อสินค้านี้ถูกขนถ่ายเรียบร้อยแล้ว ทำไมพวกเราไม่ไปช่วยกันขนเข้าไปล่ะ!”

พูดจบเนี่ยเฟิงก็ดึงแขนเสื้อขึ้น อันที่จริงคนส่วนใหญ่ที่อยู่ในที่นี้ได้สวมชุดสูทและผูกเนกไท ดูเหมือนพวกเขาจะไม่สามารถทำงานได้เลย มีเพียงเนี่ยเฟิงเท่านั้นที่สวมชุดกีฬา ดังนั้นเขาจึงหอบผ้าห่มขึ้นมาไปยังหอพักคนพิการได้อย่างง่ายดาย

คนเหล่านี้มองหน้ากันเลิ่กลั่กอย่างช่วยไม่ได้ เนื่องจากมีคนนำแล้ว พวกเขาจึงต้องทำ โดยปกติแม้ว่าพวกเขาจะไปปลูกต้นไม้ ก็ต้องสวมใส่หลายต่อหลายชั้น คลุมรองเท้าของตัวเองด้วยผ้าพลาสติก ด้วยกลัวว่ารองเท้าหนังราคาแพงจะเปื้อนฝุ่น

เพียงแต่ว่าถ้าวันนี้ช่วยกันขนผ้าห่ม ก็จะทิ้งภาพอันล้ำค่าไว้มากมาย ในสถานการณ์อันเป็นที่สนใจของประชาชนนี้ พวกเขาทำเพื่อให้ได้รับความสนใจมากขึ้น

เนี่ยเฟิงขนย้ายได้หลายรอบ ความแข็งแกร่งทางร่างกายของเขาดีกว่าคนทั่วไป ดังนั้นในเวลานี้เขาจึงไม่ได้หอบหายใจแม้แต่น้อย

พอเกือบเสร็จแล้ว เนี่ยเฟิงก็ออกแรงเพียงเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าผ้าห่มนวมในมือของเขาจะขาด

“โอ๊ย ขอโทษจริงๆ ครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ!”

เนี่ยเฟิงมองดูผ้าห่มนวมที่ขาดออกเป็นสองส่วนด้วยใบหน้าที่ไร้เดียงสา เหตุใดผู้ชายคนนี้ถึงมีพละกำลังมาก ฉีกผ้าห่มนวมขาดด้วยมือเปล่า?

ในเวลานี้สื่อมวลชนกำลังถ่ายอย่างตื่นเต้นดีใจ พอเห็นว่ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นกับเนี่ยเฟิง พวกเขาจึงยกกล้องในมือขึ้นเพื่อถ่ายรูปทันที ในเวลานี้พวกเขาพบว่าผ้าห่มนวมที่อยู่บนพื้นเป็นสีดำ

เนี่ยเฟิงมองผ้าห่มนวมที่กองอยู่บนพื้นอย่างงุนงง แล้วถามด้วยความสงสัย “แปลกจัง ทำไมผ้าห่มนวมผืนนี้ถึงเป็นเส้นใยไฟเบอร์?”

เมื่อผู้รับผิดชอบได้ยินเช่นนี้ก็ขนหัวลุกทันที เขารีบเข้าไปดูและพบว่าภายในผ้าห่มนวมเต็มไปด้วยเส้นใยไฟเบอร์!

“เส้นใยไฟเบอร์!”

เมื่อไม่กี่วันก่อนหน่วยเหนือเพิ่งออกข่าวเกี่ยวกับความอันตรายของเส้นใยไฟเบอร์ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีเส้นใยไฟเบอร์อยู่ในสิ่งของชุดนี้ที่บริจาคโดยว่านไห่เทา!

กลุ่มนักข่าวก็ตกใจเช่นกัน แต่พวกเขายังคงถ่ายรูปทั้งหมดนี้ไว้อย่างซื่อตรง แม้ว่าพวกเขาจะได้รับเงินจากว่านไห่เทา แต่เรื่องนี้จะกลายเป็นเบี้ยต่อรองสำหรับการเลื่อนตำแหน่งและขึ้นค่าแรงในอนาคตของพวกเขา

ว่านไห่เทากำหมัดแน่น เมื่อเห็นดังนั้นเขาก็รู้ว่าต้องมีปัญหาเกิดขึ้นกับตนเองอย่างแน่นอน แต่ว่านไห่เทาได้คิดหาทางรับมือไว้แล้ว เขากระโดดออกมาแล้วพูดอย่างโกรธเคือง “เลขาหวัง ผมบอกให้คุณไปทำอะไร? ของพวกนี้หมายความว่ายังไง? จะให้คนพิการใช้ผ้าไฟเบอร์ได้ยังไง!”

เลขาหวังและว่านไห่เทาสมรู้ร่วมคิดกันมาไม่ใช่แค่วันสองวัน พวกเขาสองคนพัฒนาจนรู้ใจกัน เมื่อเลขาหวังได้ยินเช่นนี้ก็ปาดเหงื่อที่หน้าผากทันที แล้วรีบส่ายหัว “ผมหาพ่อค้าที่ไว้ใจได้แล้วนะครับ!”

“ในเมื่อเป็นพ่อค้าที่ไว้ใจได้ ทำไมถึงมีผ้าไฟเบอร์ได้?”

ว่านไห่เทาตบต้นขาอย่างโกรธสุดขีด ราวกับว่าเขาไม่รู้เรื่องจริงๆ

“ต้องเป็นพ่อค้าใจดำที่รับเงินเราไปแล้ว แต่ไร้จรรยาบรรณ ผมจะติดต่อหาพ่อค้าทันทีเพื่อถามว่าเกิดอะไรขึ้น!”

“ไม่จำเป็นต้องถามแล้ว และไม่ต้องเสแสร้งด้วย ทุกอย่างมันเป็นความคิดของคุณเองใช่ไหม?”